Tematem lutowego wydania „Nowej Fantastyki” są Niemcy. Niestety, średnia tematycznej publicystyki i doboru importowanej prozy nie jest szczególnie wysoka. Stężenie pstrokacizny rośnie zaś na tyle szybko, że szanujący się czytelnik niektórych artykułów nie będzie już mógł czytać w zatłoczonym autobusie.

Żadne z trzech polskich opowiadań nie rzuca na kolana. Joanna Skalska („Siedem butelek perfum”) refleksyjnie opowiada o młodym mężczyźnie zamkniętym w mieście objętym kwarantanną, Jakub Małecki („Pantomima starego niedołęgi”) – o starcu, któremu przyjdzie zapłacić za grzechy przeszłości, a Przemysław Gul („Ryza”) – o pisarzu zmagającym się z artystyczną niemocą i mocami o mrocznej proweniencji. Wszystkie te opowiadania cierpią, niestety, na podobną bolączkę – brakuje im mocnej puenty, która przeniosłaby je z poziomu sprawnie napisanej i wciągającej opowieści ku strefie głębszych sensów albo przynajmniej zaskakujących i oryginalnych pomysłów. Najbliżej tego celu był Małecki, ale nie sposób rozwinąć skrzydła na zaledwie czterech stronach. Inaczej Skalska, która skrzydła rozwinęła, budując intrygujący nastrój, ale ostatecznie nie wzniosła się ponad banalny finisz.

W dziale prozy zagranicznej, zgodnie z tematem numeru, fantastyka zza Odry. Uwe Post („Noware”) specyficznym, kpiącym stylem kreśli wizję świata pozbawionego infrastruktury telekomunikacyjnej i elektryczności, Frank Hebben („Paperdoll”) prezentuje literacką miniaturę opartą na żartobliwym pomyśle, a Heidrun Jänchen („Interes jak każdy inny”) sięga po poważniejszą treść i formę, opisując bezlitosny świat przyszłości, w którym ludzkie ciało stało się towarem w rozumieniu jeszcze bardziej dosłownym, niż ma to miejsce dzisiaj. Jeśli porównać prozę działów polskiego i zagranicznego – okaże się, że jak zwykle wygrywają Niemcy.

Dużo też o naszych zachodnich sąsiadach w lutowej publicystyce. Katarzyna Sowa pisze o niemieckiej literaturze fantastycznej („Science fiction po niemiecku”), a Konrad Wągrowski o tamtejszej fantastycznej kinematografii („Niemcy w kosmosie”). W obydwu tekstach po lawinie nazwisk, dat i tytułów, zabrakło jakiegoś sensownego podsumowania i konkluzji, przez co, jeśli ktoś nie widział, czym żyje niemiecka fantastyka, lektura tekstów w zasadzie tego nie zmieni.

Ciekawszy jest tekst Macieja Parowskiego o historiach alternatywnych („Fantastyka alternatywna, czyli motyl z Nazaretu”), choć tu z kolei dokuczać może nieodparte wrażenie, że publikacja jest częścią akcji promocyjnej wydanej właśnie powieści Parowskiego „Burza. Ucieczka z Warszawy ‘40”.

Poza tym Michał Cetnarowski prawi o polskim New Weird („Nowa dziwność”), Arkadiusz Grzegorczak wygrzebuje i omawia jakiś filmowy koszmarek pt. „Niebezpieczne przygody Gwendoline w krainie Yik Yak”, Marcin Przybyłek pisze o Hitlerze i samorealizacji, odpływając z wolna ku taoistycznym konkluzjom („O samorealizacji”), a Jacek Sobota błyskotliwie i prześmiewczo porównuje europejską i amerykańską kinematografię katastroficzną.

Tutaj znajdziecie pełny spis zawartości numeru.