NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Haldeman, Joe - "Wieczna wojna" (Kolekcja Wehikuł czasu)

Dąbrowski, Michał - "Imię Boga"

Ukazały się

antologia - "Opowieści niesamowite z języka niemieckiego"


 Boruń, Krzysztof; Trepka, Andrzej - "Zagubiona przyszłość" (reedycja)

 Boruń, Krzysztof; Trepka, Andrzej - "Proxima" (reedycja)

 Boruń, Krzysztof; Trepka, Andrzej - "Kosmiczni bracia" (reedycja)

 Vonnegut, Kurt - "Rysio Snajper" (2020)

 Caldecott, Andrew - "Miasteczko Rotherweird"

 McDonald, Ian - "Luna: Wschód"

 Gwynne, John - "Gniew"

Linki

Szostak, Wit - "Wichry Smoczogór"
Wydawnictwo: Runa
Data wydania: Grudzień 2003
ISBN: 83-89595-03-6
Format: 125x185 mm
Liczba stron: 240
Cena: 23,50 zł



Szostak, Wit - "Wichry Smoczogór"

"Wichry Smoczogór" prezentują na naszym rynku coś zupełnie nowego. Jest to piękna, magiczna opowieść o górach, bardzo podobnych tych naszych. Lecz to nie wszystko, bo przecież na przykład Jacek Komuda też pisze w dość "swojskich" klimatach, zachowując realia i archaizację języka. Chodzi o sposób napisania powieści. Szostak nie napisał fantasy przepełnionej akcją - jest to po prostu opowieść o górach. Jest to książka z niezwykle spokojną naracją, zawierająca mnóstwo opowieści o życiu na tych terenach, o ich mitycznych początkach, o tutejszych bożkach i magii. Fabuła i akcja spychana jest na dalszy plan – najważniejsze by ująć prawdziwych bohaterów tej powieści: góry.

Stało się tak, że Smyk w czasie pewnej swojej wycieczki spotkał na ścieżce osobnika w czerni, niezwykle kościstego i bladego. Tak oto po Smyka przyszła Śmierć. Ten jednak wybierać się nigdzie nie chciał, więc Kostuchę zamknął w dudach. I siedziała tam kilka solidnych miesięcy, póki w Smoczogórach nie zaczęło dziać się źle: zaczęło straszliwie wiać. Niby nic, bo w górach zawsze wichry dmą silniej niż gdziekolwiek indziej. Ale te obecne wichry mają niespotykaną siłę i częstotliwość. Zrywają dachy, porywają stada i wciąż nie ustają. Rada najstarszych górali powiązuje ze sobą uwięzienie Śmierci przez Smyka i wichry mające być gniewem Władcy Wichrów. Berda, podopieczny gęślarza tych ziem wraz z Wrzoścem, uczonym z Lacerty, który przybył tu zbadać tą krainę, jej historię i opowieści, wyruszają na Czartak by uwolnić na nim Śmierć. Może to wtedy gniew Władcy Wichrów osłabnie? A czasu jest mało, bo i szkody są coraz większe. Już sam zarys fabuły może kogoś odtrącić. Jednak jest ona taka jak miała być. Podchodząca pod jedną z tych wiekowych legend, które opowiada nam Bedra.
Berda przez długą wędrówkę wiele nauczy Wrzośca. Usłyszymy wiele historii o górach, o tym jak Jedyny stworzył tą krainę. Dowiemy się dlaczego niektórzy żyją tu po dwieście lat – czyli prawdę o duszach i drzewach. O Sztolnikach, potocznie skrzatami zwanymi, którzy ludzkie dusze przechowują, o Władcy Wichrów. O magii muzyki, o Odwiecznych Nutach. Sporo o życiu górali. Można powiedzieć, że chyba najważniejszym elementem tej książki są opowieści o tym wszystkim. Sprawia to, że…
… nie jest to powieść dla każdego. Z pewnością nie dla tych, którzy klimatów tego typu nie lubią, w literaturze szukają chwili łatwej przyjemności w postaci akcji, humoru i lekkiego stylu. Bynajmniej nie mówię, że jest to powieść dla konkretnej grupy osób, które potrafią docenić dobrą prozę – mówię tylko o tym, że są różne gusta, a "Wichry Smoczogór" niestety z pewnością w wiele gustów nie trafią.
Wydawnictwo Runa po raz kolejny pokazało klasę. Udowodniło, że potrafi promować Polskich autorów znajdując wśród nich fantastykę wartościową (mimo pewnych wpadek ostatniego planu wydawniczego). I co niby mniej ważne, a cieszy – bardzo dobrze na nasze standardy ją wydać. W ładnej oprawie graficznej (zarówno ilustracja na okładce, jak i obrazki na początku każdego rozdziału są naprawdę dobre), jak i z solidną korektą, jaką mało które wydawnictwo może się dziś pochwalić.

"Wichry Soczogór" nominowane były do nagrody Zajda za ubiegły rok i nie ma czemu się dziwić. Gusta gustami, ale każdy musi przyznać, że jest to rzecz co najmniej bardzo dobra. Jak pisałem: nie można jej polecić każdemu i mam nadzieje, że udało mi się tu pokazać komu można, komu nie. Mi osobiście książka podobała się bardzo. Bo wbrew pozorom książkę Wita Szostaka można czytać z naprawdę dużą przyjemnością. I po już od pewnego czasu znajdujące się w księgarniach "Poszarpane Granie" (dziejące się w tej samej scenerii) sięgnę z pewnością.


Ocena: 9/10
Autor: Vampdey


Dodano: 2006-03-26 19:15:48
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Wygraj "Imię boga"


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Vonnegut, Kurt - "Recydywista"


 Atwood, Margaret - "Testamenty"

 Palmer, Ada - "Siedem kapitulacji"

 Zbierzchowski, Cezary - "Chłopi 2050, czyli Agronauci w czasach katastrofy klimatycznej"

 Matheson, Richard - "Jestem Legendą i inne utwory"

 Abercrombie, Joe - "Czerwona kraina"

 Anson, Jay - "Amityville Horror"

 Heinlein, Robert A. - "Drzwi do lata"

Fragmenty

 Chiang, Ted - "Wydech"

 Dąbrowski, Michał - "Imię Boga"

 Wilson, F. Paul - "Twierdza"

 Lisińska, Małgorzata - "Pierwotny"

 Dębski, Rafał - "Żelazny Kruk. Gniazdo"

 Schwartz, Richard - "Władca marionetek"

 Zbierzchowski, Cezary - "Requiem dla lalek" - fragment 1

 Zbierzchowski, Cezary - "Requiem dla lalek" - fragment 2

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS