NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Dębski, Rafał - "Żelazny Kruk. Gniazdo"

Matheson, Richard - "Jestem Legendą i inne utwory"

Ukazały się

Wlazło, Alicja - "Iskra"


 Lisińska, Małgorzata - "Bajki krasnoludzkie"

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Bonowicz, Karina - "Nie wywołuj wilka z lasu"

 Mróz, Remigiusz - "Echo z otchłani"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (zintegrowana)

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (miękka)

Linki

Dusan, Fabian - "Rytuał", tom 2
Wydawnictwo: RedHorse
Cykl: Dusan, Fabian - "Rytuał"
Data wydania: Październik 2007
ISBN: 978-83-60504-75-8
Oprawa: miękka
Format: 125 x 195 mm
Liczba stron: 256
Cena: 24,99 zł



Dusan, Fabian - "Rytuał", tom 2

Dziwoląg! – krzyknął chłopiec ubrany w krótkie spodenki i pierwszy rzucił we mnie kamieniem.
Nie trafił. Ale jego odwaga ośmieliła pozostałych.Na żwirowym wale, tuż nade mną stało sześcioro dzieci. Wszystkie jak na rozkaz schyliły się po amunicję. Po chwili w moją stronę poleciała lawina kamieni. Jeden trafił mnie prosto w czoło. Na pewno rzuciła go dziewczynka. Wiedziałem, że z całej ferajny celuje najlepiej.
Rozpoznałem ich: Billa, Bena, Eddiego, Richarda, Stanleya i Beverly.
Ale jeżeli to naprawdę oni, wówczas...
Spojrzałem na przebranie klauna, które miałem na sobie. O trzy numery za duże buty, szerokie spodnie, nieforemna koszula. Na głowie pomarańczowa peruka, na twarzy biały makijaż, a nos boleśnie spięty szczypczykiem ukrytym w czerwonej kuli. Za nic nie dawała się ściągnąć. Ktoś, kto mi ją przyprawił, musiał użyć kleju.
– Przestańcie! – zawołałem i zasłoniłem się rękami. – To pomyłka!
W czoło trafił mnie następny kamień, a lewe oko zalała krew.
– Stójcie! Nie jestem tym, za kogo mnie uważacie!
Ale dzieci tylko wybuchnęły śmiechem.
– Jesteś pewien? – Obładowane ciężkimi kamieniami powoli zaczęły schodzić z wału.
Powinienem zrozumieć to od razu. Oczywiście, że wiedzą, kim jestem. Obojętnie, w co byłem ubrany. Nikt nie mógł przecież pomylić mnie z bezimiennym potworem z najstraszniejszych dziecięcych koszmarów.
Zamieniliśmy się rolami. Dzisiaj to one stoją po stronie zła.
Zacząłem uciekać. Na chwilę zmylił mnie ich wygląd. Ale gdy spojrzałem im w oczy... Czaiła się w nich śmierć.
Moje plecy zasypał deszcz kamieni. Wpadłem do jakiegoś dołu, a gdy z trudem z niego wylazłem, zbiegłem w dół zbocza w kierunku znajdującego się nieopodal lasku.
Olbrzymie buty przeszkadzały w chodzeniu, a co dopiero w biegu. Śmiejące się hałaśliwie diabełki deptały mi po piętach.
Uciekałem najszybciej, jak potrafiłem. Korzenie starych drzew ciągle plątały mi się pod nogami. Parę razy wpadłem w błoto. One zaś były coraz bliżej...
W końcu wydostałem się z otaczającego żwirowisko lasu. Przede mną wyrósł niski płot pomalowany w odblaskowe kolory, a za nim namioty, strzelnice i karuzele. Brama wejściowa była otwarta na oścież, a na wiszącej nad nią tablicy widniał napis:

Lunapark Króla Stefana
Derry 666

Bez wahania wbiegłem do środka.
Gdy minąłem bramę lunaparku, wszędzie wokół zamigotały żarówki i neony, zapłonęły kolorowe ognie, zaczęły grać trąbki, bębenki, harmonijki i zadźwięczały dzwoneczki. Rozkręciły się gipsowe kucyki, łabędzie, smoki i kręciołki z siedzeniami. Na szynach rozpędziły się wagoniki, a na torze z samochodzikami zaczęły wpadać na siebie puste autka. Nigdzie nie widziałem żywej duszy, ale na każdym kroku słyszałem głosy duchów.
I histeryczny dziecięcy śmiech.
Za rogiem Pałacu Strachów zobaczyłem rudą głowę Richiego. Do diabła! Jak im się udało mnie wyprzedzić?
Bez namysłu zmieniłem kierunek i wbiegłem do najbliższego namiotu. Okazało się, że wybrałem Labirynt w kształcie pszczelich plastrów. Z komórki do komórki prowadziły obrotowe drzwi znajdujące się zawsze tylko na jednej z sześciu lustrzanych ścian. Zrobiłem błąd. Nie powinienem tam wchodzić.
Ale nie mogłem zebrać myśli. Spieszyłem się. Prawie zabłądziłem w sieci podobnych do siebie komnat. Najgorsze było to, że goniąca mnie dzieciarnia szybko wywęszyła, gdzie jestem, i ze zwycięskim wrzaskiem przyłączyła się do gry. Z każdej strony otaczały mnie głosy, kroki, śmiech, tupot nóg i porozumiewawcze pukanie. Modliłem się, żeby przechodząc z komórki do komórki, nie wpaść tylko prosto na moich prześladowców. Ale dopisało mi szczęście. Po kilku minutach rozpaczliwych poszukiwań w końcu otwarły się przede mną drzwi prowadzące do światła. Odetchnąłem z ulgą.
Szybko przeczytałem napisy nad kotarami broniącymi dostępu do innych namiotów. Przez chwilę zastanawiałem się, czy wejść do Sześciu Najsmaczniejszych Potraw, Sześciu Najskuteczniejszych Narkotyków, Sześciu Najwyższych Prawd czy może Sześciu Najwspanialszych Rozkoszy. Nagle tuż za mną skrzypnęły drzwi wyjściowe Labiryntu i znowu musiałem uciekać.
Nie rozglądałem się dookoła. Kluczyłem między straganami z watą cukrową i kasami biletowymi. Okrężną drogą usiłowałem dostać się do Kącika Zabaw. Wtedy przypomniałem sobie, że w żadnym wesołym miasteczku nie może brakować Młotka Siłacza. Jeżeli jego trzonek nie został przykuty do kowadła z tablicą wyników, miałem szansę zdobyć przynajmniej prowizoryczną broń.
Już z daleka zobaczyłem czubek liczącej z tysiąc punktów tabeli. Najkrótsza droga do niej prowadziła między dwoma rzędami migoczących automatów do gry. Mrugały do mnie kolorowymi światełkami. Uśmiechały się otworami, przez które wypluwały szczęśliwcom wygrane pieniądze. Brzęczały tabliczkami z punktacją, wydawały mnóstwo głośnych dźwięków, a jeden z nich wykrzykiwał głosem robota:
– Spełnię każde życzenie! Spełnię każde życzenie!
Nie mogłem dać się omamić. Nie wolno mi było stanąć ani na chwilę.
– Spełnię najskrytsze pragnienia! Przeniosę do świata marzeń! Ocalę od kłopotów!
Już niedaleko...
– Przeniosę... Ocalę... – dudniło mi w uszach.
Coś mnie tknęło. Zatrzymałem się i zacząłem szukać automatu, który obiecywał to, co jest niemożliwe.
Czyżby istniała droga na zewnątrz?
Za chwilę złudnej nadziei zapłaciłem mocnym uderzeniem w tył głowy. Kolejny błąd. To był podstęp.
Zakręciło mi się w głowie. Przed oczami latały mi czarne plamy i następne parę metrów przebiegłem, zataczając się nieprzytomnie. Nagle na drodze stanęła mi stalowa konstrukcja karuzeli. Z wdzięcznością oparłem o nią plecy i powoli osunąłem się na ziemię.
Zanim odzyskałem świadomość, sześcioro dzieci stanęło przede mną półkolem i podrzucając w rękach kamienie, upiornie wyszczerzyło zęby.
– Wstawaj, dziwolągu! – krzyczał Billy. – Wstawaj i uśmiechnij się. Chcemy zagrać o twoje zęby! Uzgodniliśmy, że wygrywa ten, kto wybije ich najwięcej!
Nie miałem dokąd uciec, ale nie zamierzałem stchórzyć. Nie chciałem się poddać. Tuż nad głową dostrzegłem jakiś szczebel. Zacząłem się wspinać. To nie była jednak karuzela – wchodziłem na szczyt ogromnej kolejki górskiej.
Szczeble miały sześciokątny przekrój. Zauważyłem też, że cały szkielet kolejki wspierają filary o podstawie w tym samym kształcie. Założyłbym się, że w tym upiornym miasteczku podobnie zbudowany był diabelski młyn i rampa huśtawki łańcuchowej, a gdyby spojrzeć z lotu ptaka, pewnie i cały lunapark. Ale najważniejsze było to, że szczeble konstrukcji kolejki górskiej znajdowały się zbyt daleko od siebie jak na możliwości dziecka. Szóstka małych prześladowców nie mogła wspiąć się za mną.
Spojrzałem w dół. Bill, Ben, Eddie, Richard, Stanley i Beverly stali bezradnie na dole i obserwowali mnie z rozdziawionymi gębami.
Nagle, w chwili, gdy byłem pewien, że udało mi się pozbyć upiornych dzieciaków, tuż obok mnie przeleciały kamienie. Przyspieszyłem, ale zdołałem wejść tylko dwa szczeble wyżej, kiedy kolejny kamień uderzył mnie w czaszkę.
Ostatnią rzeczą, którą pamiętam, był upadek głową w dół z wysokości trzeciego piętra.



Dzień ósmy
poniedziałek 18.09

Znowu zaspałem na śniadanie. Po umyciu zębów, wiedziony wczorajszym doświadczeniem, udałem się prosto do kuchni.
A tam czekała na mnie niespodzianka.
Na tym samym miejscu przy stole, gdzie w niedzielę jadłem jajecznicę, siedziała brunetka w białej bluzce i dżinsach. Podparła ręką głowę i czytała gazetę.
– Tamara! – zawołałem z radością.
– Cześć, Dawidek! – Podniosła wzrok. Uśmiechnęła się i dała znak, żebym usiadł naprzeciwko. Była cała i zdrowa. Zauważyłem, że ma cienie pod oczami, a jej twarz wyglądała mi na trochę zmęczoną.
– Widzę, że ciągle masz problemy z wczesnym wstawaniem – rzuciła. – Jak tam twoje sny?
– Przyzwyczaiłem się – machnąłem ręką.
Niezgrabnie usiadłem na krześle. Szczera radość czasem potrafi nieźle namieszać w koordynacji ruchowej.
– Chodziło mi o to, czy ostatnio udało ci się dojść do jakiegoś interesującego odkrycia – dodała.
– Nie – pokręciłem głową i pomogłem jej zrobić miejsce na stole. Służba przyniosła śniadanie. – Ciągle to samo. Sny przygotowują mnie na rozmaite wydarzenia, które będą mieć miejsce następnego dnia. Ale ciężko odgadnąć, co ma znaczenie i kiedy nastąpi to, przed czym mnie ostrzegają.
– A co z dzisiejszym snem?
– Czytałaś „To” Stephena Kinga?
– Nie.
– Więc oszczędzę ci szczegółów. Ale to był właśnie sen z tej książki. Może raczej na motywach... W każdym razie wstrętny i okrutny. Nie mam pojęcia, co z tego wyniknie.
Tamara przesłała mi jeden ze swoich najładniejszych uśmiechów i dodała do płatków owsianych trochę cukru.
– Wszyscy się o ciebie bali – zdradziłem jej poufnym szeptem. – Cały czas próbowałem ich pocieszać. Ale wiesz, jak to jest z rodziną: nie dali sobie nic powiedzieć.
Chyba muszę nauczyć się lepiej kłamać. Od razu mnie przejrzała. Moje gładkie słowa aż krzyczały, że ja również nie zbagatelizowałem trzydniowego zniknięcia dziewczyny.
– Obiecałam, że osobiście załatwię twoją sprawę – powiedziała poważnym tonem. – Nie pozwolę, żeby coś mi się stało, jeśli dałam komuś słowo.
Ze wstydem spuściłem wzrok.
– Kiedy przyjechałaś?
– Chyba godzinę temu.
– Masz coś? Wyśledziłaś Kazhegeldina?
– Zdobyłam wiele informacji – kiwnęła głową. – Potem wszystkiego się dowiesz. Jesteś już spakowany?
– Spakowany? – spytałem zdziwiony.
– No, widzę, że nieźle tu o ciebie dbają, ale za to niewiele ci mówią. A stryj Imrich przysięgał, że wszystko ci już szczegółowo wytłumaczył!
„Macie to chyba w genach” – pomyślałem w duchu, ale tylko niepewnie wzruszyłem ramionami.
– Zapanował straszny zgiełk – zaczęła mi tłumaczyć Tamara. – Wszyscy biegają, jakby paliło im się pod nogami. Chyba dlatego zapomnieli o tobie. Tyle dobrego, że w porę obudził się ich dawno uśpiony bojowy zapał. Przynajmniej moja podróż z Niemiec nie pójdzie na marne. Choć wkurzyły ich nie tylko moje nowiny. Ważną rolę odegrał przypadek i chwała mu za to!
– Możesz jaśniej? – poprosiłem.
– Dzisiaj rano duńskim Wtajemniczonym w jednym z kurortów koło Fredericii udało się złapać dwóch czarnoksiężników, których szukali już od kilku tygodni. Przyznali się do kontaktów z Azizem Kazhegeldinem i do zawarcia z nim paru umów. Stryj jest przekonany, że maczali palce w sabotażu w Świątyni na Nissebjergu.
– No, no! Macki Aziza sięgają naprawdę daleko.
– To nie wszystko. Po pierwsze, w Koszycach... – zaczerpnęła powietrza – zniknął Bronek. Przez jakiś czas nie przychodził do Stowarzyszenia, więc nasi ludzie postanowili osobiście odwiedzić go w domu. Zastali wyłamane drzwi, bałagan, przetrząśnięte szuflady, rozbity telefon komórkowy i rozwalony komputer, trzy żywcem spalone koty i krew na dywanie. Kiedy się o tym dowiedziałam... – urwała. – Przysięgam, że ten, kto to zrobił, bardzo tego pożałuje!
Z przerażenia opadła mi szczęka.
– O Boże! – szepnąłem. Na myśl o sympatycznym chłopaku w okularach po plecach przebiegły mi ciarki. Przecież nawet nie należał do Wtajemniczonych. On tylko zbierał wycinki z gazet, serfował po internecie, wykonywał telefony i zajmował się papierkową robotą. Dlaczego on?!
– Po drugie – kontynuowała Tamara – z archiwum Stowarzyszenia zniknęła ostatnia z serii dziewięciu zakazanych Ksiąg Inwokacji. Zniknęła! I nikt nie wie, jak to się stało! To tak, jakby powiedzieć, że gdzieś zawieruszyły się osobiste dokumenty Fidela Castro, najlepiej strzeżonego człowieka na świecie! Paulina jest zrozpaczona. Przez telefon zapytała mnie nawet, czy przypadkiem nie wzięłam księgi ze sobą! Do czego byłaby mi potrzebna?! Nie mam żadnych bezpośrednich dowodów, ale wszystko jednoznacznie wskazuje na Aziza albo jego wspólnika z Koszyc. – Dziewczyna ze złości aż zgrzytnęła zębami. – Nie rozumiem, jak to możliwe, że nie znaleźli tego zawszonego sługusa Kazhegeldina! Najwyraźniej on zna nas jak własną kieszeń, a my nawet nie wiemy, kim jest!
– Nie najlepiej to wygląda – westchnąłem. Zdawałem sobie sprawę, że od znalezienia tego człowieka zależy moje życie.
– Ale nie wszystko stracone – poklepała mnie po ramieniu Tamara. – Po tym, co się stało, Paulina zmobilizuje wszystkie siły i nie da swoim ludziom odetchnąć, dopóki nie znajdą tego zdrajcy, choćby go mieli wyciągnąć spod ziemi!
– Daj Boże, jak najszybciej – powiedziałem półgłosem i wysiliłem się na uśmiech.
– Pytanie – dziewczyna spojrzała mi prosto w oczy – co przez ten czas zrobić z tobą?
Z uwagą śledziłem jej wzrok.
– Są dwie możliwości – stwierdziła.
– Tak?
– Możesz wrócić do Koszyc, przyłączyć się do kogoś ze Stowarzyszenia i pomóc w poszukiwaniach wspólnika Aziza. Wystarczy jeden telefon i masz w kraju zapewnioną opiekę. Albo zostaniesz z nami, razem pojedziemy do Niemiec i weźmiesz udział w skopaniu tyłka Kazhegeldinowi. Nie proś mnie o radę. Nie załatwię ci żadnej czarodziejskiej kuli, która odkryje przyszłość. Nie potrafię ci powiedzieć, która droga jest właściwa: Koszyce czy Senden. Ruszamy punktualnie o drugiej. Do tego czasu możesz wszystko dokładnie sobie przemyśleć. Potem albo wysadzimy cię na lotnisku w Kopenhadze, albo zostaniesz w samochodzie, dopóki nie dotrzemy do Badenii-Wirtembergii. To zależy tylko od ciebie.
– Co dalej?
– Tego nie wiedzą nawet Norny, boginie losu. Przykro mi. Postaramy się załatwić sprawę tak, aby skończyła się możliwie jak najlepiej. To wszystko, co mogę ci ­obiecać.
– Rozumiem...
– A jak ci się wiodło od zeszłego piątku?
To pytanie kompletnie wyprowadziło mnie z równowagi.
– Hm... całkiem dobrze... ogólnie rzecz biorąc...
– Ogólnie rzecz biorąc?
– No... – Starałem się nie myśleć o tym, co przed chwilą usłyszałem. – Na przykład wczoraj poznałem twoją siostrę. Wiesz, zdecydowała, że nie będzie dłużej stać z boku i w końcu weźmie udział w życiu rodzinnym. Tylko nie jestem pewien, czy zdawała sobie sprawę z tego, co się wydarzy.
– Hm? – mruknęła niezbyt zachwycona.
– Możesz sama ją o to zapytać. Mówiła, że do obiadu zjawi się w posiadłości. Ale oczywiście po porannych obrzędach.
– No tak – powiedziała Tamara i zaczęła jeść szybciej.
Po chwili jej talerz był pusty.
– Muszę już iść – wstała od stołu. – Miałam okropną podróż. Całą noc nie spałam. Położę się na parę godzin.
Ledwo to powiedziała, w drzwiach pojawiła się Daniela. W rezultacie dwie siostry wpadły na siebie.
– Cieszę się, że cię widzę – kiwnęła głową blondynka.
– Ja też – odparła Tamara. – Zobaczymy się potem.
I zaraz zniknęła. Żadnych uścisków ani pocałunków. Daniela poprosiła jednego z kucharzy o coś do jedzenia. Potem spojrzała w moją stronę i uśmiechnęła się usprawiedliwiająco.
Odwzajemniłem uśmiech. Kiwnąłem głową na powitanie i udając, że nic nie widziałem ani nie słyszałem, kontynuowałem posiłek. Miałem wystarczająco dużo własnych problemów.

Ω

Im więcej wiedziałem, tym trudniej było mi się na coś zdecydować. Każda następna informacja otwierała przede mną nowe możliwości i proponowała nowe zakończenia.
Leżąc na łóżku w moim pokoju, obserwowałem fałdy wiszącego nad głową baldachimu i rozważałem obie alternatywy. Szczegółowo przyglądałem się im z każdej strony. Nic dzięki temu nie osiągnąłem. Gdy o wpół do drugiej stałem przed lustrem w łazience i goląc się, obserwowałem własne odbicie, wciąż nie wiedziałem, którą drogę wybiorę.
Podjąłem decyzję dopiero podczas opłukiwania pożyczonej żyletki. Rozwiązanie nie miało nic wspólnego z logiką, podpowiedziała mi je intuicja.
Zawsze gdzieś w głębi swego pesymistycznego „ja” wierzyłem, że ludzkim życiem kieruje „złośliwe zrządzenie losu”. To przez nie stojący w sklepie człowiek zawsze wybiera kolejkę, która posuwa się wolniej niż pozostałe. Z drugiej strony jednak zawsze miałem złudną nadzieję, że przy odpowiednim podejściu można całkiem wygodnie urządzić się na tym świecie. Po prostu nie wolno brać wszystkiego do siebie. Ani za bardzo na rozum.
Dlatego nigdy nie wybierałem kolejki, sugerując się jej długością ani ilością towarów w koszykach klientów przede mną. Zawsze stawałem w tej, która prowadziła do najładniejszej kasjerki. Skoro mam przez piętnaście minut sterczeć między znudzonymi i zniecierpliwionymi rodakami, to czemu miałbym nie umilić sobie czasu?
Również tym razem na moją decyzję wpłynęły podobne priorytety. Podróż do Koszyc wydawała się krótka i bezpieczniejsza. Ale tylko na pierwszy rzut oka. Miałem okazję poznać ludzi ze Stowarzyszenia i dałbym sobie głowę uciąć, że bardzo szybko odstawiliby mnie na boczny tor. Nikt nie lubi, jak ktoś plącze mu się pod nogami. Po pewnym czasie nic bym nie robił, tylko siedział w domu i czekał, aż zadzwoni telefon. I do soboty pewnie zupełnie bym zwariował.
A jakie atuty miała ryzykowna wycieczka do Niemiec? To, że w końcu zobaczę gębę kretyna, który odpowiada za wszystko, co mi się do tej pory przydarzyło? Z pewnością nie. Po prostu chciałem, żeby coś się wokół mnie działo. Tak jak w przeciągu ostatnich dni. Dzięki temu nawet nie miałem okazji pogrążać się w depresyjnych rozmyślaniach o swoim losie.
Kierunek Senden gwarantował o wiele więcej podobnej zabawy niż kierunek Koszyce. Chociaż z pewnością również mniej komfortu. Gdy otworzyłem leżący na półce krem i zacząłem wsmarowywać go w policzki, byłem już zdecydowany, co zrobię, i wesoło wyszczerzyłem się do odbicia w lustrze.
– Nie powinieneś używać tego kremu – zza uchylonych drzwi dobiegł mnie karcący głos Tamary. Z założonymi rękami oparła się o futrynę. – Używa go cioteczka Jytte.
– Jeśli nie szkodzi osiemdziesięcioletniej czarownicy, to nie zaszkodzi również mnie – odparłem z szerokim uśmiechem i nabrałem palcem podwójną dawkę mazistej substancji.
– No pewnie, ale ty nakładasz to na policzki.
Z przerażeniem wykrzywiłem twarz w pełnym zdziwienia grymasie.
– Żartuję – uśmiechnęła się Tamara. – Już coś postanowiłeś?
Odetchnąłem z ulgą i kiwnąłem głową.

Ω

W korytarzu na parterze czekała na mnie torba podróżna z twardej, syntetycznej tkaniny zawierająca kilka par skarpetek, czystą bieliznę, nowe spodnie i koszulę w odpowiednim rozmiarze. Na samym wierzchu znajdowała się trochę znoszona brązowa skórzana kurtka.
Na zewnątrz siąpiło, dlatego od razu ją założyłem.
Przed wejściem do posiadłości stały dwa samochody.
Najnowszy typ bmw czekał na Imricha Bernátha, jego syna Jakoba i bratanicę Danielę. W turystycznym volkswagenie eurovanie miejsce na przednim siedzeniu zajęła cioteczka Jytte, za kierownicą usadowił się jej syn Kay, a za nimi w dwóch rzędach siedzieli córka cioteczki Kristen i trzej inni członkowie rodziny. Powoli nadjeżdżał kolejny samochód, który po chwili zaparkował za dwoma poprzednimi. Wysiadł z niego barczysty dwumetrowy mężczyzna obcięty na jeżyka trzymający w ręce puszkę piwa Carlsberg. Wczoraj podczas obiadu został mi przedstawiony jako młodszy syn Imricha, Paul.
– Pojedziemy z moim kuzynem. – Tamara poklepała mnie po ramieniu, wskazując podniszczonego mercedesa.
Podniosłem torbę i poszedłem w kierunku samochodu z wyblakłą szarą karoserią.
– Cześć, Palko! – Dziewczyna wesoło przywitała się z olbrzymem. – Ile razy mam ci powtarzać, że nie należy pić za kierownicą?
– Ja słyszałem, że to kobiety nie nadają się za kierownicę, cha, cha, cha – roześmiał się i szczerze ją objął. – Hej, Tammy. Nie bój się, wypiłem dzisiaj... tylko to jedno.
– Chyba że tak. Palko, to jest Dawid. Już się chyba znacie.
– Jap, jasne, hello Dawid! – Umięśniony koszykarz zgniótł mi rękę w żelaznym uścisku. – Mów mi Paul. Żeby było jasne: tylko ona może mówić do mnie Palko. – Uśmiechnął się i mrugnął, dając mi znak, żebym nie brał jego słów na poważnie.
Porównując znajomość słowackiego Tamary i Danieli z umiejętnościami Palka, ten ostatni wypadł zdecydowanie najgorzej. Zarówno jeśli chodzi o wymowę, jak i zasób słownictwa. Duński akcent było słychać co chwilę, a wszystkie słówka, których nie znał, zastępował angielskimi ekwiwalentami. Prawdopodobnie przyczynił się do tego długi pobyt za Atlantykiem. Nawet gdy mówił po duńsku, używał angielskich frazeolo­gizmów.
Wątpię jednak, czy kiedykolwiek ktoś ośmielił się skrytykować te braki Palka, rozmawiając z nim w cztery oczy. Miał dobroduszną twarz, ale jego gabaryty wzbudziłyby szacunek nawet u zapaśników wagi ciężkiej. Gdybym chciał wyglądać tak jak on, musiałbym zacząć trenować już w wieku czterech lat, a zamiast jedzenia stosować środki dopingujące. Wytarte sztruksy, które dostałem w sobotę, z całą pewnością nigdy nie należały do niego. Pewnie nawet tuż po urodzeniu trudno byłoby mu się w nie zmieścić.
– Well, nie będzie ci przeszkadzać, że siądziesz z Pytia... z Pytią? – Palko otworzył tylne drzwi i pokazał mi swojego szarego spasionego kota.
– Nie – odparłem i chcąc zaznajomić się ze zwierzakiem, wyciągnąłem do niego rękę.
Kot momentalnie skoczył na cztery łapy, zjeżył sierść, spuścił uszy i parsknął. Błyskawicznie odskoczyłem do tyłu.
– Oops, chyba cię nie lubi. – Palko ze zdziwieniem uniósł brwi.
– Co ostatnio te potwory do mnie mają?! – zachmurzyłem się. – Nigdy tak wcześniej nie było! Lubię koty! – krzyknąłem szaremu kłębkowi prosto w oczy.
– Czuje, że jesteś naznaczony – powiedziała cicho Tamara. – Większość zwierząt ma wrodzony dar postrzegania astralnego świata. A koty są szczególnie wyczulone na obecność demonów. Właśnie dlatego zabieramy ją ze sobą. To nic, nie ma problemu – zwróciła się do Palka. – Pytia może siedzieć na przednim siedzeniu. Ja zostanę z tyłu.
Kuzyn przytaknął i wszyscy zajęliśmy swoje miejsca. Wreszcie mogliśmy wyruszyć w drogę.
Eurovan przed nami już prawie ruszał, gdy nagle z hukiem otwarły się drzwi rezydencji i wołając coś nerwowo, wybiegła z nich jomfru Bolette. Zatrzymała się przy otwartym oknie samochodu, w którym siedziała cioteczka i przez chwilę z zapałem szeptała jej coś do ucha. Potem parę razy splunęła czarownicy na czoło.
– Co się dzieje? – zapytałem.
– Bolette znowu znalazła w kuchni rozsypaną sól – machnęła ręką Tamara. – Odgania demony nieszczęścia. Robi tak zawsze, tak na wszelki wypadek.
– To chyba ty mi mówiłaś, że nie należy wyśmiewać się z ludowych przesądów? – zagadnąłem ją z przekąsem.
– Wiem, ale wszystko ma swoje granice. W przypadku naszej sędziwej służącej to ochronne zaklinanie doprowadza mnie już do szału. Dodaj gazu, Palko, dobrze by było, gdybyśmy do północy znaleźli się przynajmniej w połowie drogi!

Ω

– Tak wygląda Aziz Kazhegeldin? – zdziwiłem się, przeglądając zdjęcia, które Tamara zrobiła niecałe dwadzieścia cztery godziny temu.
Sądząc po rozmiarach, teczka, z której je wyciągała, musiała ważyć dobrych parę kilogramów. Ledwo zmieściła się na szerokim siedzeniu mercedesa.
– Aziz al-Azif – poprawiła mnie. – Teraz każe nazywać się nowym arabskim nazwiskiem.
– Fałszywe? – spytałem.
– Phi! Coś ty?! Raczej element nowego teatralnego image’u. „Aziz” znaczy „silny”, a „Azif” to „przywołanie demonów”.
– Heh. Zabawne. Ten facet chyba uwielbia patetyczne określenia. Nie rekompensuje sobie czasem jakichś kompleksów?
– Możliwe. Ale zna swoich ludzi i wie, jak ich psychologicznie podejść. Jeżeli dzisiaj na niemieckim bazarze wypowiesz: „Aziz al-Azif”, wierz mi, że żaden Arab w odległości stu kilometrów od Senden nie pozostanie obojętny.
Ponuro przyjrzałem się gładziutkiej twarzy Kazhegeldina z błyszczącą kozią bródką.
– W każdym razie jak na mężczyznę, któremu akt urodzenia wystawiono w ZSRR jeszcze za Stalina, wygląda dosyć młodo.
– Sztuczne przedłużanie życia, odmładzanie i zabiegi upiększające należą do najwyższej i najbardziej skomplikowanej sztuki magicznej. Nie każdy może posiąść te umiejętności. Ale jak sam widzisz, nic nie jest niemożliwe.
– Co to za czarna plama na czole? – wskazałem palcem. – Jakieś magiczne znamię demona?
– Pudło! – zaśmiała się Tamara. – To pozostałość po ezoterycznym okresie życia Aziza. Miał trepanację czaszki. Nie uwierzyłbyś, ilu ludzi w latach sześćdziesiątych kazało sobie coś takiego zrobić. Co drugi guru miał dziurę w czole. Chodzi o prosty zabieg chirurgiczny. Trochę narusza ciśnienie wewnątrz czaszki, ale podczas zażywania narkotyków zapewnia bardziej intensywne wrażenia i głębszy kontakt ze światem duchów. Mówiło się o tym „trzecie oko” albo „drzwi do umysłu”. W tym wypadku dosłownie, jak widzisz.
– Niezłe – pokręciłem głową. – A to jego dom?
– Uhm – przytaknęła dziewczyna. – Jego willa niedaleko Senden. Nie widać jej z ulicy, stoi praktycznie w lesie. Oficjalnie na gruntach ornych.
– Okropny kicz. Co to ma przypominać? Świątynię Ateny na Akropolu czy zamek Drakuli w Karpatach?
– To styl Aziza. Wiesz, arabski gust jest trochę inny...
– Widzę po samochodzie. – Podniosłem kolejne zdjęcie. – Boże, czy ten facet nie wie, że laseczki lecą na porsche albo ferrari, a nie na taką pozłacaną kolubrynę? Co to w ogóle jest?
– Rolls-Royce Phantom 1961, jedyny egzemplarz z tej serii. Nawet Mick Jagger nie mógłby sobie na taki pozwolić.
– O cholera, skąd on na to wszystko bierze kasę? – spytałem porażony.
– Ten oto mężczyzna dba o finanse nowej organizacji Aziza.
Tamara podała mi fotkę siwego mężczyzny z wąsami ubranego w skórzany wojskowy płaszcz.
– Brrr, kto to? Jakiś oberführer SS?
– Fridrich Bursch. Nowe imię: Abd al-Aziz, czyli „sługa silnego”. Członek Najwyższej Rady Wtajemniczonych w Mnichowie. Żmija, przez którą nie mamy odwagi bezpośrednio skontaktować się z bawarskim Stowarzyszeniem. Dla pewności postanowiliśmy, że sami załatwimy całą sprawę, chociaż nie jesteśmy na swoim terytorium.
– Myślisz, że Aziz rządzi wszystkimi?
– Nie, ale nie wiemy, jak daleko sięgają łapy tych dwóch szaleńców. Bóg wie, ilu ludzi przeciągnęli na swoją stronę, a ilu trzymają w szachu dzięki swojej pozycji i pieniądzom.
– Więc Bursch jest nowym wspólnikiem Aziza?
– Tak, ale raczej nazwałabym go kolejnym chytrym głupkiem, który chwycił jego przynętę. Bursch zawsze miał opinię raczej szarlatana niż prawdziwego maga, ale nigdy nie ukrywał swoich ambicji. Prawdopodobnie dostrzegł, że Aziz jest jego życiową szansą. To sknera. Typ człowieka, który, gdy zbiegnie mu się w praniu koszula, raczej schudnie, niż kupi nową.
– A ci dwaj Arabowie? Są z Azizem na co drugiej fotografii, a nie wyglądają na ochronę.
– To bracia Aziza, Bandar i Fahd ibn Murat.
– Tak?
– Parę lat temu odnalazł ich w Turcji i wyciągnął z tarapatów. Zawsze marzył o rodzinnej firmie.
– Też magowie?
– W żadnym wypadku! Całkiem zwyczajni. Ale idealnie nadają się do brudnej roboty i rozkazywania niewolnikom Aziza.
– Niewolnikom? – Głośno przełknąłem ślinę.
– Ludziom, którzy dla niego harują za jałmużnę. To arabscy uchodźcy ze Sri Lanki, Iraku, Iranu, Afganistanu i Jemenu, zadomowieni niemieccy Turkowie i Cyganie oraz sezonowi robotnicy z państw dawnej komuny. Rodziny biednych emigrantów, które nie znalazły innego zajęcia. W okolicach Senden nie trzeba ich długo szukać. Większość ośrodków dla czekających na azyl uchodźców znajduje się właśnie w południowych Niemczech. Ci ludzie są niewykształceni, więc nadają się tylko do karmienia bydła, pracy w polu, zbierania owoców... I oczywiście do brudnych interesów Aziza. Uwierzyłbyś, że Bursch za to, że ich niby to zatrudnia, dostaje jeszcze zapomogę od niemieckiego rządu? A najgorsze, że jeśli komuś coś się stanie, nikogo to nie interesuje. O jednego przyjezdnego darmozjada mniej!
– Coś takiego? W Niemczech? – nie mogłem się nadziwić.
– Bursch na swoje nazwisko wynajął ziemię, na której jest prawie trzydzieści farm. Oprócz rezydencji w Senden posiada jeszcze dwa wielkie domy w okolicy, w których aktualnie mieszkają bracia Aziza. Cały majątek ani przez chwilę nie leży odłogiem. W trakcie sezonu Bursch potrafi załatwić pracę ludziom z czterech ośrodków naraz! W jednym z nich sprawuje nawet funkcję najwyższego kierownika, a do prowadzenia ich powołuje własnych ludzi. W Badenii-Wirtembergii jest jakby „małym bogiem”. Jednak większość czasu spędza w starej rodzinnej posiadłości w Ulm i załatwia papierkową robotę. Nie lubi brudzić sobie rąk...
– Co to jest, do diaska? – przerwałem nagle Tamarze.
Wślizgnęła mi się do rąk dziwnie znajoma fotografia. Widniało na niej wnętrze jakiejś hali albo składowiska. Na posadzce, na paletach okrytych słomą leżały konstrukcje przypominające części słupów wysokiego napięcia. Miały niecodzienny przekrój w kształcie sześciokąta.
– Nie wiem. Z pewnością jakieś prefabrykaty budowlane – wzruszyła ramionami dziewczyna. – Nie orientuję się we wszystkich projektach Burscha. Podobne konstrukcje były też na składowiskach przy willi Aziza w Senden i w budynkach gospodarczych przy posiadłości Bandara. A dlaczego pytasz?
– Pewnie to dziwnie zabrzmi – podrapałem się po brodzie – ale podobne sześciokąty śniły mi się dziś w nocy.

Ω

Tamara ponuro przypatrywała się fotografii. Palko bez słowa kierował pojazdem i spoza wolno pracujących wycieraczek obserwował autostradę. Kotka Pytia siedziała obok na przednim siedzeniu, oblizywała sobie łapki i wyglądała, jakby nic jej nie obchodziło. Zauważyłem, że gdy od czasu do czasu się przeciągała, kątem oka sprawdzała, co robię.
– O co mu chodzi? – zagadnąłem Tamarę, gdy miałem już dosyć milczenia.
– Komu?
– Kazhegeldinowi.
– Co masz na myśli?
– Tak ogólnie. O co mu chodzi? Dlaczego robi coś takiego innym ludziom?
– Ciężko stwierdzić. – Dziewczyna zrobiła zdziwioną minę. – Najprawdopodobniej chodzi mu o władzę, jak wszystkim ćwokom.
– Władzę – powtórzyłem z niesmakiem. – Cóż to jest? Co dokładnie znaczy ten wyświechtany frazes „pragnienie władzy”?
– Chcesz filozofować? Dobrze. Spróbuj mi odpowiedzieć. O co chodziło Aleksandrowi Wielkiemu, Wilhelmowi Zdobywcy, Napoleonowi albo Hitlerowi? Mieli wszystko, ale chcieli jeszcze więcej. Ich osobiste potrzeby były zaspokojone. Decydowali o życiu i śmierci tysięcy ludzi. Ale ciągle było im mało. Dlaczego?
Zrobiłem niepewną minę i wzruszyłem ramionami.
– My nie jesteśmy tacy jak oni – dokończyła Tamara. – Wątpię, czy kiedykolwiek uda nam się ich zrozumieć.
– OK, zajmijmy się więc konkretnymi sprawami – wróciłem do tematu, który wiercił mi dziurę w brzuchu. – To, że Aziz wynajął kogoś, aby cię zlikwidował, da się logicznie wytłumaczyć. Nie pozwoli, aby ktokolwiek zagrażał jego życiu. Ale co chciał osiągnąć sabotowaniem obrzędów w Świątyni?
– Demonstracja siły? – zasugerowała dziewczyna.
– A jesteście z Imrichem pewni, że to jego sprawka? Dlaczego nie uderzył bezpośrednio w krąg Wtajemniczonych? Przecież Świątynia i kapłanki to tylko taki magiczny folklor.
– Błąd, Dawidku! – zawołała Tamara. – Daniela ci to wmówiła? Okłamuje sama siebie! Stryj lub cioteczka też są obecni podczas większości obrzędów. Stosunki między nimi i niksami nie mają tak niewinnego charakteru, jak to się zdaje na pierwszy rzut oka. Żywiołaki morza są oczami i uszami mojej rodziny w astralnym świecie.
– Hm – zagryzłem zęby. – Teraz wszystko nabrało sensu. Nie wiem, czy ktoś ci już o tym mówił, ale wczoraj po zmroku pozwoliłem sobie na, powiedzmy, „zeskanowanie” jaskini. Ma naprawdę bogatą historię.
– Na świecie nie istnieje ani jedno święte miejsce, wokół którego nie powstałby choć jeden mizerny kult – pogardliwie skrzywiła usta dziewczyna.
– Wiesz, co mnie najbardziej zaskoczyło? – Nachyliłem się do niej. – Większość głosów komunikujących się z wodnymi istotami należała do zwykłych ludzi. Rytuały przy jeziorku musiały być częścią codziennego życia wszystkich miejscowych, a nie tylko garstki wybrańców jak w dzisiejszych czasach.
– Nic nowego! Chociaż podobne obrzędy odprawiali druidzi albo szamani, ich celem było skontaktowanie ze sobą dwóch światów. Nie robili tego tylko dla własnych celów, ale również zależało im na wtajemniczeniu pozostałych członków rodu lub plemienia. Sami byli tylko przewodnikami, bo znali magiczne miejsca i potrzebne rytuały. Dzięki temu inni, jeśli głęboko wierzyli, też mogli nawiązać kontakt.
– Sądzisz, że aby skontaktować się z astralnym światem, wystarczy po prostu wierzyć? – spytałem zdziwiony. Nagle znowu zapachniało mi sektą.
– Nic nie jest prostsze od wiary. – Wzruszyła ramionami Tamara.
– Naprawdę?
– To niesamowicie silna, a czasem niebezpieczna zdolność dostępna każdemu. Przypomnij sobie, co przez wiele stuleci, odkąd wynaleziono pismo, zdążyła zrobić z ludzkością.
– Ale również dzisiaj świat pełen jest wierzących. A jednak większość z nich nie ma zielonego pojęcia o astralnym świecie. Co się zmieniło?
– Fundamenty wiary pozostały te same. Zmienił się jej obiekt.
– Obiekt?
– Wiara przestała służyć osobistym celom wierzących, a stała się kamieniem węgielnym religii i ideologii. Nowo powstałych kolosów żerujących na tym, że ludzie mają wiarę we krwi. Genialne posunięcie wielkich manipulatorów. Obojętnie, czy były to pojedyncze osoby, całe sekty, kościoły czy partie polityczne. Wymyślili genialny sposób, jak wykorzystać wiarę do własnych celów. Wyszli z założenia, że jeżeli nie da się ludzi zniewolić, to przynajmniej można odpowiednio ukierunkować ich myślenie. Przypomnij sobie, co towarzyszyło przybyciu tych gigantów. Burzenie pogańskich świątyń. Stawianie na ich miejscu kościołów i meczetów. Zakaz uosabiania demonów i bożków oraz czczenia ich posągów. Konwertowanie większości lokalnych bóstw na męczenników i świętych. Aż w końcu rozpowszechnienie nowego poglądu, którego wcześniej nie znano: dogmatu, że bóg jest tylko jeden. Tylko on w swej wszechmocy i nieskończoności jest godzien, by zrzeszać wokół siebie wiernych.
– Ciągle nie rozumiem, w czym tkwi problem?
– Nawet kwestiami wiary rządzą prawa logiki. Założyciele kościołów nie byli ignorantami. Wiedzieli, że nigdy nie uda im się całkowicie zataić prawdy o świecie astralnym. Miłosiernie zgodzili się więc na egzystencję innych istot: aniołów i diabłów, tylko zręcznie odstawili je na boczny tor. W centrum postawili swego wyimaginowanego boga, obojętnie, czy nazywa się Allah, czy Jehowa. Kim on właściwie jest? Z jakim go łączyć żywiołem? Z żadnym, a może ze wszystkimi? Sprytne posunięcie. Odebrali mu kształt i w ten sposób unicestwili adresata many. Co z tego, że ludzie wciąż są głęboko wierzący? Ich wiara trafia w pustkę.
– Czy czasem nie przesadzasz? – Jej słowa za bardzo przypominały mi postępowy ateizm, jakim mnie raczono w szkole za komunizmu.
– Ani trochę. Znowu chodzi o władzę, Dawidzie. O ludzi, którzy czują potrzebę, by kontrolować innych. Wykorzystali wiarę jako środek manipulacji. Co w tym dziwnego? Robią tak ze wszystkimi, zawsze i wszędzie. Jeśli religie głosiłyby całą prawdę, nie byłoby ich tak wiele i nie trzeba by było szerzyć ich ogniem i mieczem.
Nie, żeby oburzyły mnie jej słowa. Nigdy nie byłem specjalnie religijny. Co prawda zostałem ochrzczony i bierzmowany, ale już w dzieciństwie podczas niedzielnej mszy wolałem siedzieć na murku przed kościołem i grać z kolegami w karty. Jednak wyrosłem w przekonaniu, że jeśli ktoś świadomie kłamał, to raczej nauczyciele w szkole, którzy bali się stracić pracę. Nie mogłem uwierzyć, że proboszcz w mojej miejscowości i rodzice brali udział w wielkim spisku.
Z drugiej strony marksiści-leniniści jakoś nie musieli się specjalnie wysilać, by przekonać ludzi, że Bóg nie istnieje. Dla wielu prymitywów była to całkiem wygodna koncepcja. A nawet ci bardziej dociekliwi musieli przyznać, że w dziejach ludzkości światopoglądy zmieniały się niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. I nic, nie było potopu ani gromu z jasnego nieba.
– Do diabła z takim marnotrawieniem wiary! – powiedziałem głośno. – To przerażające!
– Przerażające, ale nie beznadziejne – podkreśliła Tamara. – Samozwańczy mędrcy nie wykorzenili zupełnie wszystkiego. Ile zwyczajów ludowych przetrwało? Ile z nich ciągle kultywujemy, choć się zmieszały z obcymi wpływami? Wierz mi, że gdy dzieci przed snem modlą się do Anioła Stróża, w pobliżu naprawdę są uszy, które ich słuchają. Choć nie zawsze mogą pomóc. Podobnie dzieje się w przypadku naszych babć pod figurą Marii Panny. Wiara w nią rozprzestrzeniła się w Europie Środkowej dzięki temu, że zastąpiła kult Matki Ziemi.
– A co z Jezusem?
– Jezus! No i co z nim? – Dziewczyna wzruszyła ramionami. – Jako obiekt wiary ma takie samo znaczenie jak Jahwe. Trik ze Świętą Trójcą potraktowałabym jako jedną z najskuteczniejszych gwarancji, żeby choć odrobina many dotarła do adresata. Jest postacią historyczną, więc nie mam powodów, by nie wierzyć, że najważniejszy głosiciel chrześcijaństwa nie istniał. To nic, że jego postać jest o wiele bardziej mistyczna niż takiego Mahometa, arabskiego playboya. Miał więcej żon niż koni! Kłopot z Jezusem polega nie na tym, czy istniał, ale kim tak naprawdę był. Inteligentnym mówcą i wizjonerem? Magiem? Czarodziejem? Może w połowie żywiołakiem? Nie wiem. Może wszystkim naraz. W każdym razie już od prawie dwóch tysięcy lat jest martwy i moim skromnym zdaniem, z wiary i uwagi, którą mu się poświęca, zupełnie nic nie wynika.
Słuchając jej, miałem wrażenie, że znów jestem w szkole średniej i siedzę na lekcji religioznawstwa albo innej wiedzy o społeczeństwie. Do uczenia tych przedmiotów tradycyjnie brano największych twardogłowych komunistów z całego grona pedagogicznego. A jednak wtedy świat chłopaka z zapadłej wsi na Spiszu nie wywracał się do góry nogami. Taka była późnosocjalistyczna umowa społeczna – wielu z nas udawało, że słucha, a nauczyciel, że nie widzi naszego udawania.
Ale słów Tamary nie mogłem tak po prostu zignorować.
– Wiesz, może to dobrze, że większość wiary i many się marnuje – kontynuowała. – W przeszłości niektóre wielkie demony potrafiły zgromadzić wokół siebie takie masy wyznawców, że ich siła osiągała niewiarygodne rozmiary. Byli naprawdę dobrymi psychologami i znawcami ludzkiej duszy. Isztar, Amon, Ra, Izyda, Ozyrys, Zeus, Hades, Taranis, Odyn, Thor, nawet Perun... Chyba nie muszę wymieniać wszystkich. Chodzi o to, że jeśli strażnik ognia lub wody zmieni się w pochłaniającego nadmierne ilości many superżywiołaka, nie zwiastuje to nic dobrego. Rodzi to tarcia między demonami. Stąd te zmieniające się pogańskie panteony i mity o wojnach bogów. Dziś też układy między żywiołakami wcale nie są trwalsze niż ludzkie sojusze. Ale, jak to w polityce, trudno zapomnieć o czasach, gdy sprawowało się władzę...
– Czy wszyscy Wtajemniczeni wierzą w to, co mówisz?
– Dlaczego pytasz? – zaciekawiła się Tamara.
– Pamiętam tego długowłosego młodzieńca ze Stowarzyszenia. W koszulce z kapelą metalową...
– Renego. I cóż on?
– Na szyi miał zawieszony młot Thora. Wiem to na pewno. Kiedyś czytałem różne artykuły o wikingach, więc jego srebrny łańcuszek wydał mi się znajomy.
– Dawidzie, młot Thora jest starszy niż Skandynawia. Myślisz, że prawdziwy Thor używałby broni o tak niewiarygodnym kształcie? Młot pochodzi od prastarego runicznego znaku, a wszystko, co łączy się z runami, automatycznie ma związek z magią. Zadowolony?
– Dobrze. Młot Thora kupuję. Ale co z tym? – Wyciągnąłem z kieszeni małą miedzianą monetę ze swastyką. – Wydaje mi się, że z czymś takim zawieszonym na szyi nie jest najbezpieczniej podróżować właśnie do Niemiec.
– Masz nowy amulet?
Kiwnąłem głową i w skrócie opisałem jej losy poprzedniego talizmanu. Spodziewałem się, że dziewczynę zmartwi jego strata, ale machnęła na to ręką. Zaczęła uważnie oglądać monetę.
– Swastyka również jest znakiem magicznym – tłumaczyła. – Była częścią najstarszej wersji runicznego pisma Germanów. Niestety, większość ludzi nie ma z nią pozytywnych skojarzeń. To kolejny przykład płytkiego i naiwnego wykorzystywania dawnych symboli. Tragiczny przypadek. Ale świadczy tylko o jednym: nawet jeżeli ludzie większości tych znaków nie używają tak, jak powinni, zawsze będziemy do nich wracać, ponieważ od tysięcy lat są głęboko zakodowane w dziedziczonej z pokolenia na pokolenie ludzkiej podświadomości...

Ω

Podczas długiej podróży tylko raz zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej. Przez resztę czasu gnaliśmy niemieckimi autostradami. Nawet nie wiem, kiedy wszystkie trzy samochody minęły przejścia graniczne z dawno zlikwidowanymi szlabanami. Wraz z zapadającym zmrokiem zaczęły pojawiać się tablice informujące o bocznicach w kierunku Hanoweru. To był znak, że jesteśmy mniej więcej w połowie drogi.
Obserwowałem po prawej stronie zachodzące słońce i ściskałem w ręce miedziany amulet. Wciąż sprawował się doskonale.
Gdy w końcu ujrzeliśmy światła wielkiego miasta, panował już zupełny mrok. Bmw i eurovan nagle zwolniły, po czym skręciły do centrum Hanoweru. Tamara wytłumaczyła mi, że cioteczka i stryj mają w pewnym miejscowym hotelu umówione spotkanie z Wtajemniczonymi z Holandii. Jeśli wszystko dobrze się ułoży, wszyscy jutro do nas dołączą.
Palko przejechał jeszcze parę kilometrów i około wpół do dziewiątej zaparkował mercedesa przy pierwszym lepszym motelu, na jaki trafiliśmy. W samą porę, byłem głodny jak wilk. Podczas gdy nasz kierowca załatwiał w recepcji nocleg, razem z Tamarą błyskawicznie zajęliśmy miejsca w restauracji i poprosiliśmy o menu.
– Na co masz ochotę? – zapytała dziewczyna.
– Obojętnie – ziewnąłem. – Ty płacisz. Wybierz coś.
– No tak...
– OK. Na pewno nie mięso. Słyszałem, że wegetarianie żyją dłużej.
Spojrzała na mnie dziwnie.
– Tylko cię podjudzam – wyszczerzyłem zęby, choć faktycznie, mój żart nie był śmieszny. – Dobrze. Wybierz coś porządnie tłustego, skoro już jesteśmy w Niemczech! Może być?
– Nie wiem. To zbyt ciężkie na noc.
– A co, wymęczą mnie koszmary? – Znów zarechotałem.
Przed dalszymi wygłupami powstrzymał mnie grożący palec Tamary.
– Zamierzam zjeść w spokoju kolację i zapłacić za twoją – powiedziała. – Ale uważaj, to się może zmienić!
Z uśmiechem na twarzy podniosłem dłonie w pokojowym geście. Ale... Ale co mi po jednym posiłku! Byłem zadowolony, że znów robimy coś razem. I że jestem w centrum wydarzeń.
– Słuchaj, Tamara – nachyliłem się konspiracyjnie nad stołem. – Nie wiesz, co Jezus spożywał podczas ostatniej wieczerzy? Może najwyższy czas zamówić to samo.
Za karę dostałem smażony ser.


Dodano: 2007-10-08 17:35:28
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Moore, Stuart - "Marvel X-Men: Saga Mrocznej Phoenix"


 Abercrombie, Joe - "Zemsta najlepiej smakuje na zimno"

 Schwartz, Alvin - "Upiorne opowieści po zmroku"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Corey, James S.A. - "Wzlot Persepolis"

 Corey, James S.A. - "Prochy Babilonu"

 King, Stephen - "Instytut"

 Flint, Eric - "1632"

Fragmenty

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Mortka, Marcin - "Żółte ślepia"

 Schwab, V.E. - "Vengeful. Mściwi"

 Collins, Suzanne - "The Ballad of Songbirds and Snakes"

 Dick, K. Philip - "Możemy cię zbudować"

 Heinlein, Robert A. - "Drzwi do lata"

 Archer, K.C. - "Instytut" #1

 Lebbon, Tim - "Milczenie"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS