ANDRZEJ W. SAWICKI

BUNT SAMCÓW

Wydawnictwo RW2010 Poznań 2012

Redakcja i korekta zespół RW2010

Redakcja techniczna zespół RW2010

Copyright © Andrzej W. Sawicki 2012

Okładka Copyright © Andrzej W. Sawicki 2012

zdjęcie na okładkę © Alex Tihonov

Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.

Dział handlowy: marketing@rw2010.pl 

Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl 

Utwór bezpłatny,

z prawem do kopiowania i powielania, w niezmienionej formie i treści,

bez zgody na czerpanie korzyści majątkowych z jego udostępniania.

Podróż do klasztoru okazała się drogą przez mękę. Matka Inez odbyła ją z pokorą, niedogodności traktując jako początek pokuty mającej trwać być może do końca życia. Musiała zapłacić za popełnione błędy, pełniąc funkcję przeoryszy w małym klasztorze, o którym mało kto pamiętał. Musiała zniknąć, a oddelegowanie do mnisiego zgromadzenia o surowej regule, z definicji odciętego od świata, było najlepszym rozwiązaniem.

Ostatni etap podróży odbyła koleją. Pociąg wlókł się niemiłosiernie i trzy razy odstał kilka godzin w polu, przez kłopoty z elektrycznością. Stan sieci trakcyjnej pozostawiał wiele do życzenia, nie mówiąc o awariach w elektrowniach i stacjach przesyłowych, które ostatnio zdarzały się coraz częściej i miały znaczący wpływ na funkcjonowanie archaicznej komunikacji. Awarii nie spowodowały bandy buntowników z dogasającego powstania. Samcze oddziały zostały rozbite i trwało już tylko wyłapywanie niedobitków, przerwy w dopływie prądu nie miały więc związku z uśmierzonym zrywem. Z pewnością władze winę za wszystko i tak zwalą na głupich mężczyzn, ale to nie oni winni byli postępującemu upadkowi cywilizacji technologicznej.

Inez wysiadła na dworcu w jakimś hałaśliwym polskim mieście, którego nazwy nie potrafiła wymówić. Bała się, że na końcu świata, na którym się znalazła, nikt nie będzie znał cywilizowanej mowy, ale się myliła. Miejscowi posługiwali się angielskim jako podstawowym językiem. Rodzimą mowę traktowali już tylko jako etniczną ciekawostkę.

Po krótkich targach Inez wynajęła rikszę zaprzężoną w rowery napędzane siłą mięśni dwóch chudzielców o twarzach ukrytych za błazeńskimi maskami.  Powożąca trzasnęła lejcami po plecach samców i pojazd pomknął żwawo, podskakując na dziurach w asfalcie. Zakonnica z uwagą oglądała miasto, czyste i bardzo zadbane, z górującymi nad dachami kamienic z poprzedniej epoki drzewobitami o rozłożystych koronach pełnych kwiatów. Wśród modyfikowanych bioinżynieryjnie żywych konstrukcji, porośniętych symbiotycznymi grzybami i kłębowiskami lian, ciągnęły się archaiczne kable sieci elektrycznych i telefonicznych. Rośliny wrastały w stare budynki, ich konary pełzały po murach, rozsadzając je i pochłaniając, w wielu miejscach jednak współistniały z betonowymi, przeszklonymi biurowcami i budynkami użyteczności publicznej, otaczając je opiekuńczo kłębowiskami liści. Metropolia była zatem typowa dla dzisiejszych czasów. Stara architektura i pozostałości dawnej technologii, pamiętającej samcze czasy, mieszały się w niej z cudami współczesnej bioinżynierii.

Inez po raz kolejny sięgnęła do swojej torby podróżnej i wyciągnęła wiekowego notebooka. Otworzyła go, wstrzymując oddech, i kliknęła w przycisk uruchamiający urządzenie. Nadal pozostawało martwe. Wysiadło cztery dni wcześniej, niemal na początku podróży i nie dawało znaku życia mimo ładowania baterii i gorących modlitw. Możliwe, że spalił się jakiś przeklęty układ scalony i było już po wszystkim. Do cyfrowego nieba odeszły gigabajty danych, łącznie z dokumentami tyczącymi klasztoru, który miała przejąć. Nie było szans, by reanimować urządzenie. Odkąd trzydzieści lat temu zamknęła się ostatnia chińska fabryka, zasoby elektroniki kurczyły się w zastraszającym tempie i, co za tym idzie, kosztowały fortunę. Inez nie było stać na drugie takie cacko, a na świecie prawdopodobnie i tak nie było części zamiennych, by dało się naprawić ten egzemplarz. Następny artefakt odchodzącej do historii cywilizacji mężczyzn dołączył do swoich braci.

Zakonnica wyszeptała krótką modlitwę, tłumiąc bezsilną złość. Powinna była pobrać dokumenty jako papierowe wydruki, a nie upierać się przy gadżetach z przeszłości. Spotkała ją kara za pychę. Nie tylko straciła masę ważnych dla siebie prywatnych danych, ale nie miała wglądu w historię klasztoru. Nie wie teraz nawet tego, kim są jej podopieczne i jaki jest stan zgromadzenia. Wie tylko, że ma zająć miejsce matki przełożonej, która zmarła dwa miesiące temu. Od dziś będzie przeoryszą niewielkiego klasztoru kamedułek. Jednego z najsurowszych zgromadzeń, o charakterze ściśle pokutniczo-pustelniczym. Zamknie się za wysokimi murami razem z garstką mniszek spędzających czas na pracy w milczeniu i nieustannej modlitwie. Od dziś jej głównym zadaniem i zmartwieniem będzie Lectio Divina – kontemplacyjna lektura Biblii. To coś zupełnie innego niż życie i problemy, do których przywykła.

Riksza wyjechała na przedmieścia z lekką, rozproszoną zabudową i wielkimi, rozległymi parkami. Kilka kilometrów dalej natknęli się na patrol. Grupa amazonek siedziała na trawie pod starą jabłonią i jadła owoce. Ich konie łaziły samopas po łące. Młode dziewczyny poderwały się na widok rikszy i zastąpiły jej drogę. Prócz lanc, opartych o drzewo, uzbrojone były w pejcze zakończone stalowymi zadziorami błyszczącymi lepką neurotoksyną i w budzące respekt staroświeckie karabinki. Dowodząca podjazdem rotmistrz zajrzała do rikszy i bez ogródek zażądała od Inez dokumentów. Zakonnica zauważyła przypiętą do pasa kobiety makabryczną ozdobę. Nanizane na stalową obręcz, pomarszczone tulejki z ludzkiej skóry – odcięte prącia zabitych samców.

Kiedy rotmistrz przeglądała dokumenty, jej amazonki oglądały sobie siedzących na rowerach chudzielców, napędzających rikszę. Dziewczyny, śmiejąc się i pohukując niczym goryle, szturchały i podszczypywały przerażonych mężczyzn, którym widoczność ograniczały skórzane maski. Jeden z samców zaczął łkać i bełkotać coś nieskładnie. Zwinął się na siedzeniu, wciskając głowę w ramiona. Szarpał się, próbował uwolnić ręce przykute do ramy. Woźnica krzyknęła na niego ostrzegawczo i trzasnęła batem przez plecy. Samiec zawył. Biedny idiota. 

Inez syknęła na rotmistrz władczym tonem, każąc jej się pośpieszyć. Zakonnica nie nosiła habitu, a w dokumentach figurowała jako starszy inspektor etyczny Rady Wyznaniowej Zgromadzenia Europy. Nie byle jaka persona. Amazonka zasalutowała niedbale i kazała woźnicy jechać. Nie interesowała się, co na tym pustkowiu robi europejska urzędniczka. Riksza nie wydawała się podejrzana i zdecydowanie nie miała nic wspólnego z powstańcami.  

Inez pokręciła głową, patrząc na pedałujących samców. Nadal dygotali z przerażenia. Nie znosiła, kiedy ktoś pastwił się nad takimi żałosnymi istotami. Oczywiście nic nie rozumieli, obaj cierpieli na upośledzenie umysłowe, co natychmiast rzucało się w oczy. Jeden i drugi byli nienaturalnie wysocy, o nieharmonijnie długich nogach i rękach, do tego sylwetki mieli gynoidalne. Wyglądali jak groteskowo zniekształcone kobiety, a nie prawdziwi samcy. Twarze zasłaniały im maski, ale Inez domyślała się, że ich gęby również są charakterystycznie zniekształcone. Zespół Klinefeltera, bez wątpienia w wersji nie podstawowej, ale tej gorszej, powiązanej z innymi mutacjami. W komórkach kolarzy znajdowała się większa liczba chromosomów płciowych, żeńskich chromosomów rzecz jasna. Męski chromosom – Y zdarzał się coraz rzadziej i od trzech pokoleń nigdy w klasycznej sekwencji: XY. Wszyscy przychodzący na świat samcy byli zdeformowani na poziomie genetycznym. Od stulecia zamiast mężczyzn rodziły się mutanty, kobietopodobni hermafrodyci, zdegenerowane obojnaki i zniekształcone potwory. Przepowiadany przez naukowców stopniowy zanik chromosomu Y nadszedł z dnia na dzień, i to z iście apokaliptycznym rozmachem. Czynniki odpowiedzialne za katastrofę do dziś nie zostały rozpoznane. Podejrzewano wpływ wszechobecnych chemikaliów, transgenicznej żywności i zanieczyszczenia środowiska, ale właściwie niczego nie udowodniono. Po prostu płeć męska zaczęła ulegać lawinowej degeneracji. Gdyby nie dostatecznie rozwinięty poziom medycyny i genetyki, ludzkość dawno spotkałaby zagłada. Na szczęście kobiety sobie poradziły, uciekając się do dzieworództwa. Nie ustawały jednak w wysiłkach i nadal część z nich próbowała się rozmnażać bardziej tradycyjnie, korzystając z zasobów banków z naturalną spermą lub w partenogenezie świadomie decydując się na chłopców. Samcy nadal więc przychodzili na świat. A właściwie ich zdeformowane odpowiedniki. Rodzaju męskiego w jego pierwotnej postaci jak dotąd nie udało się reanimować. 

Nie spędzało to Inez snu z powiek. Urodziła się wiele lat po upadku dawnego porządku, po ostatecznym zniknięciu patriarchatu, nie znała go i wcale za nim nie tęskniła. Osobiście martwiło ją tylko to, jak kobiety traktują nieszczęsnych samców. Początkowo rodzącymi się mutantami opiekowano się z niebywałą troską, jak wszystkimi kalekami. Z czasem jednak, kiedy cywilizacja zaczęła się zmieniać przez brak mężczyzn, okazało się, że darmowa siła robocza, jaką przecież stanowili, jest zbyt kusząca, by z niej nie korzystać. Wielu z nich było silnie umięśnionych i mimo defektów psychicznych nadawało się do ciężkiej pracy. Z biegiem lat nowi mężczyźni znaleźli swoje miejsce w społeczeństwie jako niewolnicy wykorzystywani do prac fizycznych. Doszło do tego, że w stacjach położniczo-rozpłodowych „produkowano” ich z pełną premedytacją, starając się poddawać dodatkowym mutacjom i uczynić jeszcze bardziej przydatnymi. Kościół walczył z tym barbarzyństwem od lat, ale jak na razie bez większego powodzenia. Lobby przemysłowo-gospodarcze potrzebowało samców i stanowiło na tyle silną frakcję, by zepchnąć etykę i wpływy grup wyznaniowych na margines, tłumacząc swoje postępowanie potrzebą ocalenia ludzkości.

Rozmyślania nad żałosnym stanem cywilizacji zajęły Inez dalszą drogę do klasztoru. Otrząsnęła się dopiero, kiedy riksza stanęła przed budowlą otoczoną wysokim murem i zabezpieczoną solidną bramą. Była u celu. 

Siostry zebrały się na obszernym dziedzińcu wybrukowanym archaicznymi kocimi łbami. W białych habitach z czarnymi czepcami wyglądały nadzwyczaj czysto i schludnie, jak stado białych gołębi, do których od stuleci najczęściej były porównywane. Wszystkie trzymały głowy pokornie pochylone, a wzrok skromnie spuszczony. Stały w absolutnej ciszy, ustawione w nierówny szereg. Inez przywitała się z nimi i wygłosiła krótką mowę o radości, którą czuje od chwili, gdy się dowiedziała, że pokieruje klasztorem. O tym, jak bardzo się cieszy, że resztę życia poświęci dawaniu świadectwa o Bogu nieustanną modlitwą i medytacją. Potem poprosiła, by siostra pełniąca funkcję asystentki i sekretarki poprzedniej przeoryszy zaprowadziła ją do celi.

Anna służyła pomocą Matce Jolancie przez osiem lat. Była niewysoką, krępą kobietą w okolicach czterdziestki, nosiła absurdalnie wielkie, mocne okulary nadające jej aparycję sowy. Sama zaproponowała, że oprowadzi Inez po klasztorze, pozwoliła jej tylko zostawić torbę i niemal siłą wyciągnęła na rekonesans. Siostra Anna okazała się osobą niezwykle energiczną, przysłowiowym żywym srebrem.

– Zwykle o tej porze siostry mają poobiednią godzinę czasu wolnego, większość wykorzystuje ją na samodzielną modlitwę i rozmyślania, potem spotykamy się przy wspólnej pracy na polu za klasztorem. Ja najbardziej lubię zajmować się warzywnikiem, szczególnie naszą szklarnią. Uprawiamy tam transgeniczne pomidory, ogórki i paprykę, te ostatnie niemal w całości sprzedajemy na targu, zyski ze sprzedaży upraw są właściwie naszym jedynym dochodem. Złożyłam propozycję, by zbudować tak modne ostatnio platformy do plantacji hydroponicznych i wprowadzić inne gatunki. Najlepiej przyprawy, algi i grzyby, które mają zastosowanie w koszmarnie drogiej kuchni molekularnej. Niestety, brakuje nam funduszy na inwestycje… – Anna trajkotała jak nakręcona, zdawałoby się bez przerw na złapanie oddechu. 

Było to nieco zaskakujące, bo w tym surowym zgromadzeniu milczenie uważano za największą cnotę, a gadulstwo za grzech. Kamedułki ze sobą właściwie nie rozmawiały, koncentrując się na modlitwie. Inez szła obok korpulentnej, rozgadanej siostry i z uwagą wszystko oglądała. Nie próbowała przerywać kobiecie słowotoku, miała nadzieję, że ta sama wyjawi wszystkie konieczne informacje, a może nawet zdradzi coś ponad to, jakieś tajemnice zakonnic, grzeszki czy coś w tym rodzaju. W końcu jednak zaczęła dyskretnie pociągać Annę za język.

– Tak, mieliśmy problem z dwiema dziewczętami będącymi na postulacie… – Pulchne policzki zakonnicy pokryły się rumieńcem. – Zbłądziły, biedne owieczki, a my zbyt późno to spostrzegłyśmy. Zamiast skoncentrować się na miłości do Boga i modlitwie, poczuły się samotne i zbytnio się zbliżyły do siebie. Siostra Gertruda przyłapała je razem w celi. W jednym łóżku. Trzeba je było wydalić z klasztoru. A jedna nasza nowicjuszka… Ehem! – Anna kaszlnęła teatralnie, zawieszając głos. – Okazało się, że przez kilka miesięcy chodziła nocami do miasta i oddawała się cielesnym przyjemnościom z samcami pracującymi w przetwórni. Kopulowała z tymi biednymi, okaleczonymi istotami.

– Też ją wydalono?

– Sama się przyznała do grzechu i okazała skruchę. Matka Jolanta wybaczyła jej i pozwoliła złożyć śluby. W chwili obecnej siostra Samoa oddaje się pokucie poprzez medytacje i modlitwę w całkowitej izolacji. Od roku przebywa w rekluzji.

Inez pokiwała głową ze zrozumieniem. Uleganie słabościom przez młode zakonnice nie było niczym nadzwyczajnym i zdarzało się wszędzie.

– Czy to jedyne problemy, z którymi się borykacie? – spytała, schylając się przy przejściu przez portyk prowadzący z budynku klasztornego do ogródka.

– Nie, to nic w porównaniu z problemami finansowymi. – Anna lekceważąco machnęła ręką. – O, niech matka przełożona spojrzy! Tu wiosną topniejący śnieg zerwał rynnę na całej długości. Nie mamy grosza, by kupić nową, od dwóch miesięcy woda leje się po ścianach. Tynk odpadł tam i tam, a tu zaczyna już rosnąć grzyb. Dach wymaga wymiany właściwie na całej powierzchni, hydraulika na górnych piętrach jest dziurawa jak sito, musieliśmy odciąć część instalacji, ale to nie koniec. Wprowadzenie we wszystkie szczegóły zajmie mi trochę czasu, może przełożymy to na kiedy indziej… – Anna poprawiła zsuwające się na nos okulary. – Jest jeszcze kwestia opodatkowania, w tym dodatku wojennego. Do klasztoru prócz zabudowań należą pola na zachód od miasta, za które zalegamy z podatkiem gruntowym od trzech lat. Nie zapłaciłyśmy też należnego dodatku wojennego, liczonego od mieszkańca. Jest nas w sumie trzydzieści pięć sióstr, powinnyśmy więc przekazać do kasy naczelniczki regionu trzydzieści pięć tysięcy!

– Jaki jest stan kasy? – Inez poczuła dziwny niepokój.

– Tragiczny. Obecnie mamy jakieś dwie setki w gotówce, a do tego niespłacone w tym miesiącu raty dwóch kredytów, po dwa tysiące każda.  

– Matka Jolanta brała pożyczki, nie mogąc ich spłacić? 

– Nie było wyjścia. – Anna wzruszyła ramionami. – Potrzebowałyśmy pieniędzy na bieżące utrzymanie klasztoru i na budowę domu rekolekcyjnego oraz kaplicy. W mieście nie ma ani jednego kościoła… 

– Ile jest tego długu? 

– Jeden na czterysta sześćdziesiąt tysięcy pod hipotekę zabudowań klasztornych i drugi na trzysta pięćdziesiąt pod zastaw pól. 

Inez zakręciło się w głowie. Za taką kwotę Jolanta mogła zbudować cały kompleks edukacyjny i jeszcze by zostało na kościół! Ciekawe, co tak naprawdę się stało z pożyczonymi pieniędzmi? Po co skromnej zakonnicy taka fortuna?  

– Waszym jedynym źródłem dochodów pozostają zyski ze sprzedaży własnych upraw? – Inez spojrzała uważnie na Annę. 

– Także skromne datki wiernych, ale w dzisiejszych czasach mało kto jest dla nas hojny. Bunt samców boleśnie doświadczył mieszkańców regionu. Dlatego tak mocno nalegałam na powiększenie upraw i wprowadzenie mniej wymagających roślin transgenicznych.  

– Chce siostra spłacić niemal milion długu, sprzedając paprykę i ogórki na targowisku? 

– Również ciastka i tarty siostry Anieli oraz kwiaty siostry Katsumi – odparła niezrażona Anna. – Pokładamy wiarę w Bogu, że wszystko będzie dobrze. Modlimy się o to gorąco. 

– Modlicie się… – Inez pokiwała głową. – To świetnie. 

Wyglądało na to, że zesłanie do pokutniczego klasztoru wcale nie ograniczy się do umartwiania i rozmyślań. Inez nie zamknie się w pustelniczej celi, nie zniknie dla świata. Będzie miała za to masę roboty, choć pewnie i tak niezbyt długo. Uśmiechnęła się nieświadomie do swoich myśli. Zanosiło się na to, że nie zagrzeje tu miejsca. Zgromadzenie stało na skraju bankructwa i lada dzień mogło zostać zlicytowane, a siostry wygnane. 

Następnego ranka Matka Inez po raz pierwszy poprowadziła Godzinę Czytań i Jutrznię, modlitwy o świcie. Potem mszę odprawiła przybyła z miasta kanoniczka Krystyna. Kobiety w całkowitej ciszy zjadły wspólnie skromne śniadanie i wyruszyły do pracy. Inez usiadła w swoim gabinecie nad dokumentami. Matka Jolanta nie używała cyfrowych nośników danych i wszystko notowała na papierze. Sterty dokumentów wypełniały cały regał zajmujący jedną ze ścian gabinetu. Poustawiane w skoroszytach, opisanych datami i krótkimi hasłami po łacinie, wyglądały dość oryginalnie. Trochę czasu Inez poświęciła, by zorientować się według jakiego klucza przeorysza segregowała papiery. Nie prosiła jednak o pomoc Anny, chciała sama dojść do wszystkiego. 

Do gabinetu zapukała siostra Gertruda, wyprężona jak struna kobieta po pięćdziesiątce o surowym obliczu i wiecznie zachmurzonej minie. Przyniosła do przymiarki habit dla nowej przeoryszy. Inez nie miała chęci na przebieranki i odprawiła zakonnicę. Nigdy nie nosiła habitu i źle by się w nim czuła. Poza tym nie chciała przywiązywać się do zgromadzenia, które i tak pewnie wkrótce opuści.

Wróciła do pracy. Przetrząsała segregatory podpisane lapidarnie – Oeconomia. Najbardziej interesowały ją finanse. Na co Matka Jolanta wydała grubo ponad pół miliona? Niestety przejrzenie kilkudziesięciu ksiąg nie było takie proste. W skrupulatnie rozrysowanych tabelach wynotowano wszystkie wydatki na przestrzeni ostatnich stu lat, łącznie z takimi drobiazgami, jak zakup papieru toaletowego czy biletów komunikacji miejskiej. Znajdowało się tu morze faktur, paragonów, weksli i świadectw sprzedaży. Wreszcie przed południem Inez dokopała się do sprawozdań i rozliczeń z kolejnych remontów i przebudów budynków klasztornych.  

Musiała przerwać na wspólną Modlitwę w Ciągu Dnia i Modlitwę do Miłosierdzia Bożego. Do gabinetu wróciła po obiedzie i znów zanurkowała w papierach. Przed Nieszporami odnalazła plany mającej powstać kaplicy i domu rekolekcyjnego. Odkładała na bok wszystkie faktury i rachunki ich się tyczące, a potem cierpliwie je zliczyła. Budowa odbyła się w ubiegłym roku i wydano na nią sto dwanaście tysięcy. Wertowała papiery do późnej nocy, ale o tym, co się stało z resztą pożyczki, w segregatorach poświęconych gospodarce klasztoru nie było ani słowa.

Nikol Badowska piastowała funkcję naczelniczki regionu czwartą kadencję. Góra ufała jej już na tyle, że od trzech miesięcy – odkąd trwał stan wojny – Nikki pełniła także cywilne zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi działającymi w całej południowej Polsce, zachodniej Ukrainie i większej części Słowacji. Dodatkowa władza dawała naczelniczce niezwykłe możliwości, między innymi korzystania z wywiadu wojskowego, a przede wszystkim swobodnego operowania siłami, które jej powierzono. Od trzech miesięcy trzęsła swoim dominium, pełniąc w nim despotyczną władzę. I to w majestacie prawa. 

Zdawała sobie jednak sprawę, że tyrania nie potrwa wiecznie i prędzej czy później wszystko wróci do normy. Jako osoba zapobiegliwa nie zaniedbywała więc pracy u podstaw; jak zawsze dbała o najmniejsze drobiazgi. Nie umknął więc jej uwadze fakt przybycia do miasta nowej przeoryszy. Pewnie inna naczelniczka, zadufana w sobie i dumna jak wielu oficjeli, zlekceważyłaby tak nieistotne wydarzenie. Niewart uwagi, biedny klasztor nie pełnił istotnej społecznie ani gospodarczo roli. Wegetował sobie gdzieś na marginesie życia w mieście, a jego przeorysza była równie nieważną osobą, jak szefowa kuchni w bufecie ratusza.

Nikki jednak nie lekceważyła nikogo. Właśnie dzięki temu podejściu zaszła tak wysoko i tak pewnie trzymała się na stanowisku. Zakonnice też trzeba było mieć na oku, jak wszystkich w tym mieście. Naczelniczka znalazła więc czas, by przyjrzeć się nowej przeoryszy, a nawet wezwać ją na krótką rozmowę.

Inez stawiła się punktualnie o wyznaczonej porze. Ku zaskoczeniu Nikki nie była ubrana w habit, lecz w prostą, szarą garsonkę. Ciemne włosy nosiła krótko ścięte, wyglądała też młodziej, niż wynikało to z jej metryki. Naczelniczka patrzyła w milczeniu na wysoką, smukłą kobietę po czterdziestce, która wyglądała na trzydziestolatkę. Mierzyła ją surowym spojrzeniem, nie proponując, by usiadła. Zresztą, specjalnie z myślą o mniej ważnych interesantach, z gabinetu naczelniczki usunięto krzesła. Odrobina poniżenia miała z miejsca określić relacje i dać przewagę Nikki.

Cisza się przedłużała. Zakonnica nie wyglądała na speszoną, stała nieruchomo, odpowiadając śmiałym spojrzeniem. Naczelniczka przyglądała się jej wygodnie rozparta za biurkiem. Asystentka podeszła do Nikki bezszelestnie niczym cień i rozłożyła przed szefową sprawozdanie z wywiadu. Ta spojrzała w podane dokumenty dopiero po dłuższej chwili siłowania się wzrokiem z zakonnicą.

– Witam panią w moim dominium, Inez Tárrega – powiedziała, podnosząc wzrok znad papierów. – Mam nadzieję, że współpraca będzie nam się dobrze układała. Panuje tu taki zwyczaj, że przełożeni wszystkich formalnych i nieformalnych organizacji muszą sprawozdawać mi o swojej działalności. To dla bezpieczeństwa nas wszystkich i po to, by utrzymać wysoki stopień komunikatywności na linii władza – lud.

Inez nie odpowiadała; milczała grzecznie, jak przystało na zakonnicę.

– Ciągle cały rejon objęty jest stanem wojny – kontynuowała naczelniczka. – Oczekujemy po wszystkich obywatelkach pełnej współpracy i zaangażowania w zwalczanie bandytów. Tylko wspólnymi siłami szybko zakończymy konflikt i przywrócimy porządek. Ciągle tropimy niedobitki buntowniczych band, nie udało się też jak dotychczas ująć ich przywódców. Szczególnie myślę o tym mutancie, generale Spartakusie.

– Mój klasztor działa w ramach klauzury – po raz pierwszy odezwała się przeorysza. – Jesteśmy zakonem zamkniętym i właściwie nie kontaktujemy się ze światem. Jedyne co możemy zrobić, to modlić się, by rozruchy skończyły się jak najszybciej i w jak najmniej krwawy sposób.

– Nie jesteście zamknięte szczelnie, siostrzyczki, proszę mnie nie mamić bzdurami o murach oddzielających was od świata! – Naczelniczka zmarszczyła groźnie brwi. – Kilka sióstr udziela nauk w domu rekolekcyjnym, ma tam kontakt z obywatelkami z nizin społecznych, z biedotą. Z pewnością spotykacie się z szacunkiem prostych ludzi, budzicie ich zaufanie. Dam sobie rękę uciąć, że przychodzą do was po rady i pociechę. Może któraś z odwiedzających was obywatelek ukrywa poszukiwanego samczyka, może pomaga jakiejś bandzie i gryzie ją sumienie? Może jej brat lub syn poszli do powstania, a ona ciągle ma z nim kontakt? Wie, gdzie bandyci się ukrywają, gdzie mają swoje bazy?

– Jeśli któraś z moich podopiecznych znajdzie się w posiadaniu informacji ważnych dla bezpieczeństwa publicznego, natychmiast poinformuję o tym władze. – Inez nawet nie mrugnęła.

– Właśnie tego oczekuję, Matko Inez – naczelniczka pokiwała głową – ale to nie wszystko. Musicie bardziej się starać, siostry. Musicie pokazać, że wasza obecność w mieście ma jakiś sens.

– Nie rozumiem.

– Nie możecie spoczywać na laurach. Chcę wiedzieć, że mogę na was polegać. Dobrze wyglądałyby cotygodniowe sprawozdania z działań ze szczegółowym spisem uzyskanych informacji o mieszkańcach. Postarajcie się. Interesuje mnie, co trapi prosty lud, a wy jesteście mu najbliższe. Nie patrzcie na mnie jak cielę, wykażcie jakąś inicjatywę. Może wypada zamontować podsłuch w konfesjonale kaplicy? I dostarczać mi co ciekawsze nagrania? No! To byłby dobrze widziany gest.

Inez patrzyła na naczelniczkę nieruchomym wzrokiem. Ciągle nie okazywała najmniejszych emocji niczym doświadczony pokerzysta.

– Odpowiadam jedynie przed generał swojego zakonu – powiedziała spokojnie. – Zgodnie z konkordatem władze świeckie nie mają prawa ingerować ani zmuszać…

– Trwa wojna. – Nikki groźnie zmarszczyła brwi. – Wymagam od was absolutnego posłuszeństwa, tak jak od wszystkich organizacji działających na podległych mi terenach. Nie potrzebuję tu darmozjadów, nic niewartych, rozmodlonych dewotek. Nasze społeczeństwo ma działać jak szwajcarski zegarek. Każdy trybik ma idealnie pasować do reszty i być przydatny. Jeśli się nie przyłożycie i nie udowodnicie mi, że możecie być pomocne... – Naczelniczka zawiesiła głos. – Hm. Spójrzmy w dokumenty. Zalegacie z podatkiem gruntowym i wojennym, a wasze nieruchomości obciążone są hipoteką. Jak zamierzacie spłacić dług? Mogę w każdej chwili wysłać do was komornika. Może to też zrobić bank, w którym macie kredyt.

– Liczę na dobrą wolę władz, a do banku lada dzień wystosuję pismo z prośbą o zawieszenie spłat do chwili, kiedy przedstawię nasze tragiczne położenie władzom kościelnym. – Inez wreszcie spuściła wzrok.

– Nie liczyłabym, że problem sam się rozwiąże. – Nikki uśmiechnęła się w myślach. Miała przeoryszę w garści. – Musicie się wykazać. Nie pożałujecie. Za pomoc w ujęciu zbuntowanego samczyka wyznaczona jest nagroda wysokości pięćdziesięciu tysięcy. Od łebka! Za głowę Spartakusa okrągły milion. Jeśli dostarczycie informacje, które pozwolą namierzyć powstańców, wasza sytuacja może ulec zmianie z dnia na dzień. Potrafię się odwdzięczyć za współpracę. Weźcie się do roboty, a nie pożałujecie. A teraz idźcie już, Matko, pewnie musicie się pomodlić. Ale pamiętajcie: albo się zaprzyjaźnimy, albo w ciągu miesiąca wasz monastyr przestanie istnieć. 

Zakonnica dygnęła i wyszła bez słowa. Nikki westchnęła i wstała od biurka. Skinęła swojej asystentce, która natychmiast stanęła z tyłu i zaczęła masować jej ramiona.  

– Widziałaś, jakie to proste? – mruknęła naczelniczka. – Od dawna ostrzyłam sobie zęby na ten klasztor i przejmę go prędzej czy później. Spory, tradycyjny kompleks z zapleczem gospodarczym, idealnie położony na wylocie z miasta. W sam raz na stylowy hotel z obsługą przebraną za męskich kamerdynerów. Można go ewentualnie przebudować na kurort SPA, otoczyć pierścieniem drzewobitów, zamienić ogrody w nowoczesne, ekskluzywne habitaty roślinne. Nasze miasto potrzebuje czegoś takiego. Ale do tego zabierzemy się, gdy się rozprawimy z samczykami, na razie można tylko wykorzystać pingwinice do szpiegowania.

– Świetne posunięcie, Nikki. – Asystentka przytuliła się do pleców szefowej, musnęła ustami jej szyję i pocałowała za uchem. – Wydaje mi się jednak, że jesteś zbyt pewna siebie i lekceważysz przeciwniczkę. Nawet nie przeczytałaś całego sprawozdania z wywiadu, a tyle się nad nim napracowałam.

– Co przegapiłam, kurczaczku? – Nikki wygięła się i pogładziła dziewczynę po włosach, pozwalając jej przytulić się jeszcze mocniej.

– Inez Tárrega nie jest cichą i skromną kamedułą. To jezuitka przysłana tu na zesłanie za jakieś nieustalone jeszcze przewinienie. Nad tym, co takiego zbroiła, dopiero pracuję.

– Jakie ma znaczenie, z jakiego zgromadzenia pochodzi? Tu i tak jest nikim.

– Jezuitki rekrutują swoje członkinie spośród najinteligentniejszych kandydatek o mocnych osobowościach. Do tego główny nacisk kładą na ich wszechstronne kształcenie i umiejętność radzenia sobie w każdej sytuacji. Szkoli się je, by mogły być jak najbliżej rządzących i choćby pośrednio uczestniczyć w sprawowaniu władzy świeckiej. To polityczne i intelektualne ramię Kościoła, mające umacniać i zwiększać jego pozycję. Najlepsze z najlepszych. Agentki do zadań specjalnych.

– Ciekawe… – Nikki nie sprawiała wrażenie przejętej. – Sądząc po pozycji Kościoła w dzisiejszym świecie, niezbyt dobrze wychodzi im to umacnianie wpływów. Zdecydowanie nie obawiałabym się jakiejś wyklętej przez swoich zakonnicy. Choćby nawet była super zakonnicą.

Wściekłość ogarnęła Inez dopiero po opuszczeniu budynku ratusza. Wredna jędza przyparła ją do muru i zmusiła do całkowitego posłuszeństwa. To było niczym gwałt! Naczelniczka zastosowała dość prymitywną socjotechnikę, na przemian prośby i groźby, poniżenie i obietnice. Tylko że to zadziałało. Stłamsiła ofiarę i powaliła ją na kolana. A najgorsze, że Inez nie miała możliwości się obronić! Atak był zupełnie niespodziewany i nie pozostawiał szans na kontrę.  

Inez udało się zapanować nad gniewem i stłamsić go w sobie. Miała ochotę wrzasnąć na całe gardło, ale wokół rynku kręciła się masa ludzi. Przystanęła więc tylko i wyciągnęła z kieszeni różaniec. Zaczęła szeptać modlitwę, obracając w palcach koraliki koronki. Uspokoiła się niemal natychmiast.

Wracając pieszo do klasztoru, rozmyślała intensywnie. Zanim weszła do gabinetu naczelniczki, w nosie miała dalsze losy monastyru. Właściwie nawet się cieszyła, że nie zagrzeje tu długo miejsca. Likwidacja zakonu była jej na rękę, bo gdziekolwiek zostałaby przeniesiona, nie mogła trafić gorzej. Zesłanie na koniec świata zapowiadało się na krótkie i właściwie bezbolesne. Upadek monastyru nie był przecież jej winą, zastała na miejscu sytuację beznadziejną i mogła tylko czekać, aż wierzyciele rozpoczną windykację długów i przejmą klasztor.  

Rozmowa z naczelniczką wiele jednak zmieniła. Dawno nikt tak nie nadepnął Inez na odcisk. Nikol Badowska nie miała pojęcia, jak wielki błąd popełniła, pomiatając nią i zmuszając do tak obrzydliwej i nieetycznej współpracy. Nie pozwoli sobie założyć kagańca i nie będzie szpiegować wiernych. Nie ulegnie tej cwanej despotce!

Po drodze zaszła na pocztę, by skorzystać z telefonu. Sieci komórkowe padły kilkanaście lat temu przez problemy techniczne. Pozostała jednak klasyczna telefonia przewodowa, oparta w znacznej części na archaicznych liniach, pamiętających jeszcze erę samców. Dostęp do niej był jednak coraz trudniejszy, wszystko przecież się psuło, a serwis z trudem dawał sobie radę z coraz częstszymi naprawami.

Dodzwonienie się do Wiednia zajęło jej niemal pół godziny. Głos w słuchawce był stłumiony i dodatkowo zagłuszany przez szumy i trzaski, ale odebrała ta osoba co trzeba – Edyta Wiechert, specjalistka w dziale informacji Europejskiej Izby Kontroli. Inez natychmiast przeszła na niemiecki, mając nadzieję, że w ten sposób utrudni trochę życie podsłuchującym rozmowę szpiegom naczelniczki. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że pracowniczki poczty śledziły wszystkie rozmowy. 

– Kochanie, masz kogoś w Warszawie? Potrzebuję danych o lokalnym banku. CBL Cash Bank. Praktyki tyczące kredytowania, historia działalności. Może robili jakieś świństwa. Tak. I wszystkie nieoficjalne dane też. Wyślij na mój nowy adres. Nie słyszę, powtórz! Tak, to wszystko. Też całuję! 

Zapłaciła krocie za połączenie i szybkim krokiem pomaszerowała do klasztoru. Zdążyła akurat na Kompletę, modlitwę kończącą dzień, po której obowiązuje całkowite milczenie. Siostry znikły w swoich celach, zaledwie jedna została w kaplicy na adorację Przenajświętszego Sakramentu. Po korytarzu niósł się tylko trzask chodaków siostry Gertrudy, niestrudzenie patrolującej klasztor. Surowa zakonnica czuła się odpowiedzialna za bezpieczeństwo i porządek w monastyrze.  

Inez znów zamknęła się w gabinecie i po raz kolejny zanurkowała w papierach. Odnalazła i skrupulatnie przeczytała umowy kredytowe, które Matka Jolanta podpisała z Cash Bankiem. Wysokość hipoteki wzbudziła jej podejrzliwość – wartość klasztornych posiadłości była w rzeczywistości o jakieś pięćdziesiąt procent wyższa, niż wycenił je bankowy rzeczoznawca. Kredyt został też za wysoko oprocentowany; jednym słowem wyglądał na fatalnie niekorzystny dla zakonnic. Jolanta musiała bardzo potrzebować pieniędzy, skoro zgodziła się na taki układ. Pożyczki wzięła w odstępie dwóch dni. Prawdopodobnie początkowo myślała, że pierwsza suma okaże się wystarczająca. Potem w desperacji poprosiła o kolejną.

Na co tak bardzo potrzebowała gotówki? Co skłoniło ją do tak niefrasobliwych kroków?

Wskazówki powinny znajdować się w tych papierach. Jakiś rachunek, notatka, cokolwiek, co skierowałoby poszukiwania w odpowiednim kierunku. Jakiś punkt zaczepienia. Inez próbowała wczoraj wyciągnąć coś z Anny, ale asystentka uparcie twierdziła, że nic nie wie. Matka Jolanta trzymała ją na dystans i nie zdradzała swoich tajemnic. Anna mogła kłamać, choć sprawiała wrażenie osoby nadzwyczaj prostolinijnej, a jej gadatliwość nie pozwoliłaby utrzymać długo języka za zębami. Pozostałe siostry były tak skoncentrowane na pracy i modlitwie, że pojęcia nie miały o problemach klasztoru. Jolanta nigdy z nimi nie rozmawiała o podobnych sprawach. Cokolwiek zatem zrobiła z pieniędzmi, zrobiła to sama, w tajemnicy przed siostrami. 

Nie wiedzieć kiedy nadeszła północ. Inez zaczynała głowa boleć ze zmęczenia, a od kurzu dostała kataru. Stwierdziła, że ma stanowczo dość na dzisiaj; pora zakończyć śledztwo. Pociągając nosem, zabrała się do odstawiania segregatorów na regał. Weszła na krzesełko i wciskała jeden po drugim na górną półkę. Chmura kurzu dmuchnęła jej prosto w twarz, wywołując łzawienie i gwałtowne kichnięcie. Przeorysza straciła równowagę. Zachwiała się, balansując na krzesełku. Odruchowo cisnęła trzymane segregatory, które z łomotem grzmotnęły o podłogę tuż obok biurka. Jeden z nich uderzył kantem w drewnianą klepkę parkietu i wcisnął ją w głąb. Sąsiednie klepki uniosły się z kliknięciem i odsłoniły prostokątną skrytkę.  

Inez zeskoczyła na ziemię i opadła na klęczki. Skrytka była płytka i niezbyt pojemna. Przeorysza bez wahania sięgnęła do środka. Wewnątrz nie było żadnych dokumentów, tylko kilka przedmiotów: dziecięce ubranko pajacyk, grzechotka, smoczek, wyleniały ze starości miś, kastet, elektryczny paralizator i jakaś dziwna część garderoby, którą Inez musiała oglądać dłuższy czas, zanim wpadła, co to takiego. Przedmiot był wykonany ze wzmacnianej czarnej skóry, nabity srebrnymi ćwiekami i zaopatrzony w pasek z klamrą.  

Suspensorium! Ochraniacz na męskie genitalia. Skąd to u zakonnicy? Szczególnie tak dziwacznie wyuzdany? Inez widziała takie gadżety zakładane najbardziej zwyrodniałym samcom lub najbardziej jurnym, trzymanym przez próżne, bogate obywatelki jako ozdoba lub erotyczna zabawka. 

– Kim byłaś, Matko Jolanto? – mruknęła głośno przeorysza, obracając w ręku suspensorium. 

Podeszła do biurka i otworzyła szufladę z kartoteką personalną. Teczki  ułożono według alfabetu, w dodatku w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat w klasztorze mieszkała tylko jedna osoba o tym imieniu, odnalezienie papierów Jolanty nie okazało się więc trudne. Zmarła przeorysza była Polką pochodzącą z Gdańska. Uzyskała doktorat z historii i zanim została zakonnicą, pracowała na uniwersytecie. Wstąpiła do zakonu dwadzieścia trzy lata temu, miała wtedy trzydziestkę. Nie odbywała postulatu, za to przepisowo spędziła rok w nowicjacie, a potem od razu złożyła śluby wieczyste. Wyglądało na to, że uciekła do klasztoru i od początku była nastawiona, by zamknąć się w nim na zawsze. Sądząc po pokutniczym charakterze zgromadzenia, pewnie chciała odbyć w nim karę, którą sama sobie wyznaczyła.

Znajdowały się tu jeszcze zapiski poprzedniej przeoryszy, oceniające Jolantę jako cenny narybek. Wykształcona i bardzo religijna, do tego zdyscyplinowana i bez reszty oddana służbie Bogu. Po jakimś czasie zaangażowała się w prowadzenie klasztornej biblioteki, potem została asystentką przeoryszy i pomagała jej prowadzić klasztor. Dziesięć lat temu przejęła obowiązki matki przełożonej klasztoru. Na tym jej kartoteka się kończyła.

Tknięta jakimś przeczuciem Inez sięgnęła po teczkę siostry Anny. Po chwili wahania wyciągnęła teczki pozostałych zakonnic, które zdążyła już poznać i zapamiętać. Dwanaście kobiet – osiem Polek, dwie Ukrainki, Niemka i Japonka. W różnym wieku, z różnym wykształceniem, przybyłe do zakonu na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Żadnych cech wspólnych, żadnego punktu zaczepienia.

Inez westchnęła i pomasowała czoło. Ból głowy dokuczał coraz bardziej, zegar wskazywał już trzecią w nocy. Przeorysza wstała od biurka i ruszyła do wyjścia. Pora spać. 

Celę miała na tym samym piętrze co gabinet, na drugim końcu korytarza. Brak żarówek i problemy z elektrycznością powodowały, że już dawno całkiem zrezygnowano z oświetlania przejść i holi, zadowalając się blaskiem wpadającym przez okna. Inez nie wzięła roślinnej lampy bioluminescencyjnej, szła zatem po omacku w całkowitej ciemności. Udało się jakoś dotrzeć do celu; właśnie kładła rękę na klamce, gdy wydało się jej, że słyszy stłumione głosy. Zastygła w bezruchu. Odruchowo wstrzymała oddech. Panowała cisza, tylko wiatr szumiał w gałęziach drzew. Inez zauważyła, że najbliższe okno jest otwarte. Podeszła, by je zamknąć, wyglądając przy tym na zewnątrz.  

Na pogrążonym w mroku dziedzińcu poruszały się dwa białe kształty. Habity zakonnic. Czyli głosy nie były złudzeniem, mimo zakazu dwie siostry rozmawiały, idąc dokądś w środku nocy. Inez bez chwili zastanowienia doskoczyła do schodów i starając się stąpać jak najciszej, pomknęła nimi w dół. Po paru chwilach dotarła do wyjścia. Drzwi były uchylone. Ostrożnie wyjrzała na zewnątrz.  

Ciemno. Po zakonnicach ani śladu. Za to w oddali rozległo się głuche dudnienie, jakby upadło coś ciężkiego. To gdzieś w ogródku, na tyłach klasztoru. Inez przemknęła wzdłuż ściany, ostatni odcinek do portyku prowadzącego poza kompleks przebyła, stąpając ostrożnie niczym kotka. Szkolenie wojskowe i częste fizyczne ćwiczenia czasami się przydawały. Prześliznęła się przez portyk i dała susa w krzaki porzeczek.  

Intruzów było kilkunastu. Stali wokół trzech zakonnic: Anny, Gertrudy i pulchnej kucharki – siostry Anieli. Jeden z nich musiał upuścić drewnianą skrzynię pełną owoców. Pojemnik pękł, jabłka, gruszki i morele rozsypały się po trawie. Kilku samców klęczało, zbierając owoce, jeden stał z pochyloną głową i płakał, pociągając nosem. Bełkotał przy tym niewyraźnie. 

– Pszszeplaszam, pszeplaszam. Nie chciaaałem, nie chciałem – mamrotał. 

Anna pogłaskała go po głowie.  

– Nic się nie stało. Pomóż chłopcom pozbierać owoce, no już, szkoda czasu.  

Mężczyźni wyglądali jak typowi zdeformowani samcy. Kaleki umysłowe, co widać było po tępych gębach. Kilku miało charakterystyczne, kobiece sylwetki i nienaturalnie długie odnóża, stało tam też dwóch karłów, inna odmiana zdefektowanego zestawu chromosomów. Pakowali do plecaków owoce i warzywa pochodzące z klasztornej spiżarni, o czym świadczyły znajome, drewniane skrzynie. Większość z nich żuła pokarm, jeden z idiotów obślinił się przy tym, inny chrupał marchew upiornie głośno, mlaskając jak zwierzę. Nosili wojskowe kombinezony z kamuflażem, kilku na głowach miało hełmy z koślawym symbolem Marsa – kółeczkiem ze strzałką. Uzbrojeni byli po zęby w osadzone na sztorc kosy, szable, a także broń palną, pistolety maszynowe i lśniące nowością karabinki.  

– Nieźle wyposażeni ci buntownicy – szepnęła do siebie Inez. 

Żałowała, że nie wzięła choć paralizatora świętej pamięci Matki Jolanty. Przeliczyła samców. Dwunastu. Po pięćdziesiąt tysięcy za sztukę. Do tego trzy zdrajczynie kobiecego rodzaju. Jeden donos i jutro sprawa klasztornych długów zostanie rozwiązana, a naczelniczka Nikol będzie wdzięczna i da spokój wiernej przeoryszy.

– Zaciął się. Robiłem, jak kazałaś, ale i tak się zaciął… – Karzeł wyciągnął do siostry Gertrudy swój pistolet.

Zakonnica westchnęła i wzięła broń. Jej ręce poruszały się płynnie, wyuczonymi odruchami. Błyskawicznie odpięła magazynek, przeładowała pistolet i przestrzeliła go. Wreszcie wyciągnęła zamek i obejrzała go przy świetle trzymanej latarni.

– Zabiorę to – powiedziała. – Trzeba naprawić. Weźmiesz pistolet po Krzysiu, niech spoczywa w pokoju.

Anna poklepała kolejno kilku mężczyzn po policzkach.

– Zbierajcie się, dzieci – powiedziała. – Do zobaczenia w następny poniedziałek. O tej samej porze. Uważajcie na siebie. Jeszcze dwa, trzy tygodnie i wyjedziecie daleko w góry. Tam będziecie bezpieczni.

– I wolni? – spytał karzeł.

– Jasne – na twarzy Gertrudy, po raz pierwszy odkąd Inez ją poznała, pojawił się uśmiech. Smutny i przelotny.

Samcy zaczęli gasić swoje lampy luminescencyjne i kolejno znikać w ciemności. Przeorysza wycofała się bezszelestnie i przemknęła przez dziedziniec. Życie w klasztorze znów ją zaskoczyło. Nie było wcale takie monotonne.

Po porannej mszy, a jeszcze przed śniadaniem, Inez wzięła siostrę Annę pod ramię i zatrzymała ją w kaplicy. Obie przyklęknęły przed katafalkiem, pod którym chowano prochy zmarłych zakonnic.

– Matka Jolanta miała nieco ponad pięćdziesiątkę, mogła jeszcze długo służyć Bogu jako przeorysza – powiedziała Inez. – Na co zmarła?

– Od wielu lat cierpiała na nerki. W ciągu ostatniego roku choroba bardzo się posunęła. Matka Jolanta ostatni miesiąc życia spędziła przykuta do łóżka. Hospitalizacja i tak nic by nie dała, poza tym przeorysza nie chciała iść do szpitala. Czuła, że odchodzi, i chciała zrobić to wśród swoich.

– W tym samym miesiącu opuściły nas jeszcze trzy siostry – zauważyła Inez.

– Maria odeszła ze starości, miała niemal dziewięćdziesiątkę, Korin i Hanna zginęły w nieszczęśliwym wypadku. – Anna tkwiła z pochyloną głową i złożonymi do modlitwy rękoma. – Katastrofa komunikacyjna. Ich riksza zderzyła się z ciężarówką. Niech Bóg ma je w swojej opiece.

Inez pokiwała głową, przeżegnała się i wstała. Anna otarła załzawione oczy i dołączyła do przeoryszy.

Na poczcie czekała na Inez depesza. Edyta zaszyfrowała ją przytomnie według znanego tylko im dwom klucza. Zakonnica przeleciała wzrokiem pismo, wyłapując zbitki liter układające się w sensowny tekst. Nie zaskoczył jej wynik wywiadu dokonanego przez przyjaciółkę. Cash Bank był prywatnym, lokalnym i niewielkim interesem. W jego zarządzie zasiadała Nikol Badowska, mająca jedną trzecią udziałów. Pozostałymi właścicielkami okazały się jej dwie dawne kochanki: burmistrz miasta i miejscowa agentka nieruchomości.

– A to wstrętne larwy – mruknęła Inez. – Udzielają kredytów pod hipoteki, a potem niszczą dłużników, by ci nie byli w stanie spłacić zobowiązania. Następnie po prostu przejmują nieruchomości. Agentka je upłynnia, zwykle sprzedaje miastu. I tak kasa krąży między trzema wiedźmami. A niech mnie! Chcą zrobić sobie z regionu prywatne państwo?

Mamrocząc pod nosem, Inez nadała swoją depeszę. Zaszyfrowała ją w identyczny sposób. Pozostawała nadzieja, że szpiedzy naczelniczki nie rozgryzą kodu zbyt łatwo. Treść odpowiedzi składała się z kilku nazwisk: Jolanta Babinicz, Anna Poruta, Gertruda Hertel, Aniela Różycka. Po chwili zastanowienia dopisała jeszcze Korin Jones i Hannę Tuszyńską. Na koniec jedno zdanie: Sprawdź je w Centralnym Rejestrze Rodzicielek. 

Zapłaciła kolejną astronomiczną kwotę i pomknęła do lokalnego Biura Informacji. Jedno z niewielu miejsc, gdzie z pewnością znajdował się działający komputer podłączony do Sieci. W dodatku za opłatą dostępny zwykłym obywatelkom. Inez stanęła na końcu monstrualnej kolejki i wodząc z nudów spojrzeniem, ku własnemu zaskoczeniu zauważyła, że w instytucji znajdują się także staroświeckie przeglądarki do mikrofilmów i klasyczne archiwum.

Zrezygnowała z komputera. Pobrała losowo garść kopii papierowych gazet z kilku ostatnich lat i zasiadła do lektury. Przeglądała kroniki kryminalne i lokalne wiadomości. Szukała trochę na oślep, nie wiedząc, czego dokładnie powinna wypatrywać. Chyba chciała dotrzeć do faktycznych przyczyn buntu samców, bo te oficjalne właściwie niczego nie tłumaczyły. 

Według lokalnych władz samiec nieco bardziej inteligentny niż przeciętna, powodowany wrodzoną nadagresją związaną ze zbyt wysokim poziomem testosteronu we krwi, popełnił jakąś zbrodnię, prawdopodobnie zgwałcił swoją opiekunkę, i uciekł. Przyjął pseudonim Spartakus, nawiązał kontakt z robotnikami z przetwórni żywności i przekabacił tych najbardziej samczych, organizując z nich bandę. Przeprowadził kilka napadów na posterunki policji, ograbił jakieś magazyny, kogoś zastrzelił, kogoś znów zgwałcił. Wyłapywał przy tym kolejnych samców i głosił wśród nich powrót starych czasów, nadchodzące odrodzenie rodzaju męskiego. Banda szybko się powiększała. Złupiła kilka wiosek, spaliła jakieś miasteczko z wojskowym garnizonem. Stoczyła nawet jedną większą bitwę i odniosła w niej sukces. Krok po kroku została jednak osaczona i rozbita. Ogólnie nic nadzwyczajnego, takie bunty zdarzały się raz na jakiś czas. Inicjowali je ponadprzeciętnie męscy samcy, którzy potrafili łatwo zapanować nad swoimi pobratymcami, dotkniętymi upośledzeniem umysłowym. Tworzone przez nich bandy degeneratów nie należały do specjalnie trudnych do zniszczenia. Bunty wybuchały coraz rzadziej i były coraz słabsze, atrofia rodzaju męskiego postępowała bowiem nieustannie.

Ostatnie powstanie okazało się jednak zaskakująco duże i krwawe. Odbiło się szerokim echem w świecie i pobudziło do wystąpień kilka organizacji humanitarnych. Żądano objęcia samców szczególną ochroną, zaprzestania używania ich jako darmowej siły roboczej i zniesienia nieformalnego niewolnictwa. Rząd Europy powołał komisję do zbadania przypadków dręczenia samców, ale ta skończyła obrady, zanim jeszcze powstanie upadło, nie znajdując żadnych dowodów, by mężczyźni na kontynencie byli źle traktowani.

Inez przewijała fotokopie cierpliwie, nie zwracając uwagi na upływ czasu. Wreszcie zatrzymała się przy niewielkim artykule sprzed dwóch lat. Aresztowano kobietę ukrywającą swego syna przed komisją kwalifikującą męskie osobniki według stopnia degeneracji do różnych zastosowań. Chłopca odebrano i przekazano do zakładu wychowawczego, przygotowującego samców do życia w społeczeństwie. Matka stawiała czynny opór, histeryzowała, że zabierają jej dziecko, by zamienić je w niewolnika. Oskarżała władze o handel samcami i nieludzkie ich traktowanie. Nazwała zakład wychowawczy obozem koncentracyjnym. Aresztowano ją za pobicie policjantki i publiczne oczernianie legalnej władzy. 

Potem rzucił się Inez w oczy artykuł o zbiorowej ucieczce samców z zakładu wychowawczego. Trzech z nich zginęło nieszczęśliwie w czasie pościgu, sześciu zostało ciężko rannych w niewyjaśnionych okolicznościach. Zdementowano pogłoski, jakoby wychowawczynie użyły broni palnej. Kolejny tekst tyczył zaginięcia samców pracujących w przetwórni. Następny traktował o ataku mężczyzny, ubranego w wyuzdany strój z odsłoniętymi genitaliami, w centrum handlowym. Jego opiekunki nie znaleziono, samiec został przypadkowo zastrzelony przez ochronę sklepu. Tuż przed zamknięciem archiwum Inez zatrzymała się jeszcze przy reportażu o nocnym życiu miasta, w którym wspomniano o plotce, że istnieją nielegalne kluby, z walkami samców i handlem żywym towarem.  

Te informacje w pełni zadowoliły Inez. Wracała do klasztoru, uśmiechając się do swoich myśli. Zagadki powoli zaczynały się wyjaśniać. 

Następny tydzień spędziła, poznając bliżej swoje podopieczne. Próbowała z każdą porozmawiać, choć panująca w klasztorze reguła milczenia nie ułatwiała jej zadania. Wzywała siostry do swego gabinetu pod pozorem robienia porządków w archiwum osobowym i przesłuchiwała je po kolei. To były dobre, ciche kobiety, rozczarowane świeckim życiem lub od dzieciństwa niezwykle religijne. Powołanie spotykało je w trudnych momentach życiowych, a klasztor dawał upragnione schronienie. Spotkała się z trzydziestoma zakonnicami, w różnym wieku, pochodzącymi z różnych środowisk. Większość osiągnęła już wiek średni, choć były też dwie młodziutkie dziewczyny w postulacie.

Nie udało się jej porozmawiać tylko z Samoą. Ta nadal siedziała w rekluzji, odcięta od świata. Podawano jej jedzenie przez specjalny otwór w drzwiach. Inez nie próbowała przeszkadzać jej w pokucie. Nie niepokoiła też czterech osiemdziesięciolatek, nieopuszczających już swoich cel.

Tymczasem co dzień chodziła na pocztę i korespondowała z Edytą. Przynosiła coraz dłuższe depesze do klasztoru, bo ich rozszyfrowywanie na miejscu było nieco kłopotliwe.  

Dostała też dwa wezwania od naczelniczki, oba ręcznie kaligrafowane na czerpanym papierze. Pierwsze zignorowała. Drugie pismo okazało się ostre w tonie i znajdowała się w nim zapowiedź przysłania do klasztoru komornika, jeśli natychmiast nie zostaną zapłacone zaległe podatki. Inez odpisała, że przygotowuje dla naczelniczki specjalne sprawozdanie i poprosiła o cierpliwość. Grała na zwłokę. Spokojnie zbierała dane, które wyszukiwała dla niej Edyta. Nie chciała iść do Nikol z byle jakimi plotkami, zebranymi przez siostry wśród wiernych. Szykowała dla niej prawdziwą niespodziankę.

Inez ubierała się akurat w swoją ulubioną, szarą garsonkę, by wyjść do kaplicy na wspólne odmówienie Jutrzni, kiedy dobiegło ją głuche dudnienie i podniesione głosy. Ktoś dobijał się do bramy klasztoru. Na korytarzu załomotały chodaki siostry Gertrudy. Inez odruchowo spojrzała na zegar – piąta trzydzieści. Doskoczyła do drzwi i wyjrzała na zewnątrz. Na korytarzu stało kilka przestraszonych i oszołomionych zakonnic, niektóre jeszcze bez habitów lub bez czepców. Inez pomknęła po schodach w dół i po chwili wybiegła na dziedziniec. Przy furcie stała Gertruda z Anielą, kobiety dyskutowały ze sobą zawzięcie. W drzwi ciągle ktoś łomotał wściekle, domagając się wpuszczenia do środka. Zanim przeorysza dotarła na miejsce, ktoś złapał ją za ramię.  

– To suki z antysamczych bojówek. – Siostra Anna była blada jak ściana. – Pewnie jakaś prowokacja. Pod żadnym pozorem nie wpuszczajmy ich do środka, bo splądrują klasztor.  

– Same wejdą – mruknęła Inez, marszcząc brwi. 

– Matko Przenajświętsza, miej nas w swojej opiece… – Anna wzniosła oczy ku niebu.  

Łomotanie zmieniło się w równomierne dudnienie. Taran? Okuta metalem furta zadygotała. 

– Gdzie nie mogą zajrzeć? – spokojnie spytała Inez. 

Anna odpowiedziała zdumionym spojrzeniem. 

– Gdzie trzymacie broń? – sprecyzowała przeorysza. – Gdzie ukrywacie towar przeznaczony dla buntowników? No już! Nie rób takiej miny! Mów, do diabła! 

– Cele rekluzyjne w północnym skrzydle – wydukała wreszcie zakonnica. 

Pięknie. Inez powinna sama na to wpaść. Część kompleksu, do której nigdy się nie zagląda. Tylko siostra Aniela nosiła tam żywność dla Samoi, jedynej pokutnicy zupełnie odizolowanej od świata. Kilkanaście pozostałych cel stało pustych.  

Furta z łomotem gruchnęła o ziemię, wyrwana z zawiasów. Na dziedziniec z wrzaskiem wpadła gromada amazonek. Policyjny taran do wyważania drzwi targało dwóch samców w czarnych maskach zakrywających twarze i w kolczatkach wrzynających się w szyje. Po zrobieniu przejścia obaj zostali powaleni na kolana szarpnięciami smyczy przypiętych do najeżonych kolcami obroży. Na gołych plecach skamlących mężczyzn widniały czerwone pręgi po biczu, a na ramionach wypalono im piętna Czerwonej Lilii – symbolu formacji wojskowej, której byli własnością. 

Amazonki w ciemnoczerwonych mundurach z krzyżującymi się na piersiach białymi pasami z amunicją, wymierzyły karabinki w zakonnice i wrzeszcząc kazały im ustawić się pod ścianą. Nie obyło się bez brutalnego przepychania i obsypania sióstr wulgarnymi wyzwiskami. Inez spokojnie stanęła z resztą, plecami opierając się o mur. Bez strachu patrzyła w wykrzywione grymasami złości twarze agresorek. Lilie słynęły z okrucieństwa i wojowniczości. To była elitarna jednostka szczycąca się zarówno udziałami w misjach stabilizacyjnych na Bliskim Wschodzie i w Afryce, jak i krwawym uśmierzaniu samczych buntów. Ich godło miało symbolizować wierność i czystość. Wierność wobec oficjalnej władzy i dbałość o czystość ludzkiego gatunku. Wielokrotnie oskarżano je o fanatyczny antysamczyzm i rasizm, ale nie dało się też ukryć, że były niezwykle skuteczne w boju i zawsze wypełniały zadanie. 

– Która to przeorysza? – spytała amazonka z gwiazdką kapitana na piersi.

Dowodząca Liliami nosiła błyszczące czerwienią, wysokie oficerki, a przez jej twarz biegła brzydka, biała blizna. W ręku od niechcenia obracała rękojeść Szponu Bólu – zakrzywionej białej broni o ostrzu z rowkiem wypełnionym neurotoksyną. Na pierwszy rzut oka znać w niej było zaprawioną w boju twardzielkę. Największe wrażenie robiły jednak jasne, zimne oczy. Oczy morderczyni.

Inez wystąpiła bez wahania. 

– Co ma znaczyć ta napaść? Protestuję przeciw podobnemu traktowaniu! Stan wojny nie usprawiedliwia barbarzyństwa. 

Kapitan zmierzyła ją lodowatym spojrzeniem i wykrzywiła pogardliwie wargi.  

– Wyszczekana jesteś, pingwinico – syknęła. – Zobaczymy, czy nadal taka będziesz, kiedy skończymy rewizję i pociągniemy cię na powrozie do aresztu. Niech tylko znajdziemy jakikolwiek ślad samców w tym monastyrze, cokolwiek, co by świadczyło o pomocy buntownikom… 

Część amazonek ruszyła do środka budowli. Po chwili otworzyły się okna cel na parterze i zaczęły wylatywać z nich rzeczy należące do zakonnic: bielizna, Pisma Święte, jakieś cywilne ubrania. Pozostałe Lilie wyciągały z klasztoru przerażone zakonnice, kopiąc je i popychając. Inez czuła rosnący lawinowo gniew. Zacisnęła zęby, widząc dwie Lilie niosące jedną ze staruszek, które nie opuszczały już swoich cel. Rzuciły zapłakaną kobietę pod ścianę. Śmiały się przy tym jak obłąkane. Przeorysza podejrzewała, że znajdują się pod wpływem narkotyków. Wystąpiła dwa kroki, stając twarzą w twarz z kapitan. 

– Wynoście się stąd, suki – wycedziła. – Natychmiast opuśćcie klasztor albo mnie popamiętacie! Nie zamierzam znosić… 

Kapitan wyszczerzyła zęby i bez zamachu grzmotnęła pięścią w brzuch Inez. Cios był wymierzony przez zawodowca, przeorysza złamała się wpół, wypuszczając całe powietrze z płuc. Amazonka złapała ją za włosy i pociągnęła. Pochyliła się nad ofiarą i szepnęła jej do ucha: 

– Pozdrowienia od pani naczelnik. To ostatnie ostrzeżenie. 

Odepchnęła Inez. Przeorysza usiadła ciężko na ziemi. Ciągle nie mogła złapać oddechu, ból był paraliżujący. Kapitan skinęła na dwie swoje amazonki, pochylone nad przeoryszą.  

– Tylko żeby nie było śladów – rozkazała oficer.  

Jedna z kobiet z przeciągłym wyciem wymierzyła Inez kopniaka w pierś. Druga parsknęła śmiechem i poprawiła kolbą karabinka. Przeorysza zwinęła się w kłębek, chroniąc głowę ramionami. Spadły na nią kolejne ciosy. Siostra Anna doskoczyła do jednej z amazonek i objęła ja oburącz, próbując odciągnąć od ofiary. Oberwała głową w twarz i usiadła na ziemi. Gertruda objęła drugą Lilię za szyję i szarpnęła do siebie, fachowo sprowadzając przeciwniczkę do parteru. Niemal natychmiast dostała jednak w bok kolbą od innej amazonki i z sykiem opadła na kolana. 

– Wystarczy – cicho rozkazała kapitan. 

Zasalutowała pogardliwie do Inez i odwróciła się na pięcie. Nie patrząc za siebie, opuściła klasztor. Oddział zniknął razem z nią.  

Przeorysza usiadła i zaczęła obmacywać obolałe boki. Zarobiła kilka potężnych sińców, ale Lilie nic poważnego jej nie zrobiły. Żebra miała całe, mogła swobodnie oddychać. Po chwili wstała o własnych siłach. Anna krwawiła z rozciętej wargi, która dodatkowo spuchła i zrobiła się purpurowa. Gertruda trzymała się za bok, ale poruszała się o własnych siłach. 

– Dziękuję, Matko. – Z powagą malującą się na twarzy ukłoniła się przeoryszy. – Wiem, że sprowokowałaś je celowo, by odciągnąć uwagę od klasztoru i tego, po co tu faktycznie przyszły. Ocaliłaś nas wszystkie.  

– Anna i Gertruda za mną – surowo rozkazała Inez. – Idziemy do rekluzji. Już! 

Zakonnice posłusznie ruszyły za przełożoną. Anna zalewała się łzami bólu i po raz pierwszy nie gadała. Siostry przeszły korytarzem do zachodniego skrzydła, oddzielonego od pozostałej części klasztoru masywnymi drzwiami okutymi żelazem. Inez otworzyła je z wysiłkiem i weszła do środka. Spowity mrokiem hol wyglądał ponuro i nieprzyjaźnie. 

– Skąd wiedziałaś? – niepewnie spytała Gertruda. 

– Moje rodzime zgromadzenie to Societas Deus. Jestem jezuitką, potrafię zdobywać informacje, nawet te ukryte – odparła krótko Inez. – Wiem, że kilkanaście zakonnic z tego klasztoru dostąpiło łaski zostania matką. I wszystkie powiły synów. Wy dwie też, prawda? Twój syn miałby teraz dwadzieścia trzy lata, Gertrudo. Żyłby, gdybyś nie zgodziła się oddać go do zakładu, skąd zniknął bez śladu. Prawdopodobnie został zabity w nielegalnych walkach gladiatorów lub sprzedany i zużyty jako seksualna zabawka, mógł też trafić na stół operacyjny i zostać ofiarą eksperymentów medycznych. To na zawsze pozostanie tajemnicą. Nie mogłaś znieść myśli, że oddałaś własne dziecko na haniebną śmierć, dlatego wstąpiłaś do klasztoru. To tę winę chciałaś tu odpokutować. – Inez spojrzała ostro na pobladłą zakonnicę.  

Anna załkała, znów zalewając się łzami. Tym razem niespowodowanymi bólem skaleczeń.

– Ty też przeżyłaś podobną tragedię, Anno. – Inez pokiwała głową. – Nie walczyłaś o syna, pozwoliłaś go sobie odebrać. Sumienie nie dawało ci spokoju. Pocieszeniem okazała się pokuta w klasztorze. Ale do czasu. Na wieść o tym, co się wyprawia w mieście, gdy zaczęły do was docierać opowieści o podziemnych klubach i handlu samcami, o okrucieństwie i mordach, wróciły do was stare koszmary, otworzyły się zabliźnione rany. Postanowiłyście zrobić coś więcej, niż tylko się modlić. Wzięłyście sprawy w swoje ręce. 

Inez otworzyła pierwszą celę. Wewnątrz panował mrok, trzeba było chwili, by wzrok do niego przywykł. W pomieszczeniu stały drewniane skrzynie. Broń, amunicja, mundury? Może żywność? Przeorysza ruszyła dalej. 

– Postanowiłyście pomóc tym nieszczęśnikom. Wyzwolić ich i zapewnić wolność. Samców należało uzbroić i wskazać im drogę. To na to potrzebna była fortuna, którą pożyczyła Matka Jolanta – kontynuowała. – Osobiście wzięła udział w buncie, razem z kilkoma innymi siostrami, prawda? Korin i Hanna poległy w czasie walk, a nie w wypadku. Hm? Wyzwoliłyście wychowanków zakładów zamkniętych i innych nieszczęśników, więzionych w podziemnych klubach i ośrodkach rozrywki. Chcecie przerzucić ich gdzieś w góry, z dala od cywilizacji. Może do jednej z opuszczonych wsi gdzieś na Ukrainie? Może w Karpaty? Odkąd zaczęła się obniżać populacja, te rejony stały się zupełnymi pustkowiami, samce mogą tam spokojnie żyć. 

– Wiesz o nas wszystko, Matko… – Gertruda z pokorą pochyliła głowę. – Co teraz zrobisz?

– Jeszcze się zastanowię – odparła zimno przeorysza. – Zanim podejmę decyzję, chcę porozmawiać z pewną osobą. Którą celę zajmuje siostra Samoa? 

Anna posłusznie wskazała drzwi. Inez podeszła do nich śmiało i otworzyła je energicznie. Stała chwilę w bezruchu, patrząc na postać skuloną na łóżku. Kobieta siedziała bokiem do wejścia, opatulona w koc. Na nocnym stoliku leżały czyste opatrunki i buteleczki z medykamentami. Ranna obracała w dłoni różaniec. 

– Witaj, Matko Jolanto – przywitała się Inez. 

Kobieta odwróciła głowę i spojrzała z ciekawością, mrużąc oczy przed światłem. Inez zaskoczona wciągnęła powietrze. Na łóżku siedziała naczelniczka Nikol Badowska. 

Pełzające Ogrody słynęły na całym kontynencie jako jeden z najpiękniejszych tworów bioinżynierii. Tworzyły żywy organizm powstały ze zrośniętych ze sobą drzewobitów, krzewów, modyfikowanych grzybów i lian. Poruszały się leniwie na zdrewniałych wypustach, ciągnąc za sobą warkocze korzeni i wijących się w poszukiwaniu wody macek. Ogrody zaprojektowano jako luksusową rezydencję, mogącą przemieszczać się w poszukiwaniu najlepiej oświetlonych i nawodnionych terenów. W pewien sposób można było nimi kierować, by nie poczyniły szkód w uprawach. Ponadto cały czas pełnił w nich służbę zespół inżynieryjno-ogrodniczy, nadający kształt pałacowi, sadzący w nim kwiaty i przycinający pędy, tak że rezydencja nieustannie ewoluowała, zmieniała się, rosła i piękniała.  

Naczelniczka Badowska kupiła Ogrody za prywatne pieniądze i używała ich tylko w weekendy. Najczęściej dla odpoczynku, rzadziej, by urządzać w nich biznesowe i reprezentacyjne przyjęcia. Uważała, że posiadanie czegoś takiego wymusza jej pozycja społeczna. Współczesny arystokrata powinien stawiać na bioinżynierię, bo to ona była przyszłością ludzkości. Poza tym była po prostu modna. 

Nie przyjmowała interesantów w Ogrodach, szczególnie w sobotni ranek po suto zakrapianej kolacji w gronie przyjaciółek. Tym bardziej zdziwiło ją, gdy służąca zaanonsowała ponoć bardzo ważnego, niespodziewanego gościa. Nikol nie zdążyła się nawet zastanowić, jak ów gość dostał się do Ogrodów. Miała raptem czas, by wyjść spod prysznica będącego naturalnym wodospadem, o wodzie podgrzewanej słonecznymi promieniami w roślinnych zbiornikach. Owinęła się tylko szlafrokiem i opadła w obszerny, wiklinowy fotel. Asystentka czujnie pojawiła się za jej plecami. Czuć od niej jeszcze było alkohol, a nosiła tylko roślinną przepaskę biodrową.

Przez kwietną bramę przeszła, powiewając połami habitu, wysoka kobieta. Inez Tárrega, ubrana w oślepiający biały strój z czarnym czepcem, wyglądała zaskakująco dostojnie. Wcale nie sprawiała wrażenia skromnej zakonnicy, głowę trzymała wysoko uniesioną i groźnie marszczyła brwi. Zmierzyła zaskoczoną naczelniczkę surowym spojrzeniem i zatrzymała się na skraju basenu, w którym wczoraj odbyła się pijacka i seksualna orgia.

– Jakim cudem ta pingwinica została tu wpuszczona? – syknęła Nikki do asystentki. Nie czekając na odpowiedź, uśmiechnęła się do zakonnicy. – Sądząc po stroju, wreszcie zrozumiałaś, jaka jest twoja pozycja, Tárrega. Rozumiem, że masz mi do przekazania ważne informacje? Ale czy naprawdę nie mogłaś z tym zaczekać do poniedziałku? Są aż tak pilne? 

– Tak, są pilne. Mam kilka uwag nie cierpiących zwłoki – odparła zakonnica.

Za jej plecami pojawiły się dwie Lilie, dzierżące w dłoniach rzemienne bicze. Naczelniczka powstrzymała je nieznacznym gestem. Jeszcze będzie czas, by wymierzyć pingwinicy karę za zawracanie głowy o tak nieludzkiej porze.

– Chcę cię tylko poinformować, że Jolanta żyje – powiedziała Inez. – Nie poległa w ostatniej bitwie z samcami, jak miałaś nadzieję. Została ranna, ale szybko dochodzi do siebie.

Nikol poderwała się na równe nogi. Przeorysza nie pozwoliła jej jednak nic powiedzieć. 

– Wiem wszystko, przeklęta dziwko – poinformowała. – Chcesz? Opowiem ci pewną historię. O dwóch siostrach, dobrej i złej. Od młodości obie zapowiadały się na wybitne postaci. Zdolne i inteligentne wspierały się wzajemnie, jak to bliźniaczki. Z czasem ich drogi się rozeszły, jedna została naukowcem, a druga zajęła się biznesem i karierą polityczną. Wszystko układało się idealnie, ale ta pierwsza nagle zdecydowała się na dziecko i nawet nie zadbała o wybór płci. Urodziła chłopca, a w dodatku zdecydowała się sama go wychować, wbrew prawu i rozsądkowi. Narażała w ten sposób karierę siostry, co trwało aż kilka lat. Siostra piastowała wysokie stanowiska i siostrzeniec mutant był jej bardzo nie na rękę. Wreszcie zadbała, by dyskretnie odebrano dziecko i umieszczono je w ośrodku. Złamała swoją siostrę i wymogła na niej milczenie. Zrozpaczona matka nie mogła otrząsnąć się z tęsknoty i poczucia winy. Uciekła do klasztoru, w którym znikła na długie lata. Do czasu, kiedy dowiedziała się, że jej syn został wytresowany na zabawkę uczestniczącą w orgiach i zakazanych walkach. Wraz z innymi matkami zorganizowała bunt i wyzwoliła kilkuset dręczonych samców. 

– Też mi rewelacje – warknęła Nikki. – Zwykłe bajeczki. Zabierzcie ją sprzed moich oczu, rozprawię się z nią, jak tylko… 

Amazonki doskoczyły do zakonnicy. Inez obróciła się wokół własnej osi. Zawirowała. Odepchnęła wojowniczki. Poły jej habitu zafurkotały, uniosły się niczym białe skrzydła. Trzasnęło dwa razy i Lilie runęły na ziemię w drgawkach. W dłoni zakonnicy błysnęło błękitne wyładowanie staroświeckiego, elektrycznego paralizatora. 

– Jak myślisz, w jaki sposób na te bajeczki zareagują w Zgromadzeniu? – Inez ciągle mówiła spokojnie. – Kiedy dowiedzą się, że słynny w całej Europie samiec przewodnik nazywany generałem Spartakusem to tak naprawdę Jolanta Babinicz alias Badowska, siostra naczelniczki regionu wschodniosłowiańskiego? Co zrobią z naczelniczką, której prywatny bank sfinansował bunt? Czy uwierzą, że nie wiedziała, na co jej siostra przeznaczy fortunę? Jak to wytłumaczysz? Że chciałaś tylko przez zwykłą, plugawą lichwę przejąć klasztor, tak jak kilkadziesiąt innych nieruchomości? Jesteś odpowiedzialna za robienie interesów w czasie piastowania stanowiska publicznego, wykorzystywanie swojej funkcji do pomnażania swojego majątku, sfinansowanie buntu samców, który tak dzielnie zwalczasz, i przymykanie oka na bezprawne dręczenie mężczyzn, które doprowadziło do tegoż buntu.  

– Ty sprytna małpo – syknęła asystentka. – Nie opuścisz żywa tych Ogrodów! 

– Jeśli spadnie mi choć włos z głowy, już jutro rano cała dokumentacja dowodowa trafi do Zgromadzenia – spokojnie odparła Inez. – Macie mnie za idiotkę? Przyszłabym tu bez zabezpieczenia? Moja współpracowniczka w Europejskiej Izbie Kontroli czeka na telefon. Jeśli nie zadzwonię dziś wieczorem, ujawni dokumenty. 

– Czego chcesz? – Naczelniczka opadła z powrotem w fotel. 

Na razie zakonnica miała ją w garści, ale prędzej czy później to się zmieni. Trzeba przeczekać i uderzyć, kiedy wróg niczego nie będzie się spodziewać. Dopaść dziwkę i zgnieść jak pluskwę. Uśmiechnęła się do Inez przymilnie. 

– Natychmiast anulujesz dług i zdejmiesz hipotekę z klasztoru. Oficjalnie zwolnisz nas też z podatków gruntowych i wojennych. – Przeorysza odpowiedziała uśmiechem. – Rozkażesz amazonkom zaprzestać polowań na samców i skupić się na wytropieniu i likwidacji nielegalnych klubów rozrywki. Pozwolisz buntownikom wycofać się z regionu. Opuszczą go w ciągu tygodnia, razem z generałem Spartakusem, i znikną na zawsze. Twoja siostra nie będzie cię już więcej kłopotać.  

– Co jeszcze?

– Będziesz co miesiąc przysyłać mi raporty z działalności. Dopóki będę przeoryszą w lokalnym klasztorze, zamierzam patrzeć ci na ręce – odparła Inez. – Skończyła się prywata i despotyzm, pani naczelnik. Będziesz mi posłuszna albo cię zniszczę.  

Nikol nie odpowiedziała. Siedziała nieruchomo w fotelu i siłowała się wzrokiem z zakonnicą. Obie milczały dłuższą chwilę. Po raz kolejny naczelniczka uległa i odwróciła wzrok. 

Przeorysza odwróciła się bez słowa. Jej habit znów załopotał malowniczo, kiedy znikała w kwietnej bramie. Zeskoczyła zwinnie z platformy Ogrodów i wsiadła na oparty o pobliskie drzewo rower. Pomknęła w stronę klasztoru przy akompaniamencie terkotania krzywych kół.  

Uśmiechała się do swoich myśli. Habit nawet jej pasował, był elegancki i dawał poczucie przynależności do zgromadzenia. Wreszcie poczuła się na tym końcu świata jak u siebie. No i była tu naprawdę potrzebna. Odtąd to ona będzie sprawować nieformalną władzę w regionie. Dała dziś przecież miejscowym watażkom czytelny komunikat: 

Przeorysza przybyła do miasta. I uznała je za swój nowy dom. 