NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Majka, Paweł - "Berserk. Spowiednik"

Banks, Iain M. - "Wspomnij Phlebasa" (2019)

Ukazały się

Weinbaum, Stanley G. - "Drapieżna planeta"


 antologia - "Drugie lądowanie. Antologia króciaków"

 Szacha, Georgij - "Nie było smutniejszej historii"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Harkness, Deborah - "Cienie Nocy"

 Pilipiuk, Andrzej - "Karpie Bijem"

 Majka, Paweł - "Berserk. Spowiednik"

 Abbott, Tony - "Klątwa węża"

Linki

Bradley, Marion Zimmer - "Mgły Avalonu" (2018)
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Tytuł oryginału: The Mists of Avalon
Tłumaczenie: Dagmara Chojnacka
Data wydania: Czerwiec 2018
ISBN: 978-83-8116-352-1
Oprawa: twarda
Format: 155 x 235 mm
Liczba stron: 1160
Cena: 69,00 zł
Rok wydania oryginału: 1979



Bradley, Marion Zimmer - "Mgły Avalonu"

Król Artur w spódnicy


W latach 80. XX wieku Marion Zimmer Bradley nie była już młodą pisarką. Miała pokaźny dorobek z gatunku fantasy i fantastyki naukowej, pisała wiele, mając za sobą lata, w których publikowała nawet po dwie książki rocznie. A jednak największym sukcesem okazała się właśnie jej późna powieść „Mgły Avalonu”, wydana na początku 1983 roku. Zdobyła uznanie czytelników i krytyków, zgarniając nagrodę Locus za najlepszą powieść fantasy (tę samą, którą w 1978 dostał Tolkien, w latach 1988-1990 Orson Scott Card, a później Martin, Gaiman, Pratchett... w zasadzie cała ekstraklasa współczesnego fantasy). Przede wszystkim jednak stała się bestsellerem, którym Bradley zapisała się złotymi zgłoskami w historii literatury popularnej.

Skąd to uznanie? Wszak „Mgły Avalonu” to historia – wydawałoby się – dobrze znana, opowiadająca o złej czarownicy i jej konflikcie z Okrągłym Stołem, któremu przewodniczy Król Artur. A jednak Bradley nieco ją komplikuje (to zresztą przysłowiowa „cegła” licząca przeszło 1100 stron), odsłaniając nietypowe perspektywy, wiarygodne motywacje i trochę inny sens popularnej legendy.

Zacznijmy może od tego, że „Mgły Avalonu” są poparte solidnym przygotowaniem nie tylko różnych wariacji Brytyjskiej legendy, ale też historii tego kraju, jego pogańskich wierzeń i obyczajów. To stara szkoła literatury fantastycznej, gdzie każdy zmyślony element ukazywany jest w kontekście niemal historycznym, nadającym całości znamiona prawdopodobieństwa. Nie chodzi o to, że powieść ma pretensje do bycia studium historycznym, lecz że znajduje uwiarygodnienie w źródłach, których fantastyczność bierze się tylko z ich starości – są tak odległe, że niemal baśniowe. Bradley miesza elementy historyczne, legendarne i całkowicie fikcyjne, tworząc zwartą i piękną opowieść.

Inna sprawa, to jej opowiedzenie z zupełnie innej perspektywy. I to podwójnie: raz, że główną bohaterką i narratorką powieści autorka czyni Morganę, czyli w „oryginalnej” wykładni główną przeciwniczkę Artura; dwa, że pozostałe postaci, na których koncentruje się akcja, to także kobiety – matki, żony, siostry władców i rycerzy. Te, które w legendach się pojawiają, ale zawsze w cieniu mężczyzn. W tym sensie „Mgły Avalonu” mogą uchodzić za literaturę feministyczną. Z pewnością zaś zasługują na miano literatury kobiecej, w której emocje i uczucia stają się równie ważne, jak wydarzenia, a momentami ich opis przeważa nawet nad akcją.

„Mgły Avalonu” są powieścią ważną, ponieważ Bradley osnuwa historię na ramach konfliktu między starym a nowym światem, reprezentowanymi kolejno przez matriarchalne pogaństwo i patriarchalne chrześcijaństwo. To historia cywilizacyjnego przełomu, która tym razem, jako fikcja, nie jest pisana przez zwycięzców.

Tak świetna książka, z tak doskonałą sprzedażą, nie mogła zamknąć się w jednym tomie i faktycznie jej autorka – później z pomocą Diany L. Paxson (a po śmierci Bradley w 1999 roku, samodzielnie przez Paxson) – napisały jeszcze sześć powieści składających się na cykl Avalonu, przy czym później napisane książki opowiadają o czasach sprzed „Mgieł Avalonu”. Czy i one ukażą się przy okazji wznowienia – nie wiem, ale bez względu na to warto sięgnąć po tę powieść, ponieważ pozostaje ona bardzo aktualna, opowiada o podziałach, które wciąż i wciąż od nowa rozgrywają się także na naszych oczach.



Autor: Aleksander Krukowski
Dodano: 2018-09-05 18:54:01
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Wygraj "Nawiedzenia"


Wygraj "Ostatniego strażnika"


Artykuły

Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady


 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e03)

Recenzje

Sullivan, Michael J. - "Śmierć Dulgath"


 Wójtowicz, Milena - "Vice versa"

 Sullivan, Michael J. - "Róża i cierń"

 Heinlein, Robert A. - "Hiob. Komedia sprawiedliwości"

 Szostak, Wit - "Poniewczasie"

 Sullivan, Michael J. - "Wieża Koronna"

 Sweterlitsch, Tom - "Świat miniony"

 Baxter, Stephen - "Masakra ludzkości"

Fragmenty

 Eames, Nicholas - "Krwawa Róża"

 Wójtowicz, Milena - "Vice versa"

 Christopher, Adam - "Ciemność nad miastem"

 Warren, Ed i Lorraine & Chase, Robert David - "Nawiedzenia. Historie prawdziwe"

 Guzek, Marcin A. - "Szare Płaszcze: Rubież"

 Babraj, Rafał - "Dystrykt Warszawa"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Heinlein, Robert A. - "Hiob. Komedia sprawiedliwości"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2019 nast.pl     RSS      RSS