NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Wolfe, Gene - "Cień i Pazur"

Žamboch, Miroslav - "Bakly. W objęciach śmierci", tom 2

Ukazały się

Pullman, Philip - "La Belle Sauvage"


 Sanderson, Brandon - "Słowa światłości" (twarda okładka)

 Knaak, Richard A. - "Malfurion" (Blizzard Legends)

 Atwood, Margaret - "Testamenty"

 North, Claire - "U schyłku dnia"

 Atwood, Margaret - "Opowieść Podręcznej" (2020)

 Cummings, Lindsay; Alsberg, Sasha - "Nexus"

 Schwartz, Alvin - "Kolejne upiorne opowieści po zmroku. Historie, które mrożą krew w żyłach"

Linki

Herbert, Frank - "Kapitularz Diuną"
Wydawnictwo: Rebis
Cykl: Kroniki Diuny
Tytuł oryginału: Chapterhouse: Dune
Tłumaczenie: Marek Michowski
Data wydania: Sierpień 2010
ISBN: 978-83-7301-848-8
Oprawa: twarda
Format: 150 x 225 mm
Liczba stron: 568
Cena: 49,90 zł
Rok wydania oryginału: 1985
Tom cyklu: 6



Herbert, Frank - "Kapitularz Diuną"

„Kapitularz Diuną” to ostatni tom „Kronik Diuny” pióra Franka Herberta, wydany krótko przed śmiercią zmarłego w 1986 roku autora. „Kapitularz...”, rozwijający wątki z poprzedniego tomu, „Heretyków Diuny”, w żadnym razie nie miał być dziełem wieńczącym cały cykl. Był kolejnym rozdziałem fascynującej opowieści, której zakończenie może nawet sugerować, że najbardziej interesujący wątek historii nie doczekał się jeszcze nawet zawiązania.
Upadek części istotnych wcześniej sił, głębokie zmiany w Imperium, próby odtworzenia ekosystemu Diuny i wznowienia produkcji przyprawy, rosnące, tajemnicze zagrożenie – wszystko to składa się na niepokojący obraz ważnych wydarzeń, których Frank Herbert nie zdążył już czytelnikom przybliżyć.
Autor pozostawił jednak plany i materiały, które miały mu posłużyć do napisania kolejnego, siódmego tomu cyklu. Na podstawie tych notatek zakończenia Kronik podjęli się wspólnie syn pisarza Brian Herbert oraz Kevin J. Anderson. Dwa tomy („Łowcy Diuny” i „Czerwie Diuny”) wieńczące opowieść Franka Herberta ukazały się na polskim rynku w minionym roku.
Wracając jednak do tomu szóstego – fabularną oś stanowi w nim konflikt między Bene Gesserit i Dostojnymi Matronami, a w jakimś sensie również między ich filozofiami, z umiłowaniem dyscypliny i perfekcyjnym ukształtowaniem ciała i ducha z jednej strony oraz swoistym kultem instynktu, terroru i seksualnego zniewolenia – z drugiej. Miejscem akcji jest Kapitularz, planeta z wolna przekształcana na podobieństwo zniszczonej Diuny. Bene Gesserit, osaczone i bliskie klęski w obliczu miażdżącej przewagi Dostojnych Matron, próbują karkołomnej misji, która z chirurgiczną precyzją miałaby zadać decydujący cios w walce dwóch zgromadzeń.
Choć konflikt ma wymiar kosmiczny w najbardziej dosłownym tego słowa znaczeniu, zgodnie z pisarską metodą Franka Herberta znów otrzymujemy misternie utkaną intrygę i rozgrywkę między garścią nieszablonowych postaci. Charakterystyczną cechą tej literatury są dialogi, nie ograniczające się tylko do przytoczenia wypowiedzi poszczególnych rozmówców, ale wyjaśniające również ich myśli. Ten niecodzienny wybieg Frank Herbert opanował do perfekcji, a w jego powieściach, jak u żadnego innego autora, napięcie potrafi sięgnąć zenitu nawet wówczas, gdy na scenie pozornie nic się nie dzieje.
Biorąc pod uwagę fakt, że akcja „Kapitularza...” rozgrywa się niedługo po wydarzeniach opisanych w poprzednim tomie, a książka pełna jest szczegółowo nakreślonych postaci z całego cyklu, przywoływanych jako fragment historii albo w najróżniejszych formach „powracających z zaświatów” (jako ghola, świadomość rezydująca w umyśle Matki Wielebnej itp.) – nie tylko konieczna jest znajomość poprzednich tomów, ale, do czerpania pełnej przyjemności z lektury, konieczne może być odświeżenie tej znajomości.
Z drugiej strony galeria postaci zmienia się u Herberta wolniej, niż mogłyby na to wskazywać mijające dekady i stulecia, więc czytelnicze zadanie jest poniekąd ułatwione. Nawet jeśli na scenę wkraczają zupełnie nowi bohaterowie, rzadko są oni czymś więcej niż członkami potężnych społeczności i odwiecznych instytucji, na których opiera się całe uniwersum Diuny.
Pierwszy tom „Kronik Diuny” ukazał się w marcu 2007 roku. Do połowy 2010 roku Dom Wydawniczy Rebis zdążył zamknąć sześciotomowe serce projektu pióra samego Franka Herberta. Ukazały się również, wspomniane wyżej, dwutomowe zakończenie cyklu oraz trzy tomy „Legend Diuny”.
Cykl Herberta, dzięki starannemu tłumaczeniu Marka Marszała i Marka Michowskiego, grafikom Wojciecha Siudmaka oraz misternemu wydaniu w twardej oprawie uznać należy za jedno z najbardziej udanych przedsięwzięć wydawniczych ostatnich lat. Można powiedzieć, że dzięki wysiłkowi Rebisu dzieło mistrza otrzymało godną siebie formę – perfekcyjne wydanie, którego wielu legendarnych twórców nigdy, być może, nie doczeka.
Czytane dziś „Kroniki Diuny” – sześć powieści wydawanych między 1965 a 1985 rokiem – dowodzą swojej ponadczasowości. Karty cyklu wypełnione są po brzegi refleksjami o naturze władzy, totalitaryzmie i wolności, o roli wierzeń, tradycji, kultury i instytucji w tworzeniu historii, o wpływie technologii i ingerencji w naturę na losy planety i ludzkości. Nie są to jednak przemyślenia, które w oczywisty sposób wskazywałyby na zakorzenienie autora w zimnowojennych realiach, w których tworzył. Refleksje Herberta są autentycznie ponadczasowe, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że część z nich dopiero dziś – w dobie inżynierii genetycznej, technologicznego szaleństwa i ekologicznych wyzwań – nabiera nowych znaczeń i objawia profetyczny dar autora.
O ile np. spuścizna J.R.R. Tolkiena może mieć wymiar statycznego mitu, uniwersalnego i ponadczasowego, bo uderzającego w dokładnie te same struny ludzkiej duszy i odbieranego podobnie przez kolejne pokolenia czytelników, o tyle o Franku Herbercie już dziś można powiedzieć, że jego odbiór zmienia się z upływem czasu – wygląda bowiem na to, że kolejnym pokoleniom czytelników przyjdzie dopiero stanąć w obliczu problemów, o których mowa w „Kronikach Diuny”, a dziejąca się obecnie historia wskaże z pewnością nowe interpretacyjne tropy.
Już z tej tylko przyczyny heksalogia Herberta jest dziełem, które warto mieć. Pewnego dnia przyjdzie nam bowiem przeczytać ją ponownie, a przy tym – z całą pewnością – również odczytać na nowo.



Autor: Krzysztof Pochmara


Dodano: 2011-02-26 20:04:46
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Wygraj nowości wydawnictwa Initium


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Bardugo, Leigh - "Król z bliznami"


 Chiang, Ted - "Wydech"

 Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"

 Moore, Stuart - "Marvel X-Men: Saga Mrocznej Phoenix"

 Abercrombie, Joe - "Zemsta najlepiej smakuje na zimno"

 Schwartz, Alvin - "Upiorne opowieści po zmroku"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Corey, James S.A. - "Wzlot Persepolis"

Fragmenty

 Schwartz, Richard - "Władca marionetek"

 Zbierzchowski, Cezary - "Requiem dla lalek" - fragment 1

 Zbierzchowski, Cezary - "Requiem dla lalek" - fragment 2

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Mortka, Marcin - "Żółte ślepia"

 Schwab, V.E. - "Vengeful. Mściwi"

 Collins, Suzanne - "The Ballad of Songbirds and Snakes"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS