NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Pullman, Philip - "La Belle Sauvage"

Haldeman, Joe - "Wieczna wojna" (Kolekcja Wehikuł czasu)

Ukazały się

Wlazło, Alicja - "Iskra"


 Lisińska, Małgorzata - "Bajki krasnoludzkie"

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Bonowicz, Karina - "Nie wywołuj wilka z lasu"

 Mróz, Remigiusz - "Echo z otchłani"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (zintegrowana)

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (miękka)

Linki

Komuda, Jacek - "Herezjarcha"
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Cykl: Komuda, Jacek - "Francois Villon"
Data wydania: Listopad 2008
ISBN: 978-83-7574-006-6
Oprawa: miękka
Format: 125 x 195
Liczba stron: 344
Cena: 29,99
Seria: Bestsellery polskiej fantastyki



Komuda, Jacek - "Herezjarcha"

Cztery oblicza Villona


Blisko siedem lat temu po raz pierwszy zetknąłem się z twórczością Jacka Komudy. Kontakt był o tyle nietypowy, że wcale nie dotyczył głównego nurtu tematycznego tego pisarza, czyli powieści historycznych osadzonych w realiach Polski Szlacheckiej. W antologii „Robimy rewolucję” natrafiłem na opowiadanie „Tak daleko do nieba”, historię poety-rzezimieszka Franciszka Villona. Tekst ten, choć z perspektywy późniejszych dokonań Komudy wydaje się średni, odcisnął na mnie tak silne piętno, iż na całą późniejszą twórczość tego autora patrzyłem i patrzę właśnie przez pryzmat tekstów o Villonie.
Sarmackie powieści Komudy cieszą się znacznie większym powodzeniem wśród czytelników, ale to właśnie kolejnych tekstów o Villonie wyczekuję z niecierpliwością. I od czasu do czasu je otrzymuję. Pod koniec 2008 roku ukazał się drugi, po „Imieniu bestii”, tom opowiadań z Franciszkiem Villonem w roli głównej. Oprócz tytułowego „Herezjarchy”, który był wcześniej publikowany w pierwszym tomie antologii „A.D. XIII”, Komuda serwuje czytelnikowi trzy nowe utwory. I przynajmniej jeden z nich stoi na wysokim poziomie.

Tym opowiadaniem jest otwierający zbiór „Pan z dębiny”. W charakterystyczny dla tej części twórczości Komudy sposób tekst łączy nadprzyrodzone elementy, zaczerpnięte przynajmniej częściowo z religii, z zagadką detektywistyczną. Na podobnej zasadzie zbudowany jest „Herezjarcha”, który również jest udanym tekstem, choć niestety przy drugim czytaniu już nie tak świeżym – głównie za sprawą znajomości zakończenia. Wracając jednak do „Pana z dębiny”, wszystkie elementy są odpowiednio wyważone, metafizyczna tajemnica trzyma w napięciu do samego końca, a soczysty język nadaje opowieści realnego posmaku.
O wiele słabiej wypada „Danse Macabre”. W tym tekście Komuda oferuje czytelnikowi niemal idealny scenariusz do kolejnej części „Żywych trupów”, tym razem w wersji retro. Wszystkie etapy fabuły są żywcem wyjęte z filmów Romero: bohaterowie są oblężeni przez zombie (w tym przypadku strzygonie), ugryzieni przemieniają się w potwory, bohaterowie powoli giną, jest wyprawa po broń... można by tak jeszcze długo wymieniać znane z filmów elementy. Średnio udany zabieg stanowi również wprowadzenie jako bohaterów polskich szlachciców. Summa summarum, „Danse Macabre” jest najmniej villonowskim opowiadaniem z dotychczas opublikowanych, a przez to, moim zdaniem, również najsłabszym.
Trochę lepiej, choć z dużymi zastrzeżeniami, czytało mi się „Klasztor i morze”. W tym tekście Komuda wraca do nakreślonego wcześniej schematu fabularnego opowiadań o Villonie, lecz tym razem zabrakło... no właśnie, czego? Trochę pomysłu, trochę rozmachu, prawdopodobnie też mocniejszego akcentu na zakończenie („mocniejszego” w znaczeniu: „robiącego wrażenie na czytelniku”, bo fabularnie, owszem, mała, lokalna apokalipsa ma miejsce). W efekcie powstała jedynie poprawna opowiastka, niedorównująca pierwszym dwóm tekstom.

Uśredniając, co w przypadku literatury jest oczywiście bardzo niebezpieczne i mylące, „Herezjarcha” jest jednak zbiorem nieco słabszym od „Imienia bestii”. Jednak nawet mniej udane teksty, dzięki postaci głównego bohatera, zyskują w moich oczach. Z pewnością nie jestem obiektywny, ale choć Villona nie chciałbym spotkać na ulicy, to czytanie o wyczynach tego szelmy daje mi sporo przyjemności. Mam nadzieję, że to nie ostatnia książka o francuskim poecie. Oby tylko Komudzie pomysłów nie zabrakło.


Autor: Tymoteusz "Shadowmage" Wronka


Dodano: 2009-01-28 18:44:21
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"


 Moore, Stuart - "Marvel X-Men: Saga Mrocznej Phoenix"

 Abercrombie, Joe - "Zemsta najlepiej smakuje na zimno"

 Schwartz, Alvin - "Upiorne opowieści po zmroku"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Corey, James S.A. - "Wzlot Persepolis"

 Corey, James S.A. - "Prochy Babilonu"

 King, Stephen - "Instytut"

Fragmenty

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Mortka, Marcin - "Żółte ślepia"

 Schwab, V.E. - "Vengeful. Mściwi"

 Collins, Suzanne - "The Ballad of Songbirds and Snakes"

 Dick, K. Philip - "Możemy cię zbudować"

 Heinlein, Robert A. - "Drzwi do lata"

 Archer, K.C. - "Instytut" #1

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS