NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Grubb, Jeff - "Ostatni strażnik" (Blizzard Legends)

Pullman, Philip - "Zorza Polarna"

Ukazały się

zbiór opowiadań - "Sny umarłych. Polski rocznik weird fiction 2019"


 Zbierzchowski, Cezary - "Distortion"

 Gołkowski, Michał - "Bramy ze złota. Złote Miasto"

 Swallow, James - "Krocząc w strachu"

 Rak, Radek - "Baśń o wężowym sercu"

 Corey, James S.A. - "Prochy Babilonu"

 King,Stephen - "Pan Mercedes" (2019)

 Rogoża, Piotr - "Niszcz, powiedziała"

Linki

Dukaj, Jacek - "Po piśmie"
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Data wydania: Maj 2019
ISBN: 978-83-08-06874-8
Oprawa: twarda
Format: 145x205mm
Liczba stron: 480
Cena: 49,00 zł



Dukaj, Jacek - "Po piśmie"

Coś się kończy, a coś *pstryk!*


Przychodzi taki czas w roku, kiedy Biblioteka Narodowa ogłasza wyniki badania stanu czytelnictwa w Polsce. Wszyscy wiemy, co się wtedy dzieje. „My” – to znaczy „czytelnicy”, bo oczywiście kto nie czyta, ten tego nie wie, bo go to nie interesuje, bo nie ma tego jak przeczytać – w każdym razie my, czytający, wiemy, co się dzieje: zewsząd dobiegają nas utyskiwania na ten stan, jakikolwiek by nie był. Część z nas, duża część z nas, w tych utyskiwaniach uczestniczy. Część chwali się swoją alternatywnością i wynikami czytelniczymi, jakby ilość przechodziła w jakość.

Jacek Dukaj do ani jednej, ani drugiej części nie należy. Czyta, owszem. Pisze. Niemało, choć w odpowiednich proporcjach. I zastanawia się czasem nad konsekwencjami zaniku czytelnictwa. Ale nie przez włączenie się w utyskujący nurt domorosłych krytyków-lamentatorów „czasów współczesnych”, lecz poprzez skrupulatną analizę sytuacji i jej konsekwencji. Innymi słowy: Dukaj nie uznaje dzisiejszej sytuacji za punkt dojścia, który w zestawieniu z przeszłością byłby upadkiem (czytelnictwa, kultury, ludzkości), lecz za punkt wyjścia, od którego kreśli mniej czy bardziej śmiałe wizje przyszłości. Ewentualny upadek kultury piśmiennej nie jest dla Dukaja upadkiem kultury w ogóle, a tylko zmianą paradygmatu. I to zmianą niekoniecznie negatywną, bo pismo wcale nie jest tak wspaniałe, jak nam, czytelnikom, zwykle się wydaje.

Jest w piśmie coś złego, co zauważał już święty Augustyn. Pismo bowiem sygnuje zawsze jakiś brak – brak obecności. Pismo ma charakter reprezentujący, a więc piszemy o tym, co nieobecne, czego nie ma. Pismo jednocześnie jest też zwodnicze. Tekst tworzy iluzję nie tylko dlatego, że coś reprezentuje, ale również dlatego, że jest referencyjny. Czytanie jako rozumienie zawsze angażuje inne teksty albo już kiedyś przeczytane przez czytelnika, albo mające wpływ na autora. Tworzy się z tego Biblioteka, której daleko do rzeczywistości.

W zbiorze futurologicznych esejów zatytułowanym „Po piśmie” Jacek Dukaj próbuje prześledzić te właśnie tematy, by następnie odgadywać, jak odejście od pisma wpłynie na przeformułowanie naszej kultury. Nie są to jednak czcze fantazje, a wyobrażenia o konsekwencjach zjawisk, których zalążki widzimy już dzisiaj. W epoce mediów społecznościowych siła obrazu, jego wyższość nad tekstem łatwa jest do zauważenia. Nikt już nie pisze internetowych pamiętników, ale rzesze układają „story” ze zdjęć. Przy czym raz jeszcze trzeba zauważyć: Dukaj nie krytykuje tych przemian. Nie pała ku nim specjalnym entuzjazmem, nie zawsze mu się one podobają, ale jest powściągliwy w narzekaniach. Za to stara się zrozumieć przyczyny za nimi leżące.

„Po piśmie” jest oczywiście pewnym paradoksem, bo ma pisemną formę. Mam wrażenie, że to paradoks świadomy, na dodatek dobrze przemyślany. Ostatecznie cykl ten mógłby mieć formę audycji radiowych (pardon, podcastów) czy programów telewizyjnych (pardon, streamu). Nadając mu jednak kształt literacki, Dukaj przypomina, że ta forma ma jednak swoje zalety, z których nie warto tak szybko rezygnować.



Autor: Aleksander Krukowski
Dodano: 2019-07-29 19:01:28
Komentarze

Sortuj: od najstarszego | od najnowszego

asymon - 13:07 01-08-2019
Coś mi ta książka idzie jak krew z nosa, nie mogę się zabrać na poważnie i skończyć, utknąłem na przystawkach, do głównego dania jeszcze trochę.

Może dlatego że miejscami trochę o dupie Maryni...

Fidel-F2 - 14:08 01-08-2019
musi być wydumane, temat+Dukaj, no musi

nosiwoda - 14:26 01-08-2019
Tego to nawet nie myślałem kupować. Nie ma mowy, by takie futurologiczne przemyślenia się sprawdziły. Albo były ciekawsze od fabuły, którą mógłbym przeczytać w tym czasie.

romulus - 15:30 01-08-2019
Mam tak samo. Jestem zawiedziony. Ale może po prostu to nie był u mnie dobry czas na czytanie tego typu książek.

Komentuj


Konkurs

Wygraj powieść ze świata Dragon Age


Artykuły

Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady


 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e03)

Recenzje

Rak, Radek - "Baśń o wężowym sercu"


 Morgan, Richard - "Siły rynku"

 Sanderson, Brandon - "Do gwiazd"

 Funke, Cornelia, del Toro, Guillermo - "Labirynt fauna"

 Aldiss, Brian W. - "Non stop"

 Sanderson, Brandon - "Rytmatysta"

 Warren, Ed i Lorraine & Chase, Robert David - "Nawiedzenia. Historie prawdziwe"

 Podlewski, Marcin - "Księga Zepsucia. Tom 1"

Fragmenty

 Zbierzchowski, Cezary - "Distortion"

 Rak, Radek - "Baśń o wężowym sercu"

 Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"

 Kańtoch, Anna - "Diabeł w maszynie"

 Bławatska, Helena P. - "Opowieści okultne"

 Majka Paweł, Rusak Radosław - "Czerwone żniwa. Uderzenie wyprzedzające"

 Karnicka, Anna - "Paradoks Marionetki: Sprawa Marionetkarza"

 Ruocchio, Christopher - "Imperium ciszy"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2019 nast.pl     RSS      RSS