Łukasz Orbitowski i książka dla dzieci?! Czy to w ogóle możliwe? Kiedy pierwszy raz usłyszałem o tym projekcie, również nie dowierzałem. Przez głowę przemknęła myśl, czy aby dziecko po lekturze „bajek” naszego rodzimego speca od horroru nie będzie miało koszmarów sennych czy innych traum. Po lekturze „Prezesa i Kreski” obawy całkowicie się rozwiały: Orbitowski doskonale sprawdził się w nowej roli i napisał książkę, którą każdy rodzic chciałby przeczytać swojemu dziecku, a i sam z lektury będzie ukontentowany.

Prezes i Kreska to pozornie zwykłe koty. Razem odkrywają swój świat, pozornie ograniczony czterema ścianami. Do tego wydawałoby się bezpiecznego schronienia docierają echa z zewnątrz. Niepokoi to Kreskę, a Prezes, również nie zawsze pewny siebie, stara się jej tłumaczyć pojawiające się wokół zjawiska. Pierwsze skojarzenie: Filemon i Bonifacy. Orbitowski jednak oferuje znacznie więcej od tej dobranocki. Prezes i Kreska tłumaczą sobie świat, ale jednocześnie wyjaśniają nam naszą własną rzeczywistość. Książka mówi o pozornie prostych prawdach, ale przecież to właśnie one sprawiają najwięcej problemów. Autor nie zawsze daje gotowe odpowiedzi, ale skłania do zastanowienia. W końcu w wielu sprawach nie ma uniwersalnych rozwiązań, każdy musi znaleźć własną drogę. Jak kot.

Nie jest to oczywiście tylko opowieść o zadomowionych dachowcach, to metafora. „Prezes i Kreska” to również opowieści o kobiecie i mężczyźnie. O związku między nimi i uczuciach, jakie są obecne, gdy dwoje ludzi żyje wspólnie. O wzajemnym dostrajaniu, grze pomiędzy indywidualną swobodą, a ograniczeniami wynikającymi ze współżycia dwóch odmiennych charakterów.

Piękny jest też język, jakim opowiadane są historie. Tempo i fraza współgrają ze sobą, porywając czytelnika. Zdania płynnie przechodzą z jednych w drugie. Ważną rolę odgrywają również dialogi: czasem rozśmieszając, czasem frapując. Od pewnego czasu widać, że Orbitowski coraz odważniej eksperymentuje ze słowem pisanym, dostosowuje język do treści. Omawiana tutaj książka potwierdza ten trend.

Kolejnym niewątpliwym atutem „Prezesa i Kreski” jest sposób, w jaki została wydana. Już pierwszy rzut oka na książkę zaskakuje – nietypowy format, intrygująca kolorystyka. W środku jest jeszcze lepiej: rozwiązania graficzne nawiązują do tytułów poszczególnych opowiadań, a całość zdobią stonowane acz urocze grafiki wyobrażające dwójkę czteronogich bohaterów. Wyraźnie widać, że książka nie tylko była pisana, ale także wydana z sercem. Te drobne szczegóły budują nastrój i pozwalają jeszcze lepiej zatopić się w Prezeso-Kreskowych dialogach.

Kocie opowieści Orbitowskiego nie są może lekturą dla wszystkich, ale wiele osób znajdzie w nich coś dla siebie. Wielbiciele popularnych mruczków będą zauroczeni literackim obrazem swoich ulubieńców: ciepłym, wiernym i odrobinę zakręconym. Rodzice mogą czytać „Prezesa i Kreskę” dzieciom do snu lub samym sobie, po trochu, w chwili wytchnienia. Książki nie trzeba – a może wręcz nie należy – czytać całej naraz. Świetnie się sprawdzi otworzona na chybił trafił – zagłębić się w kocią opowieść nie jest trudno, a potem można też trochę podumać. Z pewnością nie warto czytać w pośpiechu, nieuważnie, bo traci się kontakt z pięknym językiem, pryska nastrój, przepada wymowa historii. A to duża strata w przypadku tych opowiadań...