NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Lafferty, R.A. - "Najlepsze opowiadania"

Weeks, Brent - "Gorejąca biel", część 1

Ukazały się

Elison, Meg - "Księga Bezimiennej Akuszerki"


 Griffin, Michael - "Armageddon House"

 Pilipiuk, Andrzej - "Księżniczka" (2020)

 Biedrzycki, Bartosz - "Zimne światło gwiazd"

 Campbell, Jack - "Zaginiona flota. Odważny" (2020)

 Kloos, Marko - "Wstrząsy wtórne"

 Nieściur, Sławomir - "Blokada"

 antologia - "Opowieści niesamowite z języka angielskiego"

Linki

Pilipiuk, Andrzej - "Dziedziczki" (wyd. 2)
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Cykl: Kuzynki
Data wydania: Kwiecień 2007
Oprawa: miękka/twarda
Liczba stron: 304
Cena: 29,95/39,95 zł
Tom cyklu: 3



Pilipiuk, Andrzej - "Dziedziczki"

„Dziedziczki”, trzecia część trylogii o Kruszewskich, dziedziczą wszystkie zalety i wady poprzednich tomów. Znów jest miło i lekko. Ale znów bywa banalnie i chaotycznie.

Książkę otwiera przybycie dziedziczek do postpegeerowskich Kruszewic. Tutejszym sierotom po PRL, które zadomowiły się w świecie zasiłków i taniego wina, zagląda w oczy widmo powrotu starego ładu. Kruszewskie zaprowadzają bowiem stare, dobre, szlacheckie porządki i podejmują się odbudowy dworu, rozpoczynając eksperyment demontażu Trzeciej RP i próbę odbudowy Tej Pierwszej.

Starcie szlacheckiej Rzplitej z PRL-em to istna uczta dla duszy. Mentalność I RP przetacza się przez pokłady PRL-owskiej brei jak kilkutonowy pług. Jak rażone gromem pada lenistwo, filozofia beztroski i wyuczona bezradność. Pojawiają się nawet zalążki społecznej inicjatywy – inna rzecz, że skierowanej przeciwko burzycielom status quo.

Niestety, z biegiem stron ten intrygujący eksperyment, który można by posądzić o ambicje social-fiction, schodzi na dalszy plan, a ciężar fabuły przenosi się na wampirzycę Monikę, która – ani chybi – zgłupiała. Co krok się rozbiera, kąpie się w każdym napotkanym jeziorze, a przed każdym napotkanym lustrem – kontempluje swe wdzięki. W toku fabuły znajduje się w końcu usprawiedliwienie dla jej szaleństwa, ale nim to się stanie czytelnik jest już solidnie zirytowany – zarówno obsesyjną ekspozycją pośladków, jak i monotonią scen, w których te pośladki przyjdzie mu oglądać. Jednym zdaniem: po ambitnym otwarciu I RP ulega moralnej degeneracji, a ciekawy eksperyment natury social/political-fiction zostaje zredukowany do mało ambitnej opowiastki o harcach roznegliżowanej wampirzycy.

Ale są i inne słabości. W powieści występują licznie nie zawsze uzasadnione retrospekcje. Można odnieść wrażenie (częste zresztą w wypadku lektury Pilipiuka), że niektóre fragmenty są pustym wypełniaczem, względnie – popisem historycznej wiedzy autora. Cała fabuła sprawia wrażenie (znów – notoryczne u konsumenta pilipiukowej prozy) dwóch czy trzech pomysłów na opowiadania splecionych niezgrabnie w dłuższą opowieść.

Z perspektywy „Dziedziczek”, zamykających trylogię, można dostrzec też wady całości. Każdy, kto obejrzy się za siebie, jak na dłoni zobaczy brak silnego wątku głównego, który porządkowałby opowieść, splatając mrowie pobocznych wątków i wtrąceń w spójną całość. Co więcej – zabrakło sensownego finału, a przynajmniej przewrotnego zakończenia, które nagrodziłoby trzytomową wędrówkę.

Ten błąd, wraz z brakiem silnego wątku głównego, sprawia, że sagę o Kruszewskich można właściwie czytać na wyrywki albo i wspak. Zakończenie trylogii mogłoby równie dobrze być jej otwarciem. Efekt jest taki, że zamiast emocjonującego rejsu w określonym kierunku, mamy (nawiasem: całkiem miłe) dryfowanie po wodach lekkiej prozy. Kto lubi – zapraszam na pokład.



Ocena: 6/10
Autor: Krzysztof Pochmara


Dodano: 2007-06-29 16:21:49
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Sam Sykes - wywiad z autorem "Siedmiu czarnych mieczy"


 Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?

 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

Recenzje

Vonnegut, Kurt - "Galapagos"


 Adeyemi, Tomi - "Dzieci krwi i kości" i "Dzieci prawdy i zemsty"

 Wilhelm, Kate - "Gdzie dawniej śpiewał ptak"

 Collins, Suzanne - "Ballada ptaków i węży"

 Bradbury, Ray - "Green Town"

 Taylor, Dennis E. - "Gdyż jest nas wielu"

 Butcher, Jim - "Opowieść o duchach"

 Harrow, Alix E. - "Dziesięć tysięcy drzwi"

Fragmenty

 Elison, Meg - "Księga Bezimiennej Akuszerki"

 Możdżeń, Konrad - "Chodź ze mną"

 Zamiatin, Jewgienij - "My"

 Urbanowicz, Artur - "Paradoks"

 Sykes, Sam - "Siedem czarnych mieczy"

 Kisiel, Marta - "Małe Licho i lato z diabłem"

 Masterton, Graham - "Dzieci zapomniane przez Boga"

 Hałas, Agnieszka - "Czerń nie zapomina"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS