NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Kres, Feliks, W. - "Grombelardzka legenda. Serce Gór" (Fabryka Słów)

Erikson, Steven - "Wspomnienie lodu" (wyd. 3)

Ukazały się

Abnett, Dan; Lee, Mike - "Żniwiarz dusz"


 McNeill, Graham - "Mściwy duch"

 Haley, Guy - "Perturabo. Młot Olympii"

 King, Stephen - "Podpalaczka" (2021)

 Marillier, Juliet - "Syn cieni"

 Tidhar, Lavie - "Ziemia nieświęta"

 Oszubski, Tadeusz - "Sfora"

 Szyda, Wojciech - "Sajens fikcje"

Linki

Vonnegut, Kurt - "Sinobrody" (2020)
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Tytuł oryginału: Bluebeard
Tłumaczenie: Michał Kłobukowski
Data wydania: Październik 2020
ISBN: 978-83-8202-038-0
Oprawa: twarda
Format: 140 x 205 mm
Liczba stron: 392
Cena: 45,00 zł
Rok wydania oryginału: 1987



Vonnegut, Kurt - "Sinobrody"

Wspomnienia ormiańskiego ekspresjonisty


„Sinobrody”, kolejna powieść wydana przez Zysk i S-kę w cyklu dzieł zebranych Kurta Vonneguta ma wiele wyjaśniający podtytuł: „Autobiografia Rabo Karabekiana (1916-1988)”. Jednocześnie już w pierwszym akapicie narrator, żyjący w Stanach Zjednoczonych syn ormiańskich emigrantów ostrzega, że choć „obiecał autobiografię, (…) wysmażył przy okazji dziennik z tego niełatwego lata”. I faktycznie, kolejne strony książki przeskakują między „teraźniejszością”, czyli czasem spędzanym przez Karabekiana w posiadłości należącej do jego niedawno zmarłej drugiej żony, czasami w towarzystwie ostatniego przyjaciela pozostałego z dawnych lat, pisarza Paula Slazingera, niedawno poznanej sąsiadki, Circe Berman, oraz kucharki Celeste i jej córki, a „przeszłością”, czyli historią życia spisywaną przez swego czasu szeroko znanego malarza. Malarska przeszłość Karabekiana to jeden z centralnych tematów powieści: narrator przez dłuższy czas obracał się w kręgu słynnych abstrakcyjnych ekspresjonistów, wśród których byli między innymi Jackson Pollock i Mark Rothko, sam zdobywając przy tym szerokie uznanie i przyzwoite źródło dochodu.

„Sinobrody”, jedna z późniejszych powieści Vonneguta, jest w pełni realistyczna i jak na amerykańskiego pisarza niemal ugrzeczniona. Choć nadal opisywane są w niej tragiczne i bezsensowne epizody historii ludzkości – jak na przykład masakra Ormian w Turcji – a sukcesy czy klęski przedstawianych postaci są w zasadniczej mierze kwestią przypadku, to tak typowa dla autora „Rzeźni numer pięć” ironia wydaje się tym razem świadomie utemperowana, a główny bohater, pomimo utraty oka na wojnie, wczesnej śmierci obojga rodziców oraz większości przyjaciół pozostaje stosunkowo pogodny. Opowiadanej niezbyt dynamicznie historii towarzyszy niemal od początku tylko jedna większa zagadka: sekret znajdującego się niedaleko domu Karabekiana spichrza, w którym piszący własną biografię mężczyzna ukrywa coś, co zamierza ujawnić światu dopiero po swojej śmierci.

Uważny czytelnik czy czytelniczka znajdą w „Sinobrodym” wiele interesujących obserwacji. Karabekian zauważa na przykład, że globalizacja i prosty dostęp do informacji to przekleństwo ludzi o skromnych, choć niezerowych zdolnościach: kiedyś, jeśli ktoś umiał śpiewać lepiej niż najbliżsi sąsiedzi, mógł dostarczać radości sobie i innym, nie musząc się porównywać z nagraniami zawodowców. W miarę kontynuowania lektury pytania o sens i znaczenie tworzenia sztuki stają się absolutnie centralnym tematem powieści. Karabekian był bardzo sprawnym ilustratorem, podobnie jak jego wczesny mistrz i nauczyciel, Dan Gregory. Potem zaczął tworzyć wraz z przyjaciółmi abstrakcyjne obrazy (które zresztą w większości uległy zniszczeniu z bardzo Vonnegutowskiego powodu). Rozumiał, że abstrakcjoniści nie malują koni dlatego, że tego nie potrafią, ale dlatego, że tego nie chcą – ale czy takie wyjaśnienie należy uznać za wystarczające? I czym są, jeśli w ogóle istnieją, obowiązki artysty wobec sztuki i innych ludzi?

Ostateczne odpowiedzi – związane z tajemnicą spichrza – zdają się mieć dość jednoznaczny charakter. Vonnegut, często ukrywający konsekwentny, rygorystyczny moralizm za warstwą parodii i nihilizmu, tym razem odsłania nieco zasłonę.



Autor: Adam Skalski
Dodano: 2020-12-01 08:17:54
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

"Kraina Lovecrafta" - książka a serial


 Sam Sykes - wywiad z autorem "Siedmiu czarnych mieczy"

 Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?

 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

Recenzje

Sturgeon, Theodore - "Więcej niż człowiek"


 Pettersen, Siri - "Żelazny wilk"

 Onyebuchi, Tochi - "Riot Baby"

 Maguire, Gregory - "Wicked. Życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu"

 Crowley, John - "Małe, duże"

 Novik, Naomi - "Mroczna wiedza"

 Haldeman, Joe - "Wieczna wolność"

 Cameron, Miles - "Upadek smoków"

Fragmenty

 Masterton, Graham - "Susza"

 Maciewicz, Monika - "Wiedma"

 Shusterman, Neal & Shusterman, Jarrod - "Susza"

 Marillier, Juliet - "Syn cieni"

 Marillier, Juliet - "Córka lasu"

 Liu, Cixin - "O mrówkach i dinozaurach"

 Sturgeon, Theodore - "Więcej niż człowiek"

 Enríquez, Mariana - "Nasza część nocy"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2021 nast.pl     RSS      RSS