NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Bardugo, Leigh - "Król z bliznami"

Aldiss, Brian W. - "Cieplarnia" (Wehikuł czasu)

Ukazały się

Maas, Sarah J. - "Szklany tron" (oprawa twarda)


 Foster, Alan Dean - "Obcy"

 Gołkowski, Michał - "Bramy ze złota. Zmierzch Bogów"

 Ćwiek, Jakub - "Stróże 2: Brudnopis Boga"

 Urbanowicz, Artur - "Gałęziste"

 Sanderson, Brandon - "Droga królów" (twarda okładka)

 "World of Warcraft: Kronika. Tom I"

 Zahn, Timothy - "Thrawn"

Linki

Bradley, Marion Zimmer - "Mgły Avalonu" (2018)
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Tytuł oryginału: The Mists of Avalon
Tłumaczenie: Dagmara Chojnacka
Data wydania: Czerwiec 2018
ISBN: 978-83-8116-352-1
Oprawa: twarda
Format: 155 x 235 mm
Liczba stron: 1160
Cena: 69,00 zł
Rok wydania oryginału: 1979



Bradley, Marion Zimmer - "Mgły Avalonu"

Król Artur w spódnicy


W latach 80. XX wieku Marion Zimmer Bradley nie była już młodą pisarką. Miała pokaźny dorobek z gatunku fantasy i fantastyki naukowej, pisała wiele, mając za sobą lata, w których publikowała nawet po dwie książki rocznie. A jednak największym sukcesem okazała się właśnie jej późna powieść „Mgły Avalonu”, wydana na początku 1983 roku. Zdobyła uznanie czytelników i krytyków, zgarniając nagrodę Locus za najlepszą powieść fantasy (tę samą, którą w 1978 dostał Tolkien, w latach 1988-1990 Orson Scott Card, a później Martin, Gaiman, Pratchett... w zasadzie cała ekstraklasa współczesnego fantasy). Przede wszystkim jednak stała się bestsellerem, którym Bradley zapisała się złotymi zgłoskami w historii literatury popularnej.

Skąd to uznanie? Wszak „Mgły Avalonu” to historia – wydawałoby się – dobrze znana, opowiadająca o złej czarownicy i jej konflikcie z Okrągłym Stołem, któremu przewodniczy Król Artur. A jednak Bradley nieco ją komplikuje (to zresztą przysłowiowa „cegła” licząca przeszło 1100 stron), odsłaniając nietypowe perspektywy, wiarygodne motywacje i trochę inny sens popularnej legendy.

Zacznijmy może od tego, że „Mgły Avalonu” są poparte solidnym przygotowaniem nie tylko różnych wariacji Brytyjskiej legendy, ale też historii tego kraju, jego pogańskich wierzeń i obyczajów. To stara szkoła literatury fantastycznej, gdzie każdy zmyślony element ukazywany jest w kontekście niemal historycznym, nadającym całości znamiona prawdopodobieństwa. Nie chodzi o to, że powieść ma pretensje do bycia studium historycznym, lecz że znajduje uwiarygodnienie w źródłach, których fantastyczność bierze się tylko z ich starości – są tak odległe, że niemal baśniowe. Bradley miesza elementy historyczne, legendarne i całkowicie fikcyjne, tworząc zwartą i piękną opowieść.

Inna sprawa, to jej opowiedzenie z zupełnie innej perspektywy. I to podwójnie: raz, że główną bohaterką i narratorką powieści autorka czyni Morganę, czyli w „oryginalnej” wykładni główną przeciwniczkę Artura; dwa, że pozostałe postaci, na których koncentruje się akcja, to także kobiety – matki, żony, siostry władców i rycerzy. Te, które w legendach się pojawiają, ale zawsze w cieniu mężczyzn. W tym sensie „Mgły Avalonu” mogą uchodzić za literaturę feministyczną. Z pewnością zaś zasługują na miano literatury kobiecej, w której emocje i uczucia stają się równie ważne, jak wydarzenia, a momentami ich opis przeważa nawet nad akcją.

„Mgły Avalonu” są powieścią ważną, ponieważ Bradley osnuwa historię na ramach konfliktu między starym a nowym światem, reprezentowanymi kolejno przez matriarchalne pogaństwo i patriarchalne chrześcijaństwo. To historia cywilizacyjnego przełomu, która tym razem, jako fikcja, nie jest pisana przez zwycięzców.

Tak świetna książka, z tak doskonałą sprzedażą, nie mogła zamknąć się w jednym tomie i faktycznie jej autorka – później z pomocą Diany L. Paxson (a po śmierci Bradley w 1999 roku, samodzielnie przez Paxson) – napisały jeszcze sześć powieści składających się na cykl Avalonu, przy czym później napisane książki opowiadają o czasach sprzed „Mgieł Avalonu”. Czy i one ukażą się przy okazji wznowienia – nie wiem, ale bez względu na to warto sięgnąć po tę powieść, ponieważ pozostaje ona bardzo aktualna, opowiada o podziałach, które wciąż i wciąż od nowa rozgrywają się także na naszych oczach.



Autor: Aleksander Krukowski
Dodano: 2018-09-05 18:54:01
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Wygraj przygody Lennarta Malmkvista


Artykuły

Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady


 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e03)

Recenzje

Lawrence, Mark - "Święta siostra"


 Aldiss, Brian W. - "Cieplarnia"

 Abercrombie, Joe - "Ostateczny argument" (oprawa twarda)

 Shannon, Samantha - "Zakon Drzewa Pomarańczy"

 Dick, Philip K. - "Nasi przyjaciele z Frolixa 8"

 Bardugo, Leigh - "Trylogia Grisza"

 Harrison, Harry - "Przestrzeni! Przestrzeni!"

 Pullman, Philip - "Zorza Polarna"

Fragmenty

 Simon, Lars - "Lennart Malmkvist i osobliwy mops Buri Bolmena"

 Foster, Alan Dean - "Obcy"

 Hendel, Paulina - "Droga Dusz"

 Cook, Glen - "Port Cieni"

 Zbierzchowski, Cezary - "Distortion"

 Rak, Radek - "Baśń o wężowym sercu"

 Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"

 Kańtoch, Anna - "Diabeł w maszynie"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2019 nast.pl     RSS      RSS