NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Wolfe, Gene - "Miecz i Cytadela"

Abnett, Dan - "Uniwersum Marvela. Avengers: Wszyscy chcą rządzić światem"

Ukazały się

antologia - "Kryształowe smoki 2019"


 Pilipiuk, Andrzej - "Księżniczka" (2020)

 Biedrzycki, Bartosz - "Zimne światło gwiazd"

 Campbell, Jack - "Zaginiona flota. Odważny" (2020)

 Kloos, Marko - "Wstrząsy wtórne"

 Nieściur, Sławomir - "Blokada"

 antologia - "Opowieści niesamowite z języka angielskiego"

 Chokshi, Roshani - "Srebrzyste węże"

Linki

Zusak, Markus - "Posłaniec"
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Tytuł oryginału: I Am the Messenger
Tłumaczenie: Anna Studniarek
Data wydania: Wrzesień 2009
ISBN: 978-83-10-11643-7
Oprawa: twarda
Format: 155 x 235 mm
Liczba stron: 352
Cena: 44,90
Rok wydania oryginału: 2005



Zusak, Markus - "Posłaniec"

Po przeczytaniu strony czy dwóch „Posłańca” Markusa Zusaka poczułem się jak w domu. Jeśli kiedyś będziecie w pobliżu tej książki, po prostu zacznijcie ją czytać, bo pierwsza strona tekstu, w przeciwieństwie do całkiem nijakiego blurbu, jest jej najlepszą reklamą. Jeśli lubicie tego typu czarno humorystyczną, ironiczną narrację, w której widać wręcz uderzające podobieństwo do stylu Chucka Palahniuka, to będziecie urzeczeni w podobnym stopniu jak ja. Problem pojawia się później. Uprzedzając fakty – gdy zamykałem książkę, przypominała mi ona bardziej prozę Johnatana Carolla. Jak widać dwa powyższe porównania, przy całej sympatii, jaką obu autorów darzę, są nieco odległe. Koniec końców – jaki jest „Posłaniec”?

Ed Kennedy jest sympatycznym przeciętniakiem, który mimo 20 lat na karku (według jego trefnych papierów i licencji taksówkarza) utkwił w całkowicie przeciętnym mieście, leżącym przysłowiowo, wszędzie i nigdzie. Zamiast ambicji, ma swoją paczkę znajomych, parę codziennych przyjemności i trochę problemów. Najpoważniejszym jest ten, że jest zakochany w swojej przyjaciółce Audrey. I nagle, w wyniku zdarzenia, jakim jest napad na lokalny bank, zostaje sensacją i bohaterem dnia. W niedługim czasie ktoś zaczyna mu przysyłać karty do gry, a wraz z nimi konkretne adresy, pod którymi znajdują się zwyczajni ludzie i ich problemy. Ed zaczyna działać. Tak zaczyna się książka.

„Posłaniec” jest powieścią o dojrzewaniu i jego kosztach. Dojrzewaniu w szerokim znaczeniu, znacznie wychodzącym ponad pojęcie dorastania. Wiele razy książka podsuwa przykłady osób, które najlepsze lata mają za sobą. Sednem jest pogodzenie się ze światem, umiejętność przełamywania i rekonstruowania swoich schematów myślowych. Podkreśla się i eksponuje również rolę drobiazgów, rytuałów i symbolicznych gestów w życiu każdego człowieka.

Książka opisuje szereg postaci, co ma bezpośredni związek z misją Posłańca. Główny bohater nie traktuje zadań jak „questów” z prostych gier fabularnych – przyjdź, zrób, przejdź do następnego poziomu. Niejednokrotnie wraca do ludzi, którym pomógł, spotyka czy wspomina ich. Ujawnia się w tym humanistyczny aspekt książki; ludzi postrzega się nie tylko przez pryzmat ich problemów, nawet, jeśli te sprowokowały zainteresowanie. Jednocześnie nie wchodzi się tu z butami w życiorysy i nie dokonuje pobieżnych psychoanaliz – jest zwyczajna radość z obcowania z drugim człowiekiem. No, nie zawsze człowiekiem – jednym z pierwszoplanowych postaci jest pies Eda, Odźwierny, któremu narrator dorabia wypowiedzi – mistrzowska kreacja.

Język Zusaka cechuje wielka swoboda narracji i wręcz nonszalancka maniera wplątywania – to tu, to tam – gierek lingwistycznych i różnego rodzaju rodzynków słownych. Nie powiem – mnie to pasuje, czego dowodem błyskawiczne przeczytanie książki (i jak dotąd równie sprawne pisanie recenzji). Zresztą eksperyment literacki schodzi w końcu z poziomu ozdobników i komentarzy na poziom głębszy, tu widzę zbieżność z Carollem, skojarzenie z „Krainą Chichów” jest nieodzowne. Lekturę ułatwia tym bardziej bardzo gustowne wydanie. Duży format, schludność, twarda okładka i wnętrze wystylizowanie na karciany styl w mocnym nawiązaniu do treści, to zdecydowane atuty całości.

Przesłanie książki jest proste, ale nie prostackie. Optymizm ufundowany na metodzie małych kroków i heroizmie codzienności. W największym stopniu przypadł mi do gustu absolutnie bezkonkurencyjny początek powieści (o tak, przedkładam Palahniuka nad Carolla), koniec nieco zaskoczył, a wszystko co pomiędzy czytało się sympatycznie i po prostu chciało się czytać. Polecam wszystkim, mającym ochotę na literaturę swobodną w treści i formie, ale wyzbytą zarówno mielizn, jak i silenia się na głębię.



Autor: Adam Ł Rotter


Dodano: 2010-04-01 20:30:22
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Sam Sykes - wywiad z autorem "Siedmiu czarnych mieczy"


 Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?

 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

Recenzje

Vonnegut, Kurt - "Galapagos"


 Adeyemi, Tomi - "Dzieci krwi i kości" i "Dzieci prawdy i zemsty"

 Wilhelm, Kate - "Gdzie dawniej śpiewał ptak"

 Collins, Suzanne - "Ballada ptaków i węży"

 Bradbury, Ray - "Green Town"

 Taylor, Dennis E. - "Gdyż jest nas wielu"

 Butcher, Jim - "Opowieść o duchach"

 Harrow, Alix E. - "Dziesięć tysięcy drzwi"

Fragmenty

 Elison, Meg - "Księga Bezimiennej Akuszerki"

 Możdżeń, Konrad - "Chodź ze mną"

 Zamiatin, Jewgienij - "My"

 Urbanowicz, Artur - "Paradoks"

 Sykes, Sam - "Siedem czarnych mieczy"

 Kisiel, Marta - "Małe Licho i lato z diabłem"

 Masterton, Graham - "Dzieci zapomniane przez Boga"

 Hałas, Agnieszka - "Czerń nie zapomina"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS