„Miasto kości” Cassandry Clare, które trafiło do polskich księgarń w czerwcu 2009 roku, okazało się sporym sukcesem wydawniczym, choć (a właściwie dzięki temu) nie było skierowane do tradycyjnych czytelników książek Maga – powieść stanowiła zapowiedź nowej serii w ofercie wydawnictwa, mającej na celu wykorzystanie popularności połączenia fantastyki i romansu i zdobycie nowych czytelników; w tym konkretnym przypadku nastolatków. Zabieg był udany, więc nic dziwnego, że w krótkim odstępie czasu zaczęły się pojawiać kolejne tomy – na przykład druga odsłona cyklu, omawiane tutaj „Miasto popiołów”, ukazało się już pod koniec października.

Powieść kontynuuje wątki z poprzedniej części, czyli nadal dzielni i młodzi bohaterowie muszą stawić czoła Valentine’owi Morgensternowi, któremu w sukurs przychodzą potężne demony. Przyczynkiem do podejrzeń co do złowrogich działań Valentine’a jest odnalezienie zwłok całkowicie opróżnionych z krwi i wcale nie są temu winne wampiry. W tle rozgrywa się bardziej kameralny wątek dotyczący Jace’a – zarówno jego przybrana rodzina, jak i potężna Inkwizytorka mają wątpliwości czy jego intencje są czyste i czy przypadkiem po kryjomu nie sympatyzuje z ojcem. Rzecz jasna uparty Jace wcale nie pomaga im w rozwianiu podejrzeń, a wręcz nawet – niekoniecznie świadomie – je podsyca.

Jednakże – odmiennie niż w przypadku „Miasta kości” – w „Mieście popiołów” fabuła jest tylko pretekstem do przedstawiania kolejnych rozterek sercowych bohaterów. W pierwszym tomie „Darów anioła” też to oczywiście miało miejsce, ale proporcje między tymi dwoma elementami składowymi były równomiernie rozłożone, nawet z lekką przewagą akcji. W „Mieście popiołów” jednak to miłostki bohaterów wysuwają się na pierwszy plan; co chwilę postaci rozważają (oczywiście w skrytości ducha) swoje uczucia, analizują zachowania innych, etc. Sytuacja uczuciowa zmienia się dosyć często, choć głównie za sprawą czynników zewnętrznych; wydarzeń, których doświadczają bohaterowie. Pikanterii dodaje rozkwitające pożądanie pomiędzy rodzeństwem, a także nowe postaci pojawiające się w układzie znanym już z wcześniejszej części. Jeśli dodać do tego niejasne relacje między Valentinem a synem, w „Mieście popiołów” naprawdę mamy do czynienia z serią toksycznych związków, które zatruwają pozornie dobrą atmosferę pomiędzy postaciami.

Obrany przez autorkę kierunek nie do końca mi odpowiada; o ile część pierwszą przeczytałem bez większych problemów, z „Miastem popiołów” było już trudniej. Gdyby chociaż autorka spróbowała rozegrać wątki miłosne w mniej oklepany sposób, albo też spróbowała bardziej zagłębić się w psychologię postaci... Niestety Clare, mimo iż poświęca relacjom między bohaterami zdecydowanie za dużo miejsca, ogranicza się raczej do banałów i powtarzania tych samych stwierdzeń; czasem tylko ubranych w nieco inne słowa. Być może jest to wystarczające na potrzeby czytelnika, dla którego powieść została napisana, ale dla bardziej wyrobionych odbiorców będzie to jednak bardzo monotonne i nieinteresujące; mimo dosyć lekkiego stylu autorki, dzięki któremu nawet przez te miłosne błahostki przedziera się w miarę sprawnie. Być może również działa w tym wypadku efekt podobny jak z telenowelami – z jednej strony wiemy, że treść jest niewiele warta, a z drugiej gdzieś w podświadomości tkwi potrzeba dowiedzenia się, jak ta cała historia się zakończy. Jeśli takie było w istocie zamierzenie autorki, rozegrała to całkiem sprawnie.

W mojej ocenie drugi tom „Darów anioła” jest sporo słabszy od pierwszego, ale jak zaznaczałem już przy recenzji „Miasta kości”, nie dla mnie napisano tę książkę. Przypuszczam, że po pierwszym tomie cyklu Clare każdy czytelnik wyrobił sobie swoje własne zdanie dotyczące jej twórczości, a lektura „Miasta popiołów” może go jedynie w nim utwierdzić. Zatem fani niech sięgają po książkę bez chwili wahania, a osoby nastawione negatywnie, niech szukają czegoś innego; nie sądzę, żeby cokolwiek w „Mieście popiołów” mogło przekonać którąkolwiek z grup do zmiany zdania.