NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Niven, Larry - "Pierścień" (2019)

Baxter, Stephen - "Masakra ludzkości"

Ukazały się

Larson, B.V. - "Flota Alfa"


 Przybyłek, Marcin Sergiusz - "Symfonia życia"

 Gwynne, John - "Zgliszcza"

 Bardugo, Leigh - "Oblężenie i nawałnica"

 Przechrzta, Adam - "Gambit Wielopolskiego" (Fabryka Słów)

 King, Stephen - "To" (druga okładka filmowa)

 Jensen, Danielle L. - "Mroczne wybrzeża"

 Zahn, Timothy - "Ostatni rozkaz"

Imprezy

Copernicon 2019
Od: 2019-09-13
Do: 2019-09-15

Linki


Nowa Fantastyka 07/2011 - omówienie numeru

Gdy zobaczyłem okładkę lipcowego numeru Nowej Fantastyki, moim pierwszym skojarzeniem był chyba najsłynniejszy kadr z Titanica. Okazało się, że skojarzenie było jak najbardziej słuszne, bo publicystyka w piśmie koncentruje się na tematach okołofilmowych; na szczęście znacznie bardziej fantastycznych niż obraz z Leonardo di Caprio. Nie jestem jednakże zwierzęciem filmowym, więc szczerze powiedziawszy artykułami byłem w przeważającej większości rozczarowany, co zrekompensowała mi proza.
Na dobrą sprawę spodobał mi się jeden tekst publicystyczny; pewnie dlatego, że dotyczył adaptacji prozy Philipa K. Dicka, czyli nie był całkowicie filmowy. Artykuł z jednej strony przekrojowy, a z drugiej nieprzeładowany, przejrzyście pokazuje główne motywy powieści i opowiadań słynnego pisarza, a także prezentuje, co z nimi zrobili scenarzyści i reżyserzy. Rzecz jasna nie dało się omówić wszystkiego, ale selekcja została dokonana właściwie. Niezły był też – jak zwykle zresztą – recenzjo-felieton Łukasza Orbitowskiego: oczywiście za sprawą wszystkich dodatkowych wtrąceń i rozważań, do których przyczynkiem był recenzowany film.
Pozostałe dwa filmowe artykuły mnie do siebie nie przekonały. O ile jeszcze rozumiem ideę przedstawienia historii wytwórni filmowej specjalizującej się w horrorach, to trzystronicowa zapowiedź (bo inaczej tego nazwać nie umiem) filmu o nazistach z księżyca zupełnie mnie zniechęciła. Ot, garść informacji do znalezienia bez problemu w sieci (jeśli komuś by się chciało szukać) i żywcem wzięte cytaty z wypowiedzi twórców podsumowane kilkoma zdaniami. Pozycja od fana dla fanów – dla mnie jest to zmarnowanie miejsca w piśmie. Podobne mam zresztą mniemanie o felietonie Jakuba Ćwieka. Poprzedni był nawet zabawny, ale lipcowy jest mdły i chaotyczny. Chociaż jestem w stanie doszukać się idei, która przeświecała autorowi, to ani trochę nie wydaje mi się ona interesująca. Nie licząc recenzji i zapowiedzi (Wielkie dzieło czasu wiecznie żywe chciałoby się powiedzieć – czyli kolejne potwierdzenie, że dział ten nie ma sensu w piśmie; szkoda, że z Galaktycznego gońca najmniej istotny dział pozostał) w publicystyce jeszcze mamy wywiad z Trudi Canavan. Jej twórczości za bardzo nie znam (przeczytałem na próbę kilkadziesiąt stron którejś jej książki), ale wywiad też mnie do niej nie zachęcił; autorka sprawia podobne jak jej twórczość: dosyć infantylna i naiwna.
O wiele ciekawiej jest w dziale prozy: na pięć zamieszczonych opowiadań cztery są bardzo dobre. Rozczarowuje jedynie Margasz Wiesława Gwiazdowskiego – być może na ocenie zaważyło towarzystwo, w jakim ten tekst się znalazł, ale jednak wyraźnie odstaje od reszty. Prosty w konstrukcji i zamyśle, a jednocześnie dosyć chaotyczny, raczej męczy niż sprawia przyjemność. W dziale polskim jest jeszcze Michał Cetnarowski i jego Pustynia rośnie. Jednym z większych wyrzutów czytelniczych ostatnich lat, jakie sobie czynię, jest nieprzeczytanie dotąd Labiryntów. Lektura opowiadania utwierdziła mnie w przekonaniu, że warto. Jestem dosyć gruboskórny, ale autorowi udało się wywołać u mnie pewien rodzaj obrzydzenia: udane granie na emocjach, znaczy się.
Dział zagraniczny zaczyna się od opowiadania Iana R. MacLeoda, który – jak się wydaje – bierze na tapetę jeden z najbardziej oklepanych tematów na świecie, czyli narodziny Jezusa Chrystusa i jego późniejsze losy. W Drugiej podróży maga nie zabrakło elementów fantastycznych (w sensie: innych od tych zapisanych w Biblii), ale ważniejsze jest opisanie przeżyć narratora – króla Baltazara – w kontakcie z absolutem. Mieszanina wiary, zwątpienia i niezrozumienia robi wrażenie, a wszystko opisane jest pięknym językiem.
W nieco inne tony uderzają Charles Yu i Ken Liu, stawiając przede wszystkim na emocje towarzyszące przeżyciom bohaterów. Pierwszy z nich opowiada w Standardowym zestawie samotności historię człowieka przyjmującego na siebie zawodowo ból i smutek innych – odciska to na nim piętno, które rzutuje na życie prywatne. Niedługo ma się ukazać w Polsce debiutancka książka Yu i to opowiadanie zachęciło mnie do zapoznania się z nią. Najlepszy w numerze jest jednak Algorytm miłości Liu, w którym prowadzona dwutorowo narracja powoli się zazębia i doprowadza do finału. Również tutaj siła leży w umiejętnym pokazaniu uczuć postaci i osobistych tragedii opakowanych w ciekawe elementy science fiction.
Lipcowy numer Nowej Fantastyki oferuje świetną prozę i mało zajmującą publicystykę. Jest to bardzo przyzwoity numer, którym warto się zainteresować: osoby zainteresowane tematyką filmową prawdopodobnie będą w stanie docenić go jeszcze bardziej.


Autor: Tymoteusz "Shadowmage" Wronka


Dodano: 2011-07-22 17:47:21
Komentarze

Sortuj: od najstarszego | od najnowszego

Silverhair - 00:24 23-07-2011
A ja się na lipcowym numerze zawiodłem. Druga podróż maga to opowiadanie obrazoburcze; Pustynia rośnie - czy tak teraz wygląda polzka fantastyka? Przyznam szczerze, że nie przebrnąłem do końca przez to opowiadanie. Wulgarny, brudny, depresyjny tekst. Chętnie poczytałbym coś lekkiego i naprawdę fantastycznego...

toto - 10:26 23-07-2011
Co jest obrazoburczego w tekście MacLeoda?

Shadowmage - 09:21 08-08-2011
toto - pewnie to, że jednak pokazana tam wizja jest odmienna od tej w Biblii, również na poziomie dogmatów.


Tekst Cetnara - jest taki, jak pisze Silverhair. Może się nie podobać (jak pisałem budzi obrzydzenie), ale jego mocy nie sposób zaprzeczyć. I to jest atut.

Komentuj


Artykuły

Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady


 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e03)

Recenzje

Warren, Ed i Lorraine & Chase, Robert David - "Nawiedzenia. Historie prawdziwe"


 Podlewski, Marcin - "Księga Zepsucia. Tom 1"

 Sullivan, Michael J. - "Zniknięcie córki Wintera"

 Vonnegut, Kurt - "Syreny z Tytana"

 Ziębiński, Robert - "Stephen King. Instrukcja obsługi"

 Dukaj, Jacek - "Po piśmie"

 Banks, Iain M. - "Wspomnij Phlebasa"

 Sullivan, Michael J. - "Śmierć Dulgath"

Fragmenty

 Karnicka, Anna - "Paradoks Marionetki: Sprawa Marionetkarza"

 Ruocchio, Christopher - "Imperium ciszy"

 Jensen, Danielle L. - "Mroczne wybrzeża"

 Eames, Nicholas - "Krwawa Róża"

 Wójtowicz, Milena - "Vice versa"

 Christopher, Adam - "Ciemność nad miastem"

 Warren, Ed i Lorraine & Chase, Robert David - "Nawiedzenia. Historie prawdziwe"

 Guzek, Marcin A. - "Szare Płaszcze: Rubież"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2019 nast.pl     RSS      RSS