NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Zamiatin, Jewgienij - "My"

Wilhelm, Kate - "Gdzie dawniej śpiewał ptak" (Kolekcja Wehikuł czasu)

Ukazały się

antologia - "Kryształowe smoki 2019"


 Nieściur, Sławomir - "Blokada"

 antologia - "Opowieści niesamowite z języka angielskiego"

 Chokshi, Roshani - "Srebrzyste węże"

 Kamiński, Tomasz - "Polowanie"

 Komuda, Jacek - "Wizna"

 antologia - "Tarnowskie Góry Fantastycznie 2"

 Hill, Joe - "Gaz do dechy"

Linki

Noon, Jeff - "TV Ciał0"
Wydawnictwo: Mag
Kolekcja: Uczta Wyobraźni
Tytuł oryginału: Channel Sk1n
Tłumaczenie: Wojciech Próchniewicz
Data wydania: Styczeń 2014
Wydanie: I
ISBN: 978-83-7480-411-0
Oprawa: twarda
Format: 135 x 202 mm
Liczba stron: 208
Cena: 37,00 zł
Rok wydania oryginału: 2012



Noon, Jeff - "TV Ciał0"

Poezja epoki cyfrowej


To, co młode, starzeje się najszybciej. Fascynacja telewizją, reality show, dostępnością setek kanałów i możliwością zbiorowego podglądania czyjejś zwyczajności, dziwaczności czy ekshibicjonizmu wydają się dziś już czymś odległym. Zindywidualizowanie odbioru zapewnione przez internet sprawia, że słysząc o opublikowanej w 2012 roku powieści opartej na analizie wpływu mass-mediów (pamiętacie jeszcze takie słowo?), narkotyków i procesu „kreowania osobowości” na psychikę i fizjologię człowieka łatwo lekceważąco machnąć ręką. W przypadku recenzowanej książki nazwisko autora każe się jednak przyjrzeć jej bliżej: wydane przez Maga w serii Uczta Wyobraźni „TV Ciał0” napisał Jeff Noon, a na polski przełożył Wojciech Próchniewicz.
Centralnymi bohaterkami krótkiej powieści Noona są Nola Blue i Melissa Gold, młode kobiety połączone osobą swojego twórcy, George’a czy też Georgiego Golda. W przypadku Melissy chodzi o kreację fizyczną, w przypadku Noli tylko, a może aż, kreację medialną. Obie dziewczyny marzą o tym, by stać się kimś niezwykłym. Dla Noli droga na szczyt ma prowadzić przez George’a, odnoszącego kolejne sukcesy twórcy sezonowych przebojów i menadżera telewizyjnych gwiazdek; dla Melissy ścieżka do sławy ma za wszelką cenę omijać osobę wpływowego ojca, wiedzie za to przez Kopułę Rozkoszy, obiekt umożliwiający transmisję na żywo emocji i przeżyć zamkniętej w nim osoby. Wszystko to dzieje się w rozedrganym świecie obrazów, rządzonym przez portapopki, glamkamery, telebugi, ale przede wszystkim przez ekrany, kanały, stacje, programy... Każdy chce się wykreować i każdy chce być sobą, nie zdając sobie sprawy ze sprzeczności tych pragnień. Bezwzględność chwili nakazuje nieustannie wyprzedzać konkurencję. Oryginalność należy produkować masowo. Ludzkie ciało i wnętrze trafiają do telewizji, a telewizja trafia do ludzkiego ciała...
Jak już pisałem wcześniej, w podstawowych założeniach tak opisanej rzeczywistości nie ma wiele nowatorstwa czy świeżości. Tu docieramy jednak do kluczowej cechy powieści Noona – jej urzekającej, fascynującej i migoczącej przed oczyma czytelnika poetyki. „TV Ciał0” to wiersz epoki cyfrowej. Jego kolejne, często szybko urywane linijki pozwalają z łatwością zapomnieć o tym, co w tematyce książki wtórne, i z jednej strony przenieść się do świata, w którym liczy się tylko wizualność, a z drugiej zrozumieć, że paradoksalnie i w tym świecie to uczucia są najistotniejsze. Ostatecznie podstawową potrzebą spłaszczonych i przeformatowanych przez media widzów oraz kreatorów pustych telewizyjnych przekazów okaże się poszukiwanie na zapisanych obrazach tego, co utracono w rzeczywistości, tak jak w „Wynalazku Morela” opisywał to już ponad 70 lat temu Adolfo Bioy Casares – to, co odleglejsze w czasie, starzeje się powoli albo wcale. Aby dotrzeć do tego wniosku, trzeba pokonać z bohaterkami Noona hipnotyczną podróż, przypominającą literacki odpowiednik filmowego „Requiem dla snu” Darrena Aronofsky’ego. Podróż pierwszorzędną, pozwalającą znów się przekonać, że nieważne o czym konkretnie się opowiada, jeśli potrafi się to robić tak dobrze (i oczywiście jeśli się ma szczęście do tak dobrego tłumacza):

„Starała się opanować fale tych przemian, nie udawało się jej, pstrkk, zawodziła, upadała, zzztikssst, zmieniała swoje ciało w totalny, całopowierzchniowy obraz chaosu. Przeładowanie obrazami, błyskawiczne cięcia, twarze, nogi, pistolety, pościgi samochodowe, prognozy pogody, burze morskie, wybuchające bomby, pocałunek młodych ukochanych, dłonie na ciele, mapy, Ziemia, widziana z kosmosu, obracająca się z Księżycem do spółki, znów ten pocałunek, zkkiksc, transmisja strumieniowa wszelkich możliwych sygnałów i materiałów, chaos audiowizualny, komplikacja, skóra płonie, cała mokra od potu.”



Autor: Adam Skalski
Dodano: 2014-01-10 18:47:02
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Sam Sykes - wywiad z autorem "Siedmiu czarnych mieczy"


 Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?

 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

Recenzje

Vonnegut, Kurt - "Galapagos"


 Adeyemi, Tomi - "Dzieci krwi i kości" i "Dzieci prawdy i zemsty"

 Wilhelm, Kate - "Gdzie dawniej śpiewał ptak"

 Collins, Suzanne - "Ballada ptaków i węży"

 Bradbury, Ray - "Green Town"

 Taylor, Dennis E. - "Gdyż jest nas wielu"

 Butcher, Jim - "Opowieść o duchach"

 Harrow, Alix E. - "Dziesięć tysięcy drzwi"

Fragmenty

 Elison, Meg - "Księga Bezimiennej Akuszerki"

 Możdżeń, Konrad - "Chodź ze mną"

 Zamiatin, Jewgienij - "My"

 Urbanowicz, Artur - "Paradoks"

 Sykes, Sam - "Siedem czarnych mieczy"

 Kisiel, Marta - "Małe Licho i lato z diabłem"

 Masterton, Graham - "Dzieci zapomniane przez Boga"

 Hałas, Agnieszka - "Czerń nie zapomina"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS