NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Corey, James S.A. - "Wzlot Persepolis"

Matheson, Richard - "Jestem Legendą i inne utwory"

Ukazały się

Wlazło, Alicja - "Iskra"


 Lisińska, Małgorzata - "Bajki krasnoludzkie"

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Bonowicz, Karina - "Nie wywołuj wilka z lasu"

 Mróz, Remigiusz - "Echo z otchłani"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (zintegrowana)

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Kuang, Rebecca F. - "Wojna makowa" (miękka)

Linki

Weber, David & Ringo, John - "Nas niewielu"
Wydawnictwo: ISA
Cykl: Weber, David & Ringo, John - "Imperium człowieka"
Data wydania: Maj 2006
ISBN: 83-7418-111-7
Oprawa: miękka
Format: 115 x 175 mm
Liczba stron: 400
Tom cyklu: 4



Weber, David & Ringo, John - "Nas niewielu"

Prolog

Najmłodszy z trojga dzieci Alexandry VII – Roger Ramius Sergei Alexander Chiang MacClintock, znany jako „Roger Groźny”, „Roger Szalony”, „Tyran”, „Odnowiciel” albo nawet „Bratobójca” – nie rozpoczął kariery jako najbardziej obiecujący członek rodu MacClintocków. Przed przewrotem Adouli syn Alexandry i Lazara Fillipo, szóstego earla Nowego Madrytu, za którego cesarzowa nigdy nie wyszła za mąż, był powszechnie uważany za wymuskanego, zajętego sobą, troszczącego się tylko o ciuszki dandysa. W kręgach dworskich wiadomo było, że jego matka ma poważne zastrzeżenia co do jego poczucia odpowiedzialności i nie kryje rozczarowania jego lenistwem oraz zaniedbywaniem obowiązków Trzeciego Następcy Tronu Ludzkości. Mniej powszechnie wiadomo było, chociaż to również nie było tajemnicą, że cesarzowa powątpiewa w jego lojalność.
Dlatego też kiedy kilka miesięcy przed atakiem na Cesarski Pałac książę-playboy i jego obstawa (kompania Bravo batalionu Brąz Osobistego Pułku Cesarzowej) zniknęli w drodze na rutynową ceremonię, zrzucenie na niego podejrzeń nie było zupełne bezpodstawne. Po zabójstwie jego starszego brata, księcia Johna, i siostry, księżnej Alexandry, oraz wszystkich dzieci Johna, a także próbie usunięcia Cesarzowej Matki Roger pozostał jedynym następcą Tronu.
Tymczasem osoby faktycznie stojące za przewrotem były przekonane, iż Roger i jego żołnierze nie żyją, ponieważ zamach na niego był pierwszym krokiem planu obalenia cesarzowej Alexandry. Włamując się do osobistego implantu komputerowego młodszej oficer na pokładzie transportującego księcia okrętu, udało im się – przez zaprogramowanego agenta – podłożyć ładunki wybuchowe w najważniejszych punktach maszynowni. Niefortunnie dla ich planów sabotażystkę odkryto, zanim wykonała swoją misję, i okręt, choć poważnie uszkodzony, nie został całkowicie zniszczony.
Zamiast zginąć w kosmosie, książę-playboy został uwięziony na planecie Marduk... co niektórzy mogliby uznać za gorsze od śmierci. Choć zgodnie z prawem układ należał do Imperium – był tam nawet imperialny port kosmiczny – dla dowódcy książęcej obstawy, kapitana Armanda Pahnera, było jasne, że tak naprawdę kontroluje go Imperium Cavazańskie, bezwzględny rywal Imperium Człowieka. Fanatyczne hołdowanie przez Świętych zasadzie, że niszczący środowisko ludzie powinni być usunięci ze wszystkich planet, było porównywalne jedynie z ich żądzą zastąpienia Imperium Człowieka w roli największej w galaktyce politycznej i wojskowej potęgi. Ich zainteresowanie Mardukiem łatwo dało się wyjaśnić strategicznym położeniem układu na nieco płynnej granicy między dwoma rywalizującymi gwiezdnymi państwami, chociaż odpowiedź na pytanie, co konkretnie robiły tam ich podświetlne krążowniki, była już bardziej problematyczna. Jakakolwiek jednak była przyczyna ich obecności w układzie Marduk, Trzeci Następca Tronu nie mógł wpaść w ich ręce.
Żeby do tego nie dopuścić, cała załoga transportowca Rogera, HMS Charlesa DeGloppera, poświęciła życie w desperackim starciu, w którym oba przebywające w układzie krążowniki Świętych zostały zniszczone. Dzięki temu udało im się nie zdradzić tożsamości statku ani faktu, że na jego pokładzie był Roger. Tuż przed ostatnią bitwą transportowca książę i jego marines razem ze służącym i szefową świty, niegdysiejszą nauczycielką Rogera, uciekli nie zauważeni promami desantowymi DeGloppera na powierzchnię Marduka. Tam stanęli przed przerażającym zadaniem przedarcia się przez pół planety – jednej z najbardziej niebezpiecznych planet, jakie były w posiadaniu Imperium – żeby móc zaatakować i zająć port kosmiczny.
Wszyscy zdawali sobie sprawę, że tej misji nie da się wykonać, ale Brązowi Barbarzyńcy nie byli zwykłymi imperialnymi marines. Należeli do Osobistego Pułku Cesarzowej i nigdy nie pytali, czy misja jest możliwa do wykonania, tylko po prostu ją wykonywali.
Przez osiem ciągnących się bez końca miesięcy przedzierali się przez świat pełen śmiertelnie groźnych drapieżników, przez upalne dżungle, bagna, góry, morza i armie wściekłych barbarzyńców. Kiedy ich nowoczesna broń nie sprawdziła się w starciu z niszczącym klimatem i przyrodą Marduka, skonstruowali na poczekaniu nową: miecze, oszczepy, karabiny czarnoprochowe i artylerię odprzodkową. Nauczyli się też budować statki. Zniszczyli najstraszniejszą armię nomadów, jaką Marduk kiedykolwiek widział, a potem zrobili to samo z imperium kanibali Krathów. Z początku rogaci, czteroręcy, zimnokrwiści, pokryci śluzem, mierzący po trzy metry mieszkańcy Marduka nie doceniali małych dwunożnych gości. Ludzie bardzo przypominali fizycznie przerośnięte basiki – małe, głupie, podobne do królików stworzenia, na które miejscowe dzieci polowały uzbrojone tylko w kije. Jednak ci Mardukanie, którzy mieli pecha i stanęli na drodze Osobistemu Pułkowi Cesarzowej, szybko się przekonali, że te basiki są o wiele groźniejsze niż wszystkie drapieżniki zrodzone w ich własnym świecie.
W trakcie wędrówki przez kontynenty Marduka książę-playboy odkrył w sobie krew Mirandy MacClintock, pierwszej Cesarzowej Imperium Człowieka. Na początku marszu stu dziewięćdziesięciu marines kompanii Bravo czuło jedynie pogardę dla żałosnego książątka, którego mieli obowiązek chronić, kiedy jednak marsz dobiegł końca, dwanaścioro żołnierzy ocalałych z kompanii Bravo bez wahania poszłoby za nim w szarży na bagnety do samego piekła. To samo dotyczyło Mardukan zwerbowanych do służby w Osobistym Pułku Basik.
Kiedy mimo wszystkich przeciwieństw zdobyli port kosmiczny i okręt operacji specjalnych Świętych, który zamierzał w nim wylądować, ocalali Brązowi Barbarzyńcy i Osobisty Pułk Basik stanęli przed o wiele większym wyzwaniem. Odkryli bowiem, że przewrót zorganizowany przez Jacksona Adoulę, księcia Kellerman, najwyraźniej się powiódł i że nikt nie zdaje sobie sprawy, że cesarzowa Alexandra jest pod kontrolą tych samych ludzi, którzy zamordowali jej dzieci i wnuki. Jeszcze gorsze było odkrycie, że nikczemny zdrajca, książę Roger Ramius Sergei Alexander Chiang MacClintock, jest ścigany przez wszystkie siły imperialnej policji i wojska jako inicjator i główny wykonawca ataku na własną rodzinę.
Pomimo tego...

– Dr Arnold Liu-Hamner,
z Rozdziału 27: Zaczynają się Lata Chaosu,
Dziedzictwo MacClintocków,
tom 17, wydanie siódme, © 3517,
Souchon, Fitzhugh & Porter Publishing,
Stara Ziemia.

Imprimus, wysadzili port kosmiczny
Jednokilotonowy ładunek energii kinetycznej był bryłą żelaza wielkości małego wozu powietrznego. Książę obserwował na monitorach zdobycznego okrętu Świętych, jak pocisk płonie, wchodząc w górne warstwy atmosfery Marduka, a potem eksploduje w rozbłysku światła i plazmy; chmura w kształcie grzyba wzbiła się w górę i opadła tumanem kurzu na pobliskie wioski Krathów.
Port kosmiczny był opustoszały. Wywieziono z niego wszystko, co się dało wywieźć, zostały tylko budynki i zamontowane na stałe instalacje. Zakład produkcyjny klasy pierwszej, zdolny wytwarzać ubrania, narzędzia i ręczną broń, został ukryty w Voitan wraz z ludźmi, którym nie można było zaufać: komandosami z formacji Greenpeace, których wzięto do niewoli razem ze statkiem. Mogli pracować w kopalniach Voitan, pomagać przy odbudowie miasta albo, skoro tak bardzo lubili przyrodę, żyć w mardukańskiej dżungli, pełnej drapieżników, które byłyby z tego powodu bardzo szczęśliwe.
Książę Roger Ramius Sergei Alexander Chiang MacClintock patrzył na wybuch z kamienną twarzą, a potem odwrócił się do zebranej w sterowni okrętu małej grupy ludzi i kiwnął głową.
– Dobrze, chodźmy.
Książę mierzył blisko dwa metry wzrostu, był szczupły, ale umięśniony; jego budowa ciała kojarzyła się z muskulaturą zawodowych graczy w piłkę zero-G. Długie jasne włosy spięte w kucyk prawie wybielały mu od słońca, a niemal klasycznie piękna europejska twarz była mocno opalona. Ta twarz była również pokryta zmarszczkami i zacięta; książę wyglądał na człowieka, który ma więcej niż dwadzieścia dwa standardowe lata. Od dwóch tygodni nawet się nie uśmiechnął. Jego zwinna ręka drapała kark dwumetrowego czarno-czerwonego jaszczura wysokości kucyka, który stał u jego boku. Spojrzenie zielonych jak nefryt oczu księcia było jeszcze twardsze niż wyraz jego twarzy.
Za tymi zmarszczkami, wczesnym postarzeniem i twardością spojrzenia kryło się wiele powodów. Roger MacClintock – nazywany za plecami panem Rogerem albo po prostu księciem – jeszcze dziewięć miesięcy temu wyglądał zupełnie inaczej. Kiedy razem z szefową jego świty, służącym oraz kompanią marines jako obstawą zostali wyrzuceni z Imperial City, załadowani na poobijany, stary okręt desantowy i wysłani z całkowicie pozbawioną znaczenia polityczną misją, książę uznał to za kolejny przejaw niechęci matki do swojego najmłodszego syna. Roger nie był obdarzony dyplomatycznym talentem, tak jak jego starszy brat, książę John, Pierwszy Następca, ani nie miał wojskowych zdolności starszej siostry, księżnej admirał Alexandry, Drugiego Następcy. W przeciwieństwie do nich, większość czasu spędzał na grze w piłkę zero-G i polowaniu na grubego zwierza. Zachowywał się jak typowy playboy, więc doszedł do wniosku, że matka po prostu uznała, iż przyszła pora, aby się ustatkować i zacząć robić to, co należy do obowiązków Trzeciego Następcy.
Dopiero wiele miesięcy później dowiedział się, że został wyrzucony z miasta w przeczuciu nadchodzących wydarzeń – Cesarzowa dowiedziała się, że wewnętrzni wrogowie Domu MacClintock zamierzają dokonać przewrotu – ale wciąż nie wiedział, czy matka chciała się go pozbyć, by go chronić... czy po to, by go trzymać z dala od walki, gdyż mu nie ufała.
Spiskowcy długo i starannie przygotowywali się do przewidzianego przez jego matkę zamachu stanu. Sabotaż na pokładzie Charlesa DeGloppera, transportowca wiozącego księcia, był zaledwie pierwszym krokiem, chociaż kiedy do niego doszło, ani sam książę, ani ludzie odpowiedzialni za utrzymanie go przy życiu nie zdawali sobie z tego sprawy.
Książę zdawał sobie za to sprawę z tego, że cała załoga DeGloppera poświęciła życie w beznadziejnej bitwie z podświetlnymi krążownikami Świętych, które zastali w układzie Marduk, kiedy uszkodzony okręt wreszcie się do niego dowlókł. Zaatakowali krążowniki – zamiast choćby rozważyć propozycję poddania się – tylko i wyłącznie po to, by osłaniać ucieczkę Rogera na pokładzie promów desantowych. I to im się udało.
Roger zawsze wiedział, że marines przydzieleni do jego ochrony traktowali go z taką samą pogardą, jak cała reszta Dworu. Załoga DeGloppera nie miała żadnego powodu, aby odnosić się do niego inaczej, a mimo to zginęli, by go uratować. Oddali swoje życie w zamian za jego życie, i nie byli ostatnimi, którzy to zrobili. Kiedy mężczyźni i kobiety z kompanii Bravo batalionu Brąz Osobistego Pułku Cesarzowej spotykali w czasie marszu przez planetę przeważające siły wroga i wielu z nich – zbyt wielu – ginęło na oczach księcia, młody dandys nauczył się, w najsurowszej ze wszystkich szkół, bronić nie tylko siebie, ale i swoich żołnierzy. Żołnierzy, którzy stali się kimś więcej niż tylko jego obstawą, więcej niż rodziną, więcej niż braćmi i siostrami.
W ciągu tych ośmiu ciężkich miesięcy przeprawiania się przez planetę, kiedy to zawierali sojusze, toczyli bitwy i w końcu zajęli port kosmiczny i okręt, na którego pokładzie Roger stał w tej chwili, młody dandys stał się mężczyzną. A nawet więcej niż mężczyzną. Stał się twardym zabójcą. Dyplomatą wyuczonym w szkole, w której dyplomacja i pistolet śrutowy szły ze sobą w parze. Przywódcą, który potrafił dowodzić z tylnych szeregów albo walczyć w pierwszej linii i nie tracić głowy, kiedy wszystko wokół pogrążało się w chaosie.
Ta przemiana nie odbyła się jednak tanim kosztem. Ceną było życie ponad dziewięćdziesięciu procent ludzi kompanii z Bravo. Życie Kostasa Matsugae, służącego i jedynej osoby, która zawsze miała dla Rogera MacClintocka dobre słowo. Nie dla księcia Rogera, nie dla Trzeciego Następcy Tronu Ludzkości, ale po prostu dla Rogera MacClintocka.
Ta przemiana kosztowała życie dowódcy kompanii Bravo, kapitana Armanda Pahnera.
Pahner traktował swojego nominalnego zwierzchnika najpierw jako bezużyteczny balast, który trzeba ochraniać, potem jako porządnego młodszego oficera, wreszcie zaś jako wojowniczego potomka Domu MacClintock. Jako młodego człowieka godnego być Cesarzem i dowodzić batalionem Brąz. Sam zaś stał się dla niego kimś więcej niż przyjacielem. Stał się ojcem, którego Roger nigdy nie miał, mentorem, niemal bogiem. A na samym końcu Pahner wykonał swoje zadanie i ocalił życie Rogera, oddając własne życie.
Roger MacClintock nie pamiętał nazwisk wszystkich poległych. Na początku byli pozbawionymi twarzy istnieniami. Zbyt wielu z nich poległo przy zdobywaniu i obronie Voitan, od włóczni Kranolta, aby mógł zdążyć poznać ich imiona. Zbyt wielu zginęło w kłach atul – niskich, zwinnych mardukańskich jaszczurów. Zbyt wielu zostało zabitych przez flar-ke – dzikie dinozaury spokrewnione z podobnymi do słoni jucznymi flar-ta; ćmy-wampiry i ich jadowite larwy; wędrownych Bomanów; przez morskie potwory rodem z najczarniejszych koszmarów; zbyt wielu poległo od mieczy i włóczni kanibali, „cywilizowanych” Krathów.
Ale jeśli nie wszystkich pamiętał, pamiętał przynajmniej wielu z nich. Młodą operator karabinu plazmowego, Nassinę Bosum, zabitą w wyniku awarii własnej broni podczas jednego z pierwszych starć. Dokkuma, wesołego Szerpę-górołaza, który zginął w chwili, gdy niemal widać już było mury Ran Tai. Kostasa, jedynego człowieka, który przed całym tym koszmarem uważał, że Roger jest coś wart. Został zabity przez przeklętego mardukańskiego krokodyla, kiedy nabierał wody z rzeki dla swojego księcia. Gronningena, olbrzymiego kanoniera, który zginął w czasie zajmowania mostka okrętu, na którym teraz się znajdowali.
Tylu zabitych, a jeszcze tyle przed nimi...
Wygląd okrętu Świętych, o który tak zaciekle walczyli, wskazywał, jak brutalna to była walka. Nikt się nie spodziewał, że niewinnie wyglądający frachtowiec jest zamaskowanym okrętem operacji specjalnych, którego załogę stanowili elitarni komandosi Świętych. Ryzyko nieudanego abordażu wydawało się minimalne, ale na wszelki wypadek – śmierć Rogera oznaczałaby, że cały ten przemarsz i wszystkie ofiary poszły na marne – księcia zostawiono w porcie wraz z na wpół wyszkolonymi mardukańskimi sprzymierzeńcami, podczas gdy ocalali członkowie kompanii Bravo polecieli zająć „frachtowiec”.
Trzymetrowi, rogaci, czteroręcy, pokryci śluzem autochtoni z Osobistego Pułku Basik pochodzili z kultur przedprzemysłowych. D’Nal Cord, asi księcia – czyli w zasadzie jego niewolnik, ponieważ Roger uratował mu życie, ale każdy, kto potraktowałby starego szamana jak sługę, zginąłby, zanim by zrozumiał ogrom swojej pomyłki – i jego bratanek Denat pochodzili z plemienia X’Intai, żyjącego – dosłownie – jak w epoce kamienia łupanego. Vasinowie dosiadający wojowniczych mięsożernych civan byli dawnymi feudalnymi panami, których miasto-państwo zostało starte z powierzchni ziemi przez rozszalałych barbarzyńców Bomanów; teraz stanowili kawalerię Osobistego Pułku Basik. Rdzeń piechoty pochodził z miasta Diaspra; byli to czciciele Boga Wód, budowniczy i robotnicy, wyszkoleni najpierw jako zdyscyplinowani pikinierzy, a potem strzelcy.
Osobisty Pułk Basik szedł za Rogerem w ogień bitew, kiedy to zniszczono jakoby niepokonanych Bomanów, a potem poprzez nawiedzane przez demony wody ku zupełnie nieznanym lądom. Pułk niosący chorągiew przedstawiającą basika, który stoi na tylnych łapach i szczerzy długie kły w groźnym grymasie, pokonał kanibali Krathów, a potem zdobył kosmiczny port. W końcu zaś, kiedy marines nie mogli sobie poradzić z niespodziewaną obecnością komandosów Świętych na pokładzie okrętu, znów rzucono ich w ogień walki.
Uzbrojeni w nowoczesną broń – działka śrutowe i plazmowe, które normalnie były obsługiwane przez kilkuosobową załogę albo montowane na pancerzach wspomaganych – wielcy Mardukanie znaleźli się na pokładzie okrętu w drugiej fali desantu i natychmiast ruszyli do ataku. Vasińscy kawalerzyści przemieszczali się z pozycji na pozycję, zaskakując skołowanych komandosów, którzy nie mogli uwierzyć, że „szumowiniaki” używające broni ciężkiej tak jak karabinów naprawdę biegają po całym ich okręcie, otwierają śluzy wychodzące w próżnię i w ogóle sieją zniszczenia i powodują zamieszanie. A tymczasem diasprańska piechota zdobywała jeden punkt oporu po drugim – wszystkie umocnione i zaciekle bronione – stawiając zaporowe ściany ognia plazmowego muszkieterskimi salwami w szeregach, co było ich specjalnością.
Za swoje zwycięstwo zapłacili wysoką cenę. Frachtowiec ostatecznie zdobyto, ale kosztem wielu zabitych i straszliwie poranionych. Sam okręt także był w wielu miejscach popruty po zaciętych pojedynkach ogniowych. Nowoczesne statki z napędem tunelowym były wyjątkowo odporne na zniszczenia, ale projektanci nie przewidzieli, że miałyby wytrzymać ostrzał prowadzony przez pięciu Mardukan maszerujących od grodzi do grodzi i plujących salwami plazmy.
To, co zostało z okrętu, powinno by trafić do profesjonalnego doku, ale taka ewentualność nie wchodziła w rachubę. Jackson Adoula, książę Kellerman, i pogardzany ojciec Rogera, earl Nowego Madrytu, uniemożliwili powrót księcia i jego ludzi, mordując jego brata i siostrę oraz wszystkie dzieci brata, masakrując Osobisty Pułk Cesarzowej i zdobywając całkowitą kontrolę nad samą Cesarzową. Alexandra MacClintock nigdy nie spoufalała się z Jacksonem Adoulą, którym pogardzała i któremu nie ufała, nie była również skłonna poślubić earla Nowego Madrytu, którego niecnych zamiarów dowiodła jeszcze przed urodzeniem Rogera. A mimo to według oficjalnych serwisów prasowych Adoula został jej zaufanym ministrem marynarki i najbliższym gabinetowym powiernikiem, a earl wkrótce miał zostać jej mężem. Było to całkowicie zrozumiałe, zauważyli pismacy, ponieważ obaj ci ludzie zapobiegli zamachowi stanu, który był tak bliski powodzenia.
Zamachowi, który – według tych samych oficjalnych serwisów informacyjnych – był dziełem samego księcia Rogera... który w tym czasie walczył o życie z bomańskimi topornikami na słonecznym Marduku.
Delikatnie rzecz ujmując, źle się działo w Imperial City. A to oznaczało, że zamiast po prostu zająć port kosmiczny i wysłać do domu wiadomość: „Mamo, przyjedź po mnie”, wyczerpani wojownicy pod wodzą Rogera stanęli przed zadaniem nie do pozazdroszczenia: odbicia całego Imperium z rąk zdrajców, którzy w jakiś sposób mieli kontrolę nad Cesarzową. Niedobitki kompanii Bravo – cała dwunastka – i pozostałych dwustu dziewięćdziesięciu członków Osobistego Pułku Basik mieli stawić czoła stu dwudziestu układom gwiezdnym o populacji trzech czwartych biliona ludzi oraz niezliczonym żołnierzom i okrętom. A żeby to zadanie nie było za proste, trzeba je było wykonać w jak najkrótszym czasie. Alexandra była bowiem „w ciąży” – w macicznym replikatorze umieszczono płód brata Rogera otrzymany z materiału genetycznego jego matki i ojca – a skoro Roger został oskarżony o zdradę, w myśl imperialnego prawa płód ten stawał się w chwili narodzin nowym Pierwszym Następcą.
Doradcy Rogera byli zgodni co do tego, że w momencie otwarcia replikatora życie jego matki będzie warte mniej więcej tyle, ile splunięcie na rozgrzaną blachę.
To właśnie było przyczyną szybko kurczącego się atomowego grzyba. Kiedy Święci w końcu przylecą, aby szukać swojego zaginionego okrętu, albo w układzie pokaże się imperialny nosiciel, żeby sprawdzić, dlaczego Marduk tak długo nie odzywa się do Starej Ziemi, wszystko będzie wskazywać na to, że jakiś piracki okręt złupił placówkę, a potem zniknął w otchłani kosmosu. Na pewno nie będzie to wyglądać na pierwszy krok kontrprzewrotu mającego na celu odzyskanie Tronu dla Domu MacClintock.
Roger spojrzał po raz ostatni na monitory na mostku, a potem odwrócił się i poprowadził swoją świtę do mesy oficerskiej. Chociaż sama mesa uniknęła zniszczeń podczas walki, droga do niej była nieco niebezpieczna. Podłoga i grodzie krótkiego korytarza prowadzącego do mostka wyparowały pod ogniem plazmowym obu stron. Zastąpiono je elastyczną kładką z włókna węglowego, po której grupa musiała przejść pojedynczo i bardzo ostrożnie. Dalsza część korytarza nie wyglądała o wiele lepiej. Dużo dziur w podłodze załatano, ale inne obrysowano tylko jaskrawożółtą farbą, grodzie zaś w wielu miejscach nieodparcie kojarzyły się Rogerowi ze staroziemskim szwajcarskim serem.
Wreszcie cała świta pokonała dziury w pokładzie i dotarła do rozsuwanych drzwi mesy. Książę usiadł u szczytu stołu i odchylił się, niby zupełnie swobodnie, na oparcie fotela, a jaszczur zwinął się w kłębek u jego boku. Rzekomy spokój Rogera nikogo jednak nie zwiódł. Książę bardzo się starał tworzyć w każdej sytuacji image zimnokrwistego – naśladował świętej pamięci kapitana Pahnera – nie miał jednak jego żołnierskiego doświadczenia, dlatego czuło się jego napięcie i gniew.
Patrzył, jak pozostali zajmują swoje miejsca.
D’Nal Cord przycupnął obok jaszczura, milczący jak cień, podpierając się długą włócznią, która służyła mu również za laskę. Więź między nim i Rogerem była bardzo interesująca. Chociaż prawa jego ludu czyniły go niewolnikiem księcia, stary szaman szybko uznał za swój obowiązek zadbać o to, żeby ten młody, mocno rozpuszczony arystokrata zmężniał, nie wspominając już o nauce posługiwania się mieczem – bronią, której arkana Cord zgłębiał jako młodzieniec w bardziej cywilizowanych okolicach Marduka.
Jedynym odzieniem szamana była długa spódnica z miejscowej produkcji lendwabiu. Chociaż jego lud X’Intai, jak większość Mardukan, nie przywiązywał większej wagi do ubrania, Cord założył tę prostą odzież tylko dlatego, że tak nakazywał zwyczaj w Krathu, i nosił ją dalej, ponieważ ludziom bardzo na tym zależało.
Pedi Karuse, młoda Mardukanka siedząca po jego lewej stronie, była niska jak na mardukańską kobietę. Miała wypolerowane i zabarwione na miodowo-złoty kolor rogi; była ubrana w lekką szatę z błękitnego lendwabiu, a na plecach nosiła skrzyżowane dwa miecze. Była córką wodza Shinów, a jej związek z Cordem był jeszcze bardziej interesujący niż więź łącząca szamana z Rogerem.
Jej lud dzielił wiele obyczajów z X’Intai, i kiedy Cord uratował ją z rąk krathiańskich łowców niewolników, została asi szamana, tak samo jak on był asi Rogera. Wkrótce Cord zajął się szkoleniem swojego nowego „niewolnika”... i odkrył wiążące się z tym zupełnie nowe problemy.
Pedi była co najmniej tak samo uparta jak książę i trochę bardziej krnąbrna, jeśli to w ogóle było możliwe. Co gorsza, stary szaman, którego żona i dzieci już dawno nie żyły, odkrył, że jego asi bardzo go pociąga, a przecież żyli w społeczeństwie, w którym stosunki między asi i jego panem były absolutnie zakazane. Tak się pechowo złożyło, że podczas walki z Krathami Cord odniósł niemal śmiertelną ranę, a mniej więcej w tym samym czasie dostał swojej corocznej „rui”. Młoda wojowniczka, której przypadła w udziale opieka nad nim, rozpoznała wszystkie objawy i nie pytając nikogo o zdanie, uznała, że przynajmniej w tym względzie trzeba ulżyć jego udręczonemu ciału.
Cord, wówczas półprzytomny, niczego nie pamiętał. Minęło trochę czasu, zanim zauważył, że jego asi się zmienia, a o tym, że znów ma zostać ojcem, dowiedział się zaledwie przed paroma tygodniami.
Zanim się z tym oswoił, ojciec Pedi stał się jednym z najsilniejszych sojuszników Rogera, i mimo protestów szamana, twierdzącego, że jest za stary i nie nadaje się na męża dla Pedi, zostali małżonkami. Jeśli nawet Shinowie zauważyli, że Pedi jest w ciąży – na plecach wyrastały jej „pęcherze” na dorastające płody – uprzejmie udawali, że tego nie dostrzegają.
Mimo zawarcia małżeństwa honor Pedi jako asi Corda (ciężarnej czy nie) wciąż kazał jej pilnować pleców szamana, tak samo jak on musiał strzec Rogera. Oboje więc niemal bezustannie chodzili za księciem, i chociaż Roger nieraz próbował im uciekać, wcale nie było to łatwe.
Eleanora O’Casey, jedyny ocalały „cywil” spośród pasażerów DeGloppera, zajęła miejsce po prawej ręce księcia. Była szczupłą kobietą o ciemnych włosach i sympatycznej twarzy. Była szefową świty Rogera, chociaż w chwili wylądowania na Marduku nie miała żadnej świty, której mogłaby szefować. Zadanie to przydzieliła jej Cesarzowa, mając nadzieję, że akademickie wykształcenie panny O’Casey – historyka i specjalistki w zakresie teorii politycznej – będzie miało korzystny wpływ na księcia. O’Casey była typowym mieszczuchem z Imperial City, i na samym początku marszu przez planetę wszyscy zastanawiali się, ile wytrzyma. Jak się okazało, pod powierzchownością myszy kryła się jednak stalowa wytrzymałość, a jej znajomość zasad polityki miast-państw w niejednej sytuacji była nie do przecenienia.
Naprzeciw niej usiadła Eva Kosutic, starszy sierżant sztabowy kompanii Bravo i najwyższa kapłanka satanistycznego kościoła Armagh. Miała płaską twarz o grubo ciosanych rysach i ciemne, prawie czarne włosy. Śmiertelnie niebezpieczna w każdym starciu, kompetentna podoficer, teraz dowodziła niedobitkami kompanii Bravo – wielkości mniej więcej drużyny – i pełniła funkcję wojskowego doradcy Rogera.
Plutonowy Adib Julian, jej kochanek i przyjaciel, siedział obok niej. Niegdysiejszy zbrojmistrz był typowym żołnierzem-wesołkiem, dowcipnisiem i figlarzem, któremu humor dopisywał nawet w najczarniejszych sytuacjach, ale spojrzenie jego roześmianych czarnych oczu mocno spochmurniało, odkąd stracił swojego najlepszego przyjaciela i ofiarę żartów, Gronningena.
Naprzeciw Juliana siedziała plutonowy Nimashet Despreaux. Była wysoka, miała długie ciemne włosy i była tak piękna, że mogłaby zostać modelką, tym bardziej że większość modelek przechodziła proces rzeźbienia ciała, a figura Despreaux była całkowicie dziełem natury, od wysokiego czoła aż po długie nogi. Potrafiła walczyć tak samo dobrze, jak wszyscy inni siedzący przy tym stole, ale od dawna już się nie śmiała. Każda śmierć, przyjaciela czy wroga, kładła się ciężarem na jej duszy, była widoczna w jej zachmurzonych pięknych oczach. To samo dotyczyło jej związku z Rogerem. Żadne z nich nie mogło już dłużej udawać – nawet przed samym sobą – że się w sobie nie zakochali, ale Despreaux była dziewczyną ze wsi, z najniższej klasy egalitarnego społeczeństwa Imperium, i odmówiła wyjścia za mąż za przyszłego Cesarza.
Zerknęła na niego, a potem splotła ramiona na piersi i odchyliła się do tyłu, patrząc czujnie spod wpółprzymkniętych powiek.
Obok niej, w jednym z wielkich foteli wyprodukowanych z myślą o Mardukanach, siedział kapitan Krindi Fain. Despreaux była wysoka, ale przy nim wyglądała jak karzełek. Były robotnik z kamieniołomów miał na sobie niebieską uprząż diasprańskiego piechura i kilt, który piechota zaczęła nosić w Krathu. On też skrzyżował ramiona – wszystkie cztery – i siedział swobodnie rozparty w fotelu.
Za Fainem stał – tak olbrzymi, że musiał się schylić, żeby nie zaczepiać rogami o sufit – Erkum Pol, osobista ochrona Krindiego, starszy podoficer, pałkarz i jego nieustanny cień. Niezbyt skażony intelektem Erkum wiedział, co zrobić z rękami, dopóki cel pozostawał w zasięgu jego rąk, ale kiedy dostawał karabin, najbezpieczniej było stanąć pomiędzy nim a jego wrogiem.
Naprzeciw Krindiego siedział Rastar Komas Ta’Norton, niegdysiejszy książę Therdan, odziany w skóry vasińskiej kawalerii. Miał misternie rzeźbione i zdobione klejnotami rogi, jak przystało na księcia Therdan, a w kaburach jego uprzęży wisiały cztery mardukańskiej wielkości pistolety śrutowe – również jak przystało na sojusznika Imperium. Rastar walczył kiedyś z Rogerem i przegrał, a potem przystał do niego i stoczył u jego boku wiele bitew. We wszystkich zwyciężał, gdyż pistoletów bynajmniej nie nosił na pokaz. Był prawdopodobnie jedyną osobą na okręcie szybszą od Rogera, mimo że książę miał refleks węża.
Duży fotel obok Rastara zajmował jego kuzyn Honal, który uciekł wraz z nim, torując drogę do bezpiecznego życia kobietom i dzieciom, które przeżyły, kiedy Therdan i reszta księstw pogranicza padły pod naporem Bomanów. To Honal ochrzcił ich mieszany mardukańsko-ludzki oddział mianem Osobistego Pułku Basik. Wybrał taką nazwę jako żartobliwy przytyk do Osobistego Pułku Cesarzowej, do którego należał batalion Brąz, ale żołnierze Rogera uczynili z tej nazwy coś o wiele poważniejszego niż zwykły żart, udowadniając to na wielu polach bitewnych i w niezliczonych drobnych potyczkach. Niski jak na Mardukanina, Honal był świetnym jeźdźcem, doskonałym strzelcem i jeszcze lepszym szermierzem. Był także wystarczająco szalony, by w starciu na pokładzie okrętu wyłączyć miejscowe płyty grawitacyjne i otworzyć pomieszczenie – wraz z obrońcami – na próżnię. Wyjątkowo lubił ludzkie aforyzmy i przysłowia, zwłaszcza starożytną wojskową maksymę głoszącą, że „jeśli głupi pomysł się sprawdza, to znaczy, że wcale nie jest głupi”. Honal był wariatem, ale nie głupcem.
Na końcu stołu siedział, przyglądając się świcie Rogera i grupie dowodzenia, agent specjalny Temu Jin z IBI, Imperialnego Biura Śledczego. Jako jeden z wielu agentów wysłanych po to, aby mieć oko na rozproszoną po całej galaktyce imperialną biurokrację, został w wyniku przewrotu odcięty od swoich zwierzchników. W ostatniej wiadomości jego „kontroler” w IBI ostrzegł go, że na Starej Ziemi dzieje się coś złego, i poinformował, że „został na lodzie”. To Temu Jin powiedział Rogerowi, co się stało z jego rodziną, i to on wyświadczył księciu nieocenione przysługi, kiedy przyszła pora zdobyć port i okręt. Teraz mógł się okazać równie przydatny przy próbie odzyskania Tronu.
A tego właśnie dotyczyło to zebranie.
– Dobrze, Eleanor, słuchamy – powiedział Roger i opadł na oparcie fotela. Przez ostatni miesiąc był zajęty doprowadzaniem oddziału do porządku i maskowaniem śladów walki w porcie, nie mógł więc poświęcić ani chwili na planowanie, co mają dalej robić. To było zadanie dla jego sztabu, i oto nadeszła pora, aby się przekonać, co ów sztab wymyślił.
– Mamy do czynienia z wieloma problemami – powiedziała Eleanora, włączając swojego pada i przygotowując się do odznaczania kolejnych punktów. – Pierwszy to wywiad, a raczej brak takowego. Jeśli chodzi o wiadomości z Imperial City, dysponujemy jedynie oficjalnymi biuletynami informacyjnymi i dyrektywami, które przyleciały na ostatnim imperialnym statku z zaopatrzeniem. Pochodzą sprzed blisko dwóch miesięcy, więc wszystko, co się wydarzyło od tamtej pory, to dla nas informacyjna próżnia. Nie mamy też żadnych danych na temat stanu marynarki, oprócz podanych do publicznej wiadomości zmian w dowództwie Wielkiej Floty i faktu, że Szósta Flota, zazwyczaj dość skuteczna, ostatnio robiła wrażenie, że nie potrafi sobie poradzić ze zwykłą zmianą miejsca stacjonowania, i wisi bezczynnie w głębokiej przestrzeni. Nie mamy żadnych przesłanek, komu moglibyśmy zaufać, a więc nie możemy nikomu wierzyć, a zwłaszcza dowódcom marynarki, którzy objęli zwierzchnictwo po przewrocie. Drugi problem to kwestia bezpieczeństwa. Wszyscy jesteśmy w Imperium poszukiwani listami gończymi za pomoc udzieloną księciu w rzekomym zamachu stanu. Jeśli ktokolwiek z ocalałych z DeGloppera przejdzie przez imperialne procedury celne albo chociażby zwykły skan w jakimś porcie, dzwonki alarmowe rozdzwonią się aż po samo Imperial City. Stronnictwo Adouli musi uwierzyć, że książę od dawna nie żyje, aby przestali go poszukiwać za coś, czego nie zrobił. Tak czy inaczej, jedno pozostaje pewne: bez kamuflażu nikt z nas nie może postawić stopy na żadnej imperialnej planecie, będziemy też mieli poważne problemy z dostaniem się w jakiekolwiek miejsce przyjazne Imperium. Trzeci problem to oczywiście samo nasze zadanie. Będziemy musieli obalić obecny rząd oraz odbić pana matkę wraz z replikatorem macicznym, a ponadto nie dopuścić do interwencji marynarki.
– „Kto ma orbitę, ten ma planetę” – zauważył Roger.
– Chiang O’Brien – przytaknęła Eleanora. – Widzę, że pan zapamiętał.
– Mój prapradziadek Lord Dagger, który miał łatwość wysławiania się – Roger zmarszczył brew – mawiał też: „Jedna śmierć to tragedia, milion to statystyka”.
– To akurat zaczerpnął z o wiele starszego źródła, ale uwaga pozostaje słuszna. Jeśli Wielka Flota stanie po stronie Adouli, a przy obecnym dowódcy to pewne, nie wygramy, niezależnie od tego, kogo lub co będziemy mieli po swojej stronie. Musimy też pamiętać o szalonych problemach z uwolnieniem Cesarzowej. Pałac to nie jest zwykły kompleks budynków, to najmocniej ufortyfikowana budowla poza Bazą Księżycową albo Kwaterą Główną Obrony Ziemi. Może wygląda na łatwy do zdobycia, ale tak nie jest. Ponadto możemy być pewni, że Adoula zasilił Osobisty Pułk Cesarzowej własnymi opryszkami.
– Nie będą już tacy dobrzy – zauważył Julian.
– Nie sądzę – odparła ponuro Eleanora. – Cesarzowa może nienawidzić Adouli i nim gardzić, ale jej ojciec traktował go inaczej i nie pierwszy raz Jackson został ministrem marynarki. Umie odróżnić dobrego żołnierza od złego, a przynajmniej powinien, i przy ściąganiu uzupełnień będzie polegał na swym doświadczeniu. Sam fakt, że jego żołnierze pracują dla złego człowieka, niekoniecznie oznacza, że muszą być złymi żołnierzami.
– Będziemy się o to martwić, kiedy przyjdzie pora – powiedział Roger. – Rozumiem, że nie zamierza pani jedynie recytować mi litanii złych wiadomości, które już znam?
– Nie, ale chcę, żeby wszystko było absolutnie jasne. Nie będzie nam łatwo i nie mamy żadnych gwarancji sukcesu, ale mamy pewne atuty. Co więcej, nasi wrogowie też mają poważne problemy. Według wiadomości, jakie posiadamy, w parlamencie już zaczynają padać pytania o przedłużające się odosobnienie Cesarzowej. Premierem jest wciąż David Yang, i chociaż konserwatyści księcia Jacksona wchodzą w skład jego koalicji, on sam i Adoula w żadnym razie nie są przyjaciółmi. Moim zdaniem jednym z ważniejszych powodów, dla których tak desperacko na pana polują, Roger, jest to, że Adoula wykorzystuje „militarne zagrożenie” z pana strony jako pretekst, aby umocnić swoją pozycję ministra marynarki i zrównoważyć wpływy Yanga jako premiera.
– Może i tak – powiedział Roger z wyraźnym gniewem w głosie – ale Yang jest o wiele bliżej Pałacu niż my i musi zdawać sobie sprawę, co się dzieje. Yang może sądzić, że nie żyję, ale cholernie dobrze wie, kto stoi za przewrotem i kto kieruje moją matką, a mimo to niczego w tej sprawie nie zrobił.
– Niczego, o czym byśmy wiedzieli – dodała Eleanora. Roger spojrzał na nią ze złością, ale potem skrzywił się i machnął ręką. Było jasne, że jego gniew nie minął – książę Roger ostatnio bardzo często się gniewał – ale widać też było, że zgadza się ze swoją szefową świty.
Przynajmniej na razie.
– Z czysto wojskowego punktu widzenia – podjęła po chwili O’Casey – wydaje się oczywiste, że Adoula, mimo stanowiska zwierzchnika imperialnych sił zbrojnych, nie był w stanie wymienić wszystkich oficerów marynarki na swoich ludzi. Założę się, że na przykład kapitan Kjerulf jako szef sztabu Wielkiej Floty nie przytakuje wszystkiemu, co się tam dzieje. To samo dotyczy Szóstej Floty i admirała Helmuta.
– Nie będzie na to wszystko patrzył z założonymi rękami – powiedział z przekonaniem Julian. – Żartowaliśmy kiedyś, że Helmut codziennie rano modli się do wiszącego nad jego łóżkiem obrazka Cesarzowej. Poza tym on jest... no, jasnowidzem. Jeśli coś tam śmierdzi, on na pewno zacznie węszyć, możecie być pewni. A Szósta Flota stanie za nim. Dowodzi nią od lat, to jakby jego osobiste lenno. Nawet jeśli wyślą mu następcę, mogę się założyć, że gdzieś po drodze będzie miał „wypadek”.
– Niektóre z cech admirała Helmuta odnotowano w raportach, które widziałem – wtrącił Temu Jin. – Jako cechy negatywne, dodam. Napisano tam również, że „z bardzo dużą gorliwością” pilnuje, żeby jedynie oficerowie spełniający jego osobiste wymagania, nie tylko w zakresie kompetencji wojskowych, trafiali do jego sztabu, dowodzili jego eskadrami nosicieli i krążowników, a nawet statków flagowych. Jego osobiste lenna są powodem nieustannej troski IBI i Inspektoratu. Jedynie wyraźna lojalność admirała wobec Cesarzowej i Imperium zapobiegła usunięciu go z zajmowanego stanowiska. Osobiście zgadzam się z oceną jego osoby przez plutonowego Juliana.
– Jest jeszcze jedna, ostatnia możliwość. – Eleanora przymknęła oczy, jakby coś w myślach obliczała. – Najbardziej... interesująca ze wszystkich, chociaż w tej chwili niewiele na ten temat wiemy.
Przerwała, a Roger prychnął.
– Nie musisz przybierać pozy „tajemniczego wróża”, żeby zaimponować mi swoją kompetencją, Eleanoro – powiedział sucho. – Może więc zdradzisz nam, jaka to możliwość?
Kobieta zamrugała, a potem posłała mu uśmiech.
– Przepraszam. Chodzi o to, że spora część byłych żołnierzy Osobistego Pułku Cesarzowej przeprowadza się na Starą Ziemię. Oczywiście wielu bierze kredyty kolonizacyjne i wyjeżdża do odległych układów, ale większość pozostaje na planecie. Po latach służby w Osobistym, jak sądzę, zaścianki wydają im się trochę mniej kuszące niż dla zwykłego emerytowanego marine. A żołnierze Osobistego Pułku Cesarzowej, czy na służbie, czy na emeryturze, zawsze są bezgranicznie lojalni wobec Cesarzowej. Są też... sprytni i mają dobre pojęcie o polityce Imperial City. Będą wyciągać własne wnioski. Nawet jeśli nie wiedzą, że Roger był na Marduku w tym czasie, kiedy rzekomo miał przeprowadzać zamach stanu, będą podejrzliwi.
– Jeśli im się udowodni, że byłem tam, a nie w okolicach Układu Słonecznego... – zaczął Roger.
– Wtedy wybuchną – dokończyła Eleanora, kiwając głową.
– Ilu? – spytał książę.
– Stowarzyszenie Osobistego Pułku Cesarzowej liczy trzy tysiące pięciuset byłych członków żyjących na Starej Ziemi – odparł Julian. – Archiwa Stowarzyszenia wymieniają ich według wieku, stopnia w chwili odejścia na emeryturę lub ze służby oraz specjalizacji. Podają także ich adresy korespondencyjne i elektroniczne adresy kontaktowe. Część z nich to aktywni członkowie, część nie, ale wszyscy figurują na liście. Wielu jest... sporo za starych na mokrą robotę, ale wielu jeszcze się do tego nadaje.
– Czy ktoś zna któregoś z nich? – spytał Roger.
– Ja znam paru byłych dowódców i sierżantów – odparła Despreaux. – Pułkowym starszym sierżantem sztabowym Stowarzyszenia jest Thomas Catrone. Spotykaliśmy się czasami przy różnych okazjach, ale w naszej sytuacji to się nie liczy. Kapitan Pahner go znał; Tomcat był jednym z instruktorów szkolenia podstawowego.
– Catrone będzie pamiętał Pahnera jako zasmarkanego rekruta, o ile w ogóle będzie go pamiętał. – Roger zastanowił się przez chwilę, potem wzruszył ramionami. – No dobra, pewnie nawet wtedy nie był zasmarkany. Czy mamy jeszcze jakieś atuty?
– Ten – powiedziała Eleanora, zataczając ręką szeroki łuk. – To jest okręt szpiegowski Świętych i ma, szczerze mówiąc, niewiarygodne wyposażenie, między innymi modyfikatory ciała do celów szpiegowskich. Za ich pomocą możemy przeprowadzić modyfikacje, które nam posłużą jako kamuflaż.
– Będę musiał obciąć włosy, prawda? – Roger skrzywił się, co można było uznać za uśmiech.
– Pojawiły się nieco dalej idące sugestie. – Eleanora wydęła usta i zerknęła na Juliana. – Zaproponowano – aby mieć pewność, że nikt pana nie rozpozna i żeby mógł pan zachować długie włosy – żeby pan zmienił płeć.
– Co?! – wykrzyknęli jednocześnie Roger i Despreaux.
– Proponowałem też, żeby Nimashet również zmieniła płeć – wtrącił Julian. – W ten sposób...
Przerwał, kiedy Kosutic wbiła mu łokieć w brzuch. Roger zakaszlał, unikając spojrzenia Despreaux, ona zaś tylko popatrzyła wilkiem na Juliana.
– Uznaliśmy jednak wspólnie – podjęła szefowa świty, spoglądając znacząco na plutonowego – że tak daleko idące zmiany nie będą konieczne. Urządzenia mają bardzo duże możliwości, więc wszyscy przejdziemy niemal całkowitą modyfikację DNA. Skóra, płuca, układ trawienny, gruczoły ślinowe – wszystko, co może zostać sprawdzone pobieżnym skanem. Nic nie możemy poradzić na wzrost, ale cała reszta się zmieni. A więc nie ma powodu, żeby nie mógł pan zatrzymać włosów. Będą innego koloru, ale tej samej długości.
– Włosy nie są ważne – powiedział Roger, marszcząc brew. – I tak zamierzałem je ściąć jako... prezent, ale nie było okazji.
Armand Pahner nie znosił włosów Rogera od chwili ich pierwszego spotkania, ale pogrzeb odbył się pospiesznie, w samym środku zamieszania spowodowanego naprawą okrętu i usuwaniem z powierzchni planety wszelkich śladów bytności Brązowych Barbarzyńców.
– Ale w ten sposób może je pan zatrzymać – powiedziała lekkim tonem Eleanora. – W przeciwnym razie skąd będziemy wiedzieli, że pan to pan? Tak czy inaczej, problem modyfikacji ciała mamy rozwiązany. Okręt ma też inne atuty. Szkoda, że nie możemy nim wlecieć głęboko w przestrzeń Imperium.
– Nie ma takiej możliwości – powiedziała Kosutic, kręcąc stanowczo głową. – Nawet jeśli by się nam udało go połatać, wystarczy, że jakiś średnio kompetentny celnik dobrze mu się przyjrzy, i od razu się zorientuje, że to nie jest zwykły frachtowiec.
– A więc będziemy musieli go porzucić albo sprzedać komuś, kto na pewno zachowa to w tajemnicy.
– Piratom? – Roger skrzywił się i zerknął przelotnie na Despreaux. – Nie chciałbym w żaden sposób wspierać tych mętów. Poza tym nigdy bym im nie zaufał.
– Toteż po przemyśleniu odrzuciliśmy ten pomysł – odparła Eleanora. – Z obu tych powodów, jak również dlatego, że będziemy potrzebowali dużej pomocy, której piraci po prostu nie byliby w stanie nam udzielić.
– A więc kto?
– Oddaję głos agentowi specjalnemu Jinowi – odpowiedziała szefowa świty.
– Zakończyłem analizowanie informacji, których nie usunięto z komputerów okrętu – powiedział Jin, uruchamiając własny pad. – Nie jesteśmy jedyną grupą, którą interesowali się Święci.
– Nic dziwnego – prychnął Roger. – To istna plaga.
– Ten okręt – ciągnął Jin – wprowadzał agentów oraz zespoły do działań specjalnych na terytorium Alphan.
– Aha. – Roger zmrużył oczy.
– Na czyje terytorium? – zapytał po mardukańsku Krindi. Ponieważ osobiste implanty komputerowe ludzi potrafiły automatycznie tłumaczyć, językiem zebrania był diasprański dialekt mardukańskiego, znany wszystkim tubylcom. – Przepraszam, ale to jest jakieś nowe ludzkie określenie.
– Alphanie są jedyną nie zdominowaną przez ludzi międzygwiezdną organizacją polityczną, z którą mamy kontakt – powiedziała Eleanora, przybierając ton wykładowcy. – W skład Sojuszu Alphańskiego wchodzi dwanaście planet; ich mieszkańcy to ludzie, Althari i Phaenurowie. Phaenurowie to istoty jaszczuropodobne, które wyglądają trochę jak atul, ale mają tylko dwie nogi i czworo ramion i są pokryte łuskami jak flar-ta. Są też empatami – to znaczy, że umieją odczytywać uczucia – a także telepatami. I bardzo chytrymi negocjatorami, których nie da się okłamać. Althari to rasa wojowników wyglądających trochę jak... No cóż, u was nie ma ich odpowiednika, ale wyglądają jak wielkie niedźwiadki koala. Są bardzo opanowani i honorowi. Wojownikami są głównie kobiety, podczas gdy mężczyźni są raczej inżynierami i robotnikami. Miałam już do czynienia z Alphanami i wiem, że jest to... trudna kombinacja. Trzeba wykładać karty na stół, bo Phaenurzy natychmiast odkryją, że kłamiesz, a Althari stracą dla ciebie cały szacunek, jeśli takowy mają.
– Z punktu widzenia naszych celów najważniejsze jest to, że posiadamy informacje, których Alphanie potrzebują – podjął wątek Jin. – Chcą znać zarówno stopień spenetrowania ich planet przez Świętych – gdy się dowiedzą, będą raczej zaskoczeni, jak mniemam – jak i prawdę o tym, co się dzieje w Imperium.
– Nawet jeśli chcą to wiedzieć i my im powiemy, to wcale jeszcze nie znaczy, że nam pomogą – zauważył Roger.
– Nie – zgodziła się Eleanora, marszcząc brew – ale są jeszcze inne powody, dla których mogliby to zrobić. Nie powiem, że na pewno nam pomogą, ale to nasza jedyna nadzieja.
– Czy ma pani jakieś propozycje, jak mamy spenetrować Imperium? – spytał Roger. – To znaczy zakładając, że przekonamy Alphan, aby nam pomogli.
– Tak – powiedziała O’Casey i wzruszyła ramionami. – To nie mój pomysł, ale uważam, że jest dobry. Z początku mi się nie podobał, ale jest bardziej sensowny niż wszystko inne, co wymyśliliśmy. Julian?
Podoficer wyszczerzył w uśmiechu zęby.
– Restauracje – powiedział.
– Co? – Roger zmarszczył brew, niczego nie rozumiejąc.
– Ten pomysł podsunął mi Kostas, niech spoczywa w pokoju.
– Co Kostas ma z tym wspólnego? – zapytał Roger niemal ze złością. Służący był dla niego jak ojciec, a rana po jego śmierci wciąż się jeszcze nie zagoiła.
– Chodzi o te niewiarygodne dania, które wyczarowywał z bagiennej wody i nieświeżych atul – odparł Julian z uśmiechem, tym razem pełnym czułości i smutku. – Rany, cały czas nie mogę uwierzyć w te jego przepisy! Myślałem o nich i nagle przyszło mi do głowy, że Stara Ziemia ciągle szuka „nowości”. Bez przerwy powstają tam restauracje oferujące nowe, nieziemskie – dosłownie – jedzenie. Będzie to wymagało cholernie dużych nakładów, ale cokolwiek wymyślimy, i tak będziemy mieli z tym problem. A więc zrobimy tak: otworzymy w Imperial City sieć nowych, modnych, najbardziej eleganckich lokali podających „autentyczne mardukańskie jedzenie”.
– Zawsze chciałeś coś takiego zrobić – powiedział Roger. – Przyznaj.
– Nie, proszę posłuchać – odparł z zapałem Julian. – Nie przywieziemy tylko samych Mardukan i mardukańskie jedzenie. Ściągniemy wszystko, cały kram. Atul w klatkach, flar-ta, basiki, akwaria z rybami coll. Co tam, przywieziemy Patty! Urządzimy wielkie otwarcie nowej restauracji w Imperial City, takie, że będzie o nim mówić cała planeta. Będzie parada jeźdźców na civan i Diaspranie z tacami atul i basików przybranych jęczmyżem. Rastar będzie siekał mięso w lokalu, tak żeby każdy mógł to zobaczyć. Nie będzie ani jednego człowieka, który by o tym nie słyszał.
– Metoda na „skradziony list” – powiedziała Kosutic. – Nie kryć się, tylko afiszować. Czekają na księcia Rogera, który będzie próbował zakraść się do Imperium? Do diabła, wjedziemy do miasta, dmąc w trąby.
– A wie pan, że restauracja jest świetnym miejscem na spotkania? – spytał Julian. – Kto będzie się przejmował grupą byłych żołnierzy Osobistego Pułku Cesarzowej, którzy urządzają sobie spotkania w najnowszej, najmodniejszej restauracji na planecie?
– I w ten sposób będziemy mieli cały Osobisty Pułk Basik w samym sercu stolicy – powiedział Roger.
– Właśnie – przytaknął Julian, parskając śmiechem.
– Ale jest jeden problem – zauważył książę, znów uśmiechając się tylko połową ust. – To wszystko są marni kucharze.
– To i tak będzie haute cuisine – odparł Julian. – Kto się pozna? Poza tym możemy ściągnąć kucharzy z Marduka. Albo lojalnych wobec nas, albo takich, którzy nie będą wiedzieli, co się dzieje. Tyle tylko, że zostali wynajęci, żeby polecieć na inną planetę i gotować. Pamięta pan ten lokal w Przystani K’Vaerna, nad samą wodą, którego właścicielami są rodzice Tor Flaina? To rodzina doskonałych kucharzy. Takich, którym możemy zaufać, skoro już o tym mowa. A zresztą ilu ludzi mówi po mardukańsku? Na początku udało nam się dogadać tylko dzięki tootsom pana i pani Eleanory. Do tego dochodzi Harvard.
– Harvard?
– Tak, Harvard, o ile pan mu ufa – odparł poważnie Julian.
Roger zastanowił się przez chwilę. Harvarda Mansula, reportera Międzygwiezdnego Towarzystwa Astrograficznego, znaleźli w celi w twierdzy Krathów, którą marines zdobyli. Był wzruszająco wdzięczny za uratowanie go i oddanie mu w stosunkowo dobrym stanie jego ukochanego tri-cama Zuiko. Od tamtej pory nie odstępował Rogera nawet na krok. Nie ze względów bezpieczeństwa, ale dlatego, jak sam szczerze przyznał, że była to jedna z najciekawszych historii wszechczasów. Uwięziony na odludziu książę walczy z barbarzyńcami i ratuje Imperium... zakładając oczywiście, że ktoś z nich przeżyje.
Roger był przekonany, że Mansul nie robi tego wszystkiego tylko dla sławy. On po prostu był lojalny wobec Imperium i wściekły z powodu tego, co się tam działo.
– Chyba mogę mu zaufać – powiedział w końcu. – A czemu?
– Harvard twierdzi, że jeśli wyślemy go przodem, będzie w stanie zamieścić dobry artykuł – może nawet na głównej stronie – w Miesięczniku MTA. Ma ciekawy materiał, a Marduk to jedno z miejsc typu „aż trudno uwierzyć, że takie planety jeszcze istnieją”, które MTA uwielbia. Jeśli przybędziemy zaraz po ukazaniu się jego artykułu, będziemy mieli wspaniałą reklamę. Harvard jest skłonny nam pomóc. Oczywiście wstrzyma się z ujawnieniem najważniejszego, ale już może zacząć przygotowywać dla nas grunt. To będzie nam bardzo potrzebne.
– Dlaczego mam wrażenie, że kapitan Pahner nam się przygląda – powiedział Roger z krzywym uśmiechem – łapie się za głowę i woła: „Wy wszyscy poszaleliście! To nie jest plan, to katastrofa!”?
– Bo to nie jest plan – odparła rzeczowo Kosutic. – To zalążek planu, i rzeczywiście jest szalony, gdyż cały ten pomysł jest szalony. Dwanaścioro marines, kilka setek Mardukan i jeden spadkobierca Domu MacClintock mają przejąć władzę w Imperium? Żaden plan, który nie byłby szalony, nie uratuje ani pana matki, ani Imperium.
– Niezupełnie – powiedziała ostrożnie Eleanora. – Jest jeszcze jedno wyjście, które pozwoliłoby nam osiągnąć jedno i drugie: rząd na uchodźstwie.
– Pani Eleanoro, rozmawialiśmy już o tym. – Julian potrząsnął głową. – To się nie uda.
– Może i nie, ale trzeba wyłożyć wszystkie karty na stół – powiedział Roger. – Sztab ma za zadanie przedstawić szefowi wszystkie możliwości, więc chcę i tę usłyszeć.
– Lecimy do Alphan i mówimy im wszystko, co wiemy – podjęła Eleanora, oblizując wargi. – Robimy z tego wielkie przedstawienie. Opowiadamy wszystko każdemu, kto tylko chce słuchać, zwłaszcza przedstawicielom organizacji politycznych. Przy okazji przekazujemy im dane zdobyte na tym okręcie. W parlamencie natychmiast pojawiają się pytania o stan zdrowia pana matki. Po czymś takim byłoby jej o wiele trudniej umrzeć na skutek „wyczerpania spowodowanego żalem i długotrwałą udręką”. Mamy do pomocy Harvarda, znanego przedstawiciela imperialnej prasy, i innych, którzy przyjdą do nas, kiedy coś się zacznie dziać. Mogę zagwarantować, że ta historia przyciągnie wielu ludzi.
– I będziemy mieli wojnę domową – powiedział Julian. – Stronnictwo Adouli zabrnęło za daleko, żeby się teraz wycofać, a nie poddadzą się bez walki. Oni kontrolują dużą część marynarki i korpusu i mają na własność Osobisty Pułk Cesarzowej. Kiedy to zrobimy, Adoula albo zabarykaduje się w Imperial City i ogłosi stan wojenny w Układzie Słonecznym, a wtedy różne floty zaczną swoje wewnętrzne spory, albo, co może być nawet gorsze, ucieknie do swojego sektora z nowo narodzonym dzieckiem, a to po śmierci pana matki będzie oznaczać wojnę domową między dwoma pretendentami do Tronu.
– Część marynarki stanie po jego stronie niezależnie od tego, co zrobimy – dodała Eleanora.
– Nie, jeśli zbijemy króla – odparował Julian.
– To nie szachy – rzuciła z uporem O’Casey.
– Chwila. – Roger podniósł rękę. – Jin?
Agent uniósł brew, a potem wzruszył ramionami.
– Zgadzam się – powiedział – że wojna domowa oznacza, iż Święci zajmą tyle układów planetarnych, ile tylko zdołają. Ale dodatkowym plusem planu, o którym żaden z moich przedmówców nie wspomniał, jest to, że bylibyśmy wszyscy stosunkowo bezpieczni. Adoula nie mógłby nas tknąć, gdybyśmy byli pod ochroną Alphan. Jeśli zaoferują nam pomoc, to staną za nami murem, gdyż oni bardzo poważnie traktują takie rzeczy. Mógłby pan żyć pełnią życia, niezależnie od tego, czy Adoulę udałoby się obalić, czy nie.
– Nie wspomnieli o tym, bo to nie wchodzi w grę – powiedział Roger z zaciętą miną. – Oczywiście, to kuszące wyjście, ale pozostawiliśmy za sobą zbyt wielu poległych, żeby myśleć o zaniechaniu naszego obowiązku, bo tak jest „bezpieczniej”. Jedyne pytanie, które się liczy, brzmi: co jest naszym obowiązkiem? A jak pan odpowie na to pytanie?
– Nie ma na nie jasnej odpowiedzi – rzekł Jin. – Nie mamy dość informacji, by wiedzieć, czy plan penetracji Imperium i kontrprzewrotu jest choćby w przybliżeniu wykonalny. – Przerwał i wzruszył ramionami. – Jeśli okaże się, że Adouli nie można zaszachować, a my wciąż nie zostaniemy wykryci, będziemy mogli się wycofać, wrócić do Alphan – zakładając, że cały czas mamy ich poparcie – i ruszyć z planem B. Ale jeśli zostaniemy złapani – co jest wysoce prawdopodobne, zważywszy na fakt, że IBI nie jest głupie – Alphanie będą mieli prawo ujawnić całą historię. Nie pomoże to ani nam, ani pana matce, ale najprawdopodobniej bardzo zaszkodzi Adouli.
– Nie – powiedział Roger. – Przyjmiemy ich pomoc pod jednym warunkiem: jeśli nam się nie powiedzie, to będzie koniec.
– Dlaczego? – spytał Julian.
– Odebranie władzy Adouli i uratowanie matki to są ważne rzeczy. Przyznam nawet, że chciałbym przeżyć i jedno, i drugie, ale co jest najważniejszą częścią naszego zadania?
Rozejrzał się po zgromadzonych i pokręcił głową, kiedy wszyscy odpowiedzieli mu mniej lub bardziej zdziwionymi spojrzeniami.
– Zaskoczyliście mnie – powiedział. – Kapitan Pahner odpowiedziałby w sekundę.
– Bezpieczeństwo Imperium – odparł Julian, kiwając głową. – Przepraszam.
– Rozważałem nawet pomysł całkowitego zaniechania prób odzyskania Tronu – kontynuował Roger, przyglądając się im wszystkim z uwagą. – Jedyny powód, dla którego zamierzam spróbować, jest taki, że zgadzam się z matką, iż dalekosiężna polityka Adouli byłaby dla Imperium jeszcze bardziej niebezpieczna niż kolejny przewrót czy nawet wojna domowa. Jeśli damy mu dość czasu, jest gotów dla osobistej potęgi złamać konstytucję, i temu właśnie musimy zapobiec. Dobro Imperium to zadanie priorytetowe, o wiele, wiele ważniejsze niż dopilnowanie, żeby na Tronie siedział MacClintock. Jeśli nam się nie uda, nie będzie nikogo innego, oprócz Adouli, kto byłby w stanie zapewnić trwanie Imperium. Nie jest to najlepsze rozwiązanie, ale lepsze niż rozpad na kawałki, które byłyby łatwym łupem dla Świętych, Raiden-Winterhowe czy każdego innego, kto wkroczyłby w tę próżnię władzy. Mówimy o trzystu pięćdziesięciu miliardach ludzi. W porównaniu z poważną wojną domową, w której brałoby udział z pół tuzina frakcji, które na pewno zaraz by się pojawiły, Era Daggerów wyglądałaby jak zasrany piknik. Nie. Jeśli nam się nie uda, to trudno, ale nasza śmierć musi przejść bez echa, jak każda inna. To mało bohaterskie, ale dla Imperium najlepsze. I tak się stanie. Czy to jasne?
– Jasne – powiedział Julian, przełykając nerwowo ślinę.
Roger oparł łokieć na poręczy fotela i gwałtownie potarł czoło, zamykając oczy.
– A więc polecimy do Alphan, wymienimy u nich okręt na mniej rzucający się w oczy...
– I na kupę forsy – wtrącił Julian. – Jest tu sporo technologii, której chyba jeszcze nie mają.
– I na kupę forsy – zgodził się Roger, wciąż trąc czoło. – Potem zabierzemy Osobisty Pułk Basik, Patty, kilka atul i basików, i co tam jeszcze...
– Kilka ton jęczmyżu – podpowiedział mu Julian.
– I otworzymy sieć restauracji.
– Przynajmniej jedna musi być w Imperial City – zauważył Julian. – Może nad starą rzeką; kiedy odlatywaliśmy, właśnie podnosili standard tamtej okolicy.
– A potem jakoś to wykorzystamy, żeby opanować Pałac, zaszachować Wielką Flotę i nie dopuścić, żeby Adoula zabił moją matkę – dokończył Roger. – Czy taki jest nasz plan?
– Tak – odpowiedziała Eleanora cichym głosem, wbijając wzrok w stół.
Roger spojrzał w sufit, jakby szukał tam natchnienia. Potem wzruszył ramionami, sięgnął do tyłu i zaczął się bawić kucykiem, rozglądając się po pomieszczeniu.
– W porządku – powiedział wreszcie. – Do roboty.


Dodano: 2006-05-17 20:11:28
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Petrucha, Stefan - "Marvel: Spider-Man. Wiecznie młody"


 Moore, Stuart - "Marvel X-Men: Saga Mrocznej Phoenix"

 Abercrombie, Joe - "Zemsta najlepiej smakuje na zimno"

 Schwartz, Alvin - "Upiorne opowieści po zmroku"

 Neiderman, Andrew - "Adwokat diabła"

 Corey, James S.A. - "Wzlot Persepolis"

 Corey, James S.A. - "Prochy Babilonu"

 King, Stephen - "Instytut"

Fragmenty

 Jabłoński, Witold - "Popiel"

 Headley, Maria Dahvana - "Dziedziczka jeziora"

 Mortka, Marcin - "Żółte ślepia"

 Schwab, V.E. - "Vengeful. Mściwi"

 Collins, Suzanne - "The Ballad of Songbirds and Snakes"

 Dick, K. Philip - "Możemy cię zbudować"

 Heinlein, Robert A. - "Drzwi do lata"

 Archer, K.C. - "Instytut" #1

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS