NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Abercrombie, Joe - "Czerwona kraina" (2019)

Bardugo, Leigh - "Król z bliznami"

Ukazały się

Douglas, Ian - "Star Carrier. Światłość"


 Ziębiński, Robert - "Piosenki na koniec świata"

 Palmer, Ada - "Siedem kapitulacji"

 Pilipiuk, Andrzej - "Przeszłość dla przyszłości"

 antologia - "Wigilia pełna duchów"

 Chesterton, Gilbert Keith - "Człowiek, który był Czwartkiem"

 Węcławek, Dominika - "Skoczkini. Zapiski z międzygwiezdnego lotu"

 Rusnak, Marcin - "Diabły z Saints"

Linki

Hendel, Paulina - "Droga Dusz"
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Cykl: Żniwiarz
Data wydania: Październik 2019
ISBN: 978-83-66381-06-3
Oprawa: miękka
Liczba stron: 496
Cena: 39,90 zł
Tom cyklu: 4



Hendel, Paulina - "Droga Dusz"

Rozdział 1

Michał był wściekły. O to, że zgodził się tej nocy być kierowcą swojej starszej siostry i jej chłopaka, że nie sprawdził żadnych ostrzeżeń pogodowych i nikt go tak naprawdę nie słuchał.
– No chodź! – zawołała Aśka.
Jej ukochany, Paweł, wzorcowy przykład nadętego buca, ciągnął ją za rękę w stronę przewróconego drzewa. Michał dałby głowę, że gdyby postanowił jednak zaczekać w samochodzie mamy, zaparkowanym na poboczu, zostawiliby go tu samego bez mrugnięcia okiem. W końcu w południe mieli we dwoje jechać na żagle i oczywiście nie było mowy o tym, żeby się spóźnili. No i Paweł jak prawdziwy macho stwierdził, że woli iść niż czekać na ratunek w aucie.
Michał pociągnął za klamkę, upewniając się, że samochód jest zamknięty, i powoli ruszył za siostrą oraz jej tępym facetem. Wspięli się na gruby pień leżący w poprzek drogi. Paweł zeskoczył po drugiej stronie i udając dżentelmena, pomógł Aśce zejść. Żadne z nich nie obejrzało się, aby sprawdzić, jak radzi sobie Michał.
Zza pędzących po nocnym niebie chmur na chwilę wyjrzał księżyc. Osiemnastolatek stanął jak wryty, nie mogąc nawet wykrztusić z siebie ani słowa. To, co zobaczył, przerosło jego wyobrażenia. Myśleli, że tylko ten jeden wielki świerk zagrodził im drogę i gdy po
nim przejdą, spokojnie będą mogli dotrzeć pieszo do domu, choć czekał ich spory kawał drogi. Nie mogli bardziej się mylić.
Nawet Paweł i Aśka się zatrzymali; droga przed nimi była zaścielona poprzewracanymi sosnami i brzozami. Po obu ich stronach zaś to, co jeszcze wieczorem było lasem, teraz wyglądało na setki kikutów drzew ukręconych jak zapałki kilka metrów nad ziemią.
– Widzisz? Miną całe godziny, zanim ktoś to uprzątnie – przerwał ciszę Paweł.
– Całe godziny miną, zanim dojdziemy do domu – burknął Michał. – Nie wiem, czy to jest bezpieczne, żeby iść po tych drzewach. A jak coś się na nas przewróci?
– Nie pierdol, tylko chodź.
Młodszy chłopak wzruszył ramionami i zeskoczył z pnia.
Zachciało im się imprez na odludziu – utyskiwał w myślach. Sam już nie wiedział, dlaczego zgodził się pojechać na tego grilla. Nie lubił ludzi, z którymi mieli się tam spotkać, to nie byli jego znajomi. Ba, to nawet nie byli znajomi Aśki.
Podniósł wzrok na plecy siostry. Kiedy się tak zmieniła? Jako dzieci byli nierozłączni. Razem wspinali się na drzewa, razem grali w gry komputerowe, razem się kłócili i bili o głupoty. Nagle ona wydoroślała i stała się lepem na takich tępaków jak Paweł.
Michał właśnie solennie sobie poprzysiągł, że już nigdy nie będzie jej kierowcą, kiedy Aśka nagle się zatrzymała i o mało na nią nie wpadł.
– Słyszycie to? – szepnęła.
– Wydaje ci się – stwierdził Paweł.
– Ciii – syknęła.
– Nie bój się, przy mnie nic ci nie grozi – zapewnił ją bohatersko, a Michał nie potrafił powstrzymać ironicznego parsknięcia.
– Tam coś jest! – Wskazała trzęsącą się ręką gęste gałęzie przewróconego drzewa.
– Pewnie królik. – Paweł wskoczył na pień i wyciągnął rękę do Aśki.
– Od kiedy to króliki żyją w lesie? – burczał Michał.
– Znowu to słyszałam! – pisnęła Aśka.
– Siostrzyczka tchórzy?
Przeszyła go morderczym spojrzeniem.
– Nie będę przypominać, kto przez ponad dziesięć lat nie schodził do piwnicy, bo bał się mieszkającego tam potwora – powiedziała mściwie.
– Nie moja wina, że opowiadałaś o nim z takim realizmem – mruknął.
Michał jak dziś pamiętał te rozjarzone w ciemności ślepia, o których mówiła mu siostra. Kiedy miał siedem lat, zamknęła go w piwnicy i dostał ataku histerii, a Aśka zarobiła porządny opieprz od mamy. I choć już od dawna wmawiał sobie, że wyleczył się z tego irracjonalnego strachu, wciąż miał gęsią skórkę za każdym razem, kiedy schodził po słoiki.
Coś ponownie zaszeleściło w zaroślach i tym razem usłyszeli to wszyscy.
– Zwierzęta są przerażone po takiej burzy – oświadczył Paweł głosem zoologa specjalisty. – Uciekną przed nami. Zresztą w naszych lasach nie ma niebezpiecznych zwierząt.
– A dziki? – zapytał Michał.
– To wielkie tchórze.
Nastolatek uniósł brwi. Skąd ten pajac czerpał takie informacje? Ale to było to – o czymkolwiek Paweł by nie mówił, wyrażał się z tak absolutną pewnością siebie, że nawet jeśli znało się prawdę, jego kłamstwo było zbyt przekonujące, żeby w nie nie uwierzyć. A Aśka łykała przy nim wszystko jak pelikan żabę.
Przedzieranie się przez drogę zawaloną przewróconymi pniami okazało się dużo bardziej czasochłonne, niż mogli podejrzewać. Michał zastanawiał się, jakim cudem przegapili całą tę wichurę. Kiedy
byli na grillu, rozpętała się całkiem potężna burza, ale to wszystko. Skryli się w małym domku i ją przeczekali. Gdyby wiedzieli, w jakim stanie jest okolica, Michał w życiu by się stamtąd nie ruszył. A do domu prowadziła tylko ta jedna droga.
– No i gdzie są strażacy? – zaczął utyskiwać Paweł. – Oczywiście zaspali zamiast zabrać się do sprzątania tych drzew.
– Jest środek nocy – zauważył Michał. – Pewnie pomagają ludziom, których domy ucierpiały podczas wichury, albo pracują na głównych trasach. Jesteśmy na drodze gminnej, ona zawsze jest ostatnia w każdej kolejce.
– Dobra, już się tak nie wymądrzaj.
Mam nadzieję, że nie zostaniesz moim szwagrem.
Po prawej stronie rozległ się hałas. Cała trójka zamarła, nasłuchując.
– Trzeba było zostać w aucie – szepnął Michał.
– Przestań w końcu marudzić! – wybuchnęła Aśka. – Nic innego ostatnio nie robisz! Nic ci nie pasuje! Wszystko jest źle!
Wciąż krzyczała na Michała, ale chłopak przestał jej słuchać. Dudnienie było coraz bliżej. Coś dużego biegło w ich stronę do wtóru łamanych gałęzi.
– Jeżeli to rozjuszony dzik, to chyba powinniśmy zejść mu z drogi – powiedział, przerywając monolog siostry.
Aśka i Paweł zapatrzyli się na ciemny las kikutów. Tym razem nie zaprotestowali i szybkim krokiem ruszyli w stronę najbliższego przewróconego drzewa. To coś przemieszczało się w zastraszającym tempie.
– Szybciej! – krzyknął Michał.
Wyprzedził ich, po czym jednym susem przesadził gruby pień sosny. W życiu nie posądziłby samego siebie o taką sprawność. Błyskawicznie się odwrócił i złapał siostrę, która poślizgnęła się na wilgotnej korze. Sekundę później dołączył do nich Paweł i wszyscy skulili się za drzewem.
Trzask łamanych gałęzi był coraz bliżej. Rozległo się ciężkie sapanie. Michał zaryzykował wychylenie się zza pnia i ujrzał wielki, szary kształt pędzący przez drogę. Z ust Aśki wydobył się cichy pisk. Zwierzę zatrzymało się gwałtownie.
Michał przypadł do siostry i zatkał jej dłonią usta. Serce dudniło mu w klatce piersiowej jak nigdy wcześniej. Miał wrażenie, że słyszy, jak ta bestia przestępuje z nogi na nogę, węsząc. Otoczył ich smród nie do zniesienia. Sekundy ciągnęły się w nieskończoność.
W końcu Paweł podniósł się nieco i zapatrzył na ciemny las.
– Poszedł sobie – szepnął.
Michał powoli odjął rękę od ust siostry, wciąż czując, jak dziewczyna drży.
– Wracajmy do auta – zaproponował jej chłopak.
– Pogrzało cię?! – wybuchnął nastolatek. – Właśnie w tamtym kierunku pobiegło to coś!
– C-co to by-było? – zapytała Aśka łamiącym się głosem.
– Nie wiem i nie chcę się dowiedzieć. – Michał jakimś cudem odnalazł w sobie spokój. – Chodźmy w stronę domu.
Złapał siostrę za rękę i pociągnął za sobą. Po kilku sekundach dołączył do nich Paweł. Najwyraźniej nie miał ochoty ani na chwilę zostawać sam.
Szli powoli, często przystając i nasłuchując. Michał miał wrażenie, że kilka razy rozległ się w oddali chichot, ale nie chciał straszyć pozostałych i postanowił to przemilczeć. Zresztą zmęczony umysł potrafi wymyślać najróżniejsze rzeczy – przekonywał sam siebie.
Nagle gdzieś w pobliżu trzasnęło, rozległ się łomot. Paweł okręcił się wokół własnej osi, wymachując znalezioną przed momentem gałęzią. Michał miał wrażenie, jakby serce podeszło mu do gardła.
– To tylko drzewo – powiedział, a jego głos zabrzmiał nienaturalnie wysoko. Odchrząknął, starając się odzyskać normalny ton. – Było nadłamane, a teraz runęło…
Po huku zapadła martwa cisza.
– Chodźmy już – poprosiła Aśka.
Piasek zachrzęścił pod ich butami, co jakiś czas trzaskała złamana przez nich gałązka, a zniszczony las wokół wydawał się martwy.
Michał miał już serdecznie dość tej nocy. Jego nerwy były na granicy wytrzymałości. A do świtu zostało jeszcze kilka godzin. Po raz setny zadawał sobie pytanie, po cholerę jechał na tego przeklętego grilla.
Nagle coś zawyło rozdzierająco na drodze tuż przed nimi. Cała trójka zamarła.
– To… to tylko zwierzę… – Michał spróbował przekonać siebie i siostrę, która jakby wrosła w ziemię.
– Ono umiera – szepnęła.
Wycie zamieniło się w ciche pojękiwanie.
– Pewnie drzewo je przygniotło.
– Ominiemy je i tyle – postanowił Paweł.
– Nie! – zaprotestowała gwałtownie Aśka. – To pewnie sarna i jeżeli umiera, trzeba ją dobić.
– Zwariowałaś?! Sądząc po odgłosach, zaraz sama zdechnie.
Jej chłopak ruszył po przewróconym pniu w stronę lasu, ale ona nawet nie drgnęła.
– Michał? – Spojrzała na brata.
Przez chwilę walczył sam ze sobą. Z przyjemnością zrobiłby na przekór Pawłowi, jednak wiedział, że ranne zwierzęta potrafią być niebezpieczne.
Aśka podjęła decyzję za wszystkich, ruszając w stronę powoli zamierających jęków.
– Akurat teraz musiała sobie jaja wyhodować – narzekał Paweł, zawracając.
– Nic nie widzę – rzuciła dziewczyna, przedzierając się przez gęste gałęzie przewróconego świerka. – Kto ma dobrą latarkę w telefonie?
Paweł wzruszył ramionami, najwyraźniej nie zamierzając użyczać jej swojej komórki. Gdy coś szło nie po jego myśli, zawsze obrażał się na innych jak pięciolatek.
– Gdzie jesteś? – Michał wszedł między gałęzie, strzelając na boki wątłą wiązką światła.
Prawie wpadł na plecy Aśki.
– Zamilkła. Myślisz, że już nie żyje? – zapytała dziewczyna.
Chciał zaproponować, żeby po prostu ominęli to przeklęte miejsce, kiedy nagle zamiast cichego skomlenia rozległo się mlaskanie i ich uszu doszedł dźwięk dartego materiału. Ze zgrozą poświecił przed siebie. Najpierw ujrzał drobny jasnobrązowy grzbiet sarny, a po chwili wyłoniła się zza niego zakrwawiona, chyba ludzka głowa. Z ust zwisał jej ociekający kawał mięsa, jeszcze pokryty sierścią.
Aśka wrzasnęła wniebogłosy i dopiero to go otrzeźwiło. Cofnął się o krok i zleciał z pnia świerku. Grzmotnął plecami o asfalt pokryty gałęziami, ale nie poczuł bólu. Natychmiast pozbierał się na równe nogi. Złapał siostrę za rękę i wybiegli z gęstwiny wprost na Pawła.
– Co wy, do cho… – zaczął chłopak.
– W nogi! – krzyknął Michał i popędził dalej.
Na wpół biegli, na wpół szli, przedzierając się przez gęste gałęzie; przeskakiwali przez przewrócone pnie byle dalej od tego, co ujrzeli.
– Stójcie! – wysapał wreszcie Paweł, zatrzymując się.
Był umięśniony i silny, ale szybkością nigdy nie dorównywał swojej dziewczynie ani jej bratu.
– Powaliło was? – zapytał, dysząc ciężko. – Dlaczego uciekamy? Co to było?
Aśka nabrała powietrza w płuca, ale nie potrafiła ubrać w słowa tego okropieństwa.
– Zombie – rzucił pewnym głosem Michał.
– Że co?!
– Pożerał tę sarnę i wyglądał jak martwy człowiek. Na pewno zombie. Był cały pokrwawiony…
– Czy ty go słyszysz?! – wybuchnął Paweł. – Co on wygaduje?!
– Ciszej – syknął osiemnastolatek. – Hałasy je przyciągają.
– To nie jest jakiś głupi film! Aśka!
– Ja… on… – zająknęła się dziewczyna. – Młody ma rację. To nie wyglądało jak człowiek.
– Paranoja – sapnął jej chłopak.
– Na szczęście zombiaki są powolne, najgorzej, jak trafimy na hordę. – Michał schylił się po ułamaną grubą gałąź. – Jakby co, celujcie w głowę.
– Dobrze, że gry komputerowe zrobiły z ciebie takiego specjalistę – rzucił ironicznie Paweł.
Tuż za nimi rozległ się szelest.
Michał uniósł bojowo gałąź, Aśka zacisnęła palce na jego ramieniu, a Paweł skoczył, by skryć się za nią. Perspektywa bycia zjedzonym przez zombie najpewniej go przerosła.
Na pniu sosny stanęła ciemna postać i spojrzała na nich z góry.
– Nie dajcie się ugryźć – szepnął Michał. Lodowaty pot lał mu się po plecach.
– Wrzeszczycie tak, że słychać was z kilometra – odezwał się zombie damskim głosem.
W taką upiorną noc usłyszenie kolejnej ludzkiej istoty zdawało się czymś na tyle niezwykłym, że cała trójka nawet nie drgnęła.
– Opuść tę gałąź – zwróciła się do Michała. – A ty, bohaterze – spojrzała na Pawła – możesz już wyjść zza pleców dziewczyny.
Osiłek natychmiast odzyskał dawny rezon. Stanął przed Aśką, wyjął z kieszeni telefon i włączył latarkę, po czym skierował światło na przybysza. Była to młoda, wysoka dziewczyna. Jej ubrania znaczyły plamy krwi. Jasne, długie włosy były rozczochrane. Na jej czole widniał guz, a gładka skóra była brudna, poorana licznymi zadraśnięciami.
– Nie świeć po oczach – warknęła, zeskakując zgrabnie z pnia. W jej dłoni błysnęło ostrze noża.
– Nie zbliżaj się! – Michał odzyskał głos.
Spojrzała na niego zaskoczona.
– Ugryzł cię? – zapytał.
Zamrugała powiekami.
– Musimy to wiedzieć! – Osiemnastolatek wyklinał siebie w duchu, że jego głos zadrżał.
– Co ty wygadujesz?
– Jeżeli zombie cię ugryzł, to jesteś zakażona!
Potrząsnęła głową.
– Jaki zombie?
Michał wskazał gałęzią za siebie.
– Tam był. Zabił sarnę i ją zjadał.
– Jak wyglądał?
– Jak martwy człowiek, cały we krwi…
– Jak daleko stąd?
– Nie wiem. Kilkadziesiąt metrów. – Machnął ręką za siebie.
Dziewczyna zastanowiHendel, Paulina - "Droga Dusz"ła się przez chwilę, po czym wsunęła nóż za pasek, zdjęła z ramienia torbę i upuściła ją na ziemię. Przykucnęła obok i zaczęła przetrząsać jej zawartość, wciąż bacznie obserwowana. W końcu uśmiechnęła się do siebie i wyciągnęła składaną wojskową saperkę.
– Był przygotowany na prawie wszystko – powiedziała do siebie, rozkładając ją.
– Kto? – zapytał Michał.
– Pierwszy – odparła, nawet nie patrząc na chłopaka.
Wyprostowała się i zmierzyła wzrokiem trójkę ludzi, jakby chciała ich ocenić. Paweł napiął muskuły.
– Jeżeli podejdzie do was, sypnijcie mu tym w gębę. – Podała Michałowi mały, lekki woreczek. – A potem uciekajcie, bo zioła powstrzymają go tylko na chwilę.
– To ma zadziałać na zombie? – oburzył się chłopak.
– Taaa… Przypilnuj mi tego. – Wcisnęła Aśce swoją torbę.
– A ty gdzie idziesz? – zapytał Paweł, gdy postąpiła kilka kroków we wskazanym kierunku.
– Zabić go – rzuciła i zniknęła w ciemnościach.






Dodano: 2019-09-28 09:19:43
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Świąteczny konkurs z Warcraftem


Świąteczny konkurs z Rebisem i Szmidtem


Artykuły

Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady


 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e03)

Recenzje

Cherezińska, Elżbieta - "Wojenna korona"


 Raduchowska, Martyna - "Fałszywy Pieśniarz"

 Abercrombie, Joe - "Szczypta nienawiści"

 Eames, Nicholas - "Krwawa Róża"

 Kisiel, Marta - "Małe Licho i anioł z kamienia"

 Le Guin, Ursula K. - "Cała Orsinia"

 Lawrence, Mark - "Święta siostra"

 Aldiss, Brian W. - "Cieplarnia"

Fragmenty

 Simon, Lars - "Lennart Malmkvist i osobliwy mops Buri Bolmena"

 Foster, Alan Dean - "Obcy"

 Hendel, Paulina - "Droga Dusz"

 Cook, Glen - "Port Cieni"

 Zbierzchowski, Cezary - "Distortion"

 Rak, Radek - "Baśń o wężowym sercu"

 Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"

 Kańtoch, Anna - "Diabeł w maszynie"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2019 nast.pl     RSS      RSS