NAST.pl
 
Komiks
  Facebook
Facebook
 
Forum

  RSS RSS

 Strona główna     Zapowiedzi     Recenzje     Imprezy     Konkursy     Wywiady     Patronaty     Archiwum newsów     Artykuły i relacje     Biblioteka     Fragmenty     Galerie     Opowiadania     Redakcja     Zaprzyjaźnione strony   

Zaloguj się tutaj! | Rejestruj

Patronat

Zelazny, Roger - "Pan Światła" (Zysk i S-ka)

Knaak, Richard A. - "Malfurion" (Blizzard Legends)

Ukazały się

Abnett, Dan - "Pancerz pogardy"


 Pilipiuk, Andrzej - "Traktat o higienie. Z dziejów dra Skórzewskiego"

 Jadowska, Aneta - "Kurczaczek i Salamandra"

 Jaumann, Bernhard - "Sępom na pożarcie"

 Brown, Ryk - "Aurora Cv-01"

 Harrow, Alix E. - "Dziesięć tysięcy drzwi"

 Kres, Feliks, W. - "Północna granica" (edycja limitowana)

 Kres, Feliks W. - "Król Bezmiarów" (edycja limitowana)

Linki

Rowley, Christopher - "Miecz dla smoka"
Wydawnictwo: ISA
Cykl: Rowley, Christopher - "Bazil"
Data wydania: 2001
ISBN: 83-87376-60-4
Oprawa: miękka
Format: 115 x 175 mm
Liczba stron: 448



Rowley, Christopher - "Miecz dla smoka"

PROLOG

Po zniszczeniu Zagłady, prawie trzy miesiące później, w samym środku lata, ten sam Bazil z Quosh, znany w całych legionach jako Złamany Ogon, przeszedł powtórnie przez bramę Marneri.

Świeciło Słońce, a znad Długiej Cieśniny wiała ciepła bryza, kiedy z Relkinem u boku mijał Bramę Wieży. Towarzyszyły im niedobitki z Tummuz Orgmeen, pogromcy Nieuchronnej Zagłady. Od trzech lig witał ich gęsty tłum, ustawiony w szpalerach wzdłuż drogi.

Ocalali tworzyli nieliczną grupkę, na czele której maszerowały dwa pozostałe ze 109 smoki: Bazil i wielki Chektor, któremu zdążyła zagoić się stopa. Dalej szła gromadka smoczych giermków, odnalezionych na targu niewolniczym w Tummuz Orgmeen i tuzin niedobitków z Trzynastej Marneri i Szóstego Oddziału Lekkiej Kawalerii Talionu.

Przy bramie czekały na nich wiwatujące tłumy, obsypujące ich płatkami białego lalyxa - kwiatu Marneri. Przy wejściu do Smoczego Domu stały wszystkie obecne w mieście smoki. Sam potężny Vastrox obdarował Bazila nowym mieczem, jako że Piocar uległ zniszczeniu podczas upadku Zagłady.

Tego samego dnia Kapitan Hollein Kesepton i Lagdalen z Tarcho wzięli ślub w Świątyni Marneri. Życzenia składali im między innymi Sierżant Liepol Duxe i Subadar Yortch, który wyzdrowiał już z odniesionych ran.

Obecni byli także Smokowy Pierwszej Klasy Relkin z Quosh i sławny smok Złamany Ogon. Po raz pierwszy zdarzyło się, żeby smok odwiedził Świątynię Marneri - takie żądanie zmusiło świątynną administrację do przeszukania ksiąg w poszukiwaniu precedensów. W końcu Lessis porozmawiała z Ewilrą, wzniesiono specjalną ławę i pozwolono smokowi wejść do środka.

Ceremonię prowadziła czarownica Lessis, która przyznała, że był to pierwszy ślub, jakiego udzielała w życiu. Mimo to poszło jej bardzo sprawnie, za wyjątkiem momentu, w którym uwolniła parę gołębi, symbolizujących nowożeńców, a te zamiast wyfrunąć przez świetlik w dachu, przycupnęły na belce, najwyraźniej niechętne porzucaniu jej towarzystwa.

Hollein Kesepton nie trafił - czego oczekiwał - przed sąd wojenny, nie został jednak również awansowany. W zamian, po długim namyśle, powierzono mu nowy oddział, kompanię w Drugim Legionie, stacjonującą na pograniczu krainy Teetoli. Lagdalen miała dołączyć do niego w Forcie Picon.

Jedyną znaczącą nieobecną była Księżniczka Besita. Zabrano ją do Bea, do szkoły Nadzwyczajnego Biura Śledczego. Podczas wielomiesięcznej niewoli srodze ucierpiała. Przez prawie cały ten czas podlegała działaniu zaklęcia, które czyniło z niej powolną niewolnicę swego porywacza. Złamanie tego czaru i przywrócenie jej pełni władz umysłowych było ponurym i trudnym zadaniem.

Po Thrembode�m Nowym słuch zaginął. Ostatnie informacje Biura Śledczego mówiły o czarodzieju, który trzy miesiące po upadku Tummuz Orgmeen pożeglował statkiem z Ourdh na zachód.

Zniszczenie Nieuchronnej Zagłady miało poważne reperkusje. Potęga Władców na wschodzie została poważnie nadszarpnięta, zmuszając ich do zajęcia pozycji defensywnych. Pogranicze uwolniło się na pewien czas od groźby wojny.

Po zaślubinach goście wspięli się na wzgórze Wieży Straży, gdzie rodzina Tarcho wyprawiła wesele. Rozpoczęły się toasty i zabawa, lecz po kilku tańcach z Holleinem i ojcem Lagdalen wymknęła się schodami na dziedziniec. Znalazła tam Bazila i Relkina siedzących nad beczułką ale. Chłopiec dzierżył cynowy kubek, a smok baryłkę.

- Witaj, panno młoda! - zawołał smok i zabrał ogon, czyniąc jej miejsce na stopniu.

- Nie mogłam już tam wytrzymać, zanim z wami nie porozmawiam. Minęło tyle czasu ?

Smok roześmiał się.

- Nam też ciebie brakowało, Lagdalen Smocza Przyjaciółko.

- To prawda - dodał Relkin, potrząsając radośnie kubkiem.

Lagdalen z podziwem obejrzała ich nowe stroje - mundur smokowego Relkina i nowy skórzany kaftan Bazila.

Przyjrzeli się nowemu mieczowi: standardowej broni legionów, nie tak długiej i masywnej jak Piocar, niemniej będącemu niezaprzeczalnie smoczym orężem. Od utraty Piocara Bazil czuł się dziwnie nagi. Wziął sobie najcięższy miecz trolli, lecz nigdy do niego nie przywykł. Teraz nareszcie poczuł się całością.

Lagdalen uśmiechnęła się.

- Nie chciałabym was rozczarować, lecz teraz, po zniszczeniu Zagłady, możecie nie mieć okazji, żeby go wypróbować.

- To by się temu smokowi spodobało. Życie pełne piwa i dobrego, legionowego jedzenia. Siedzenie przy ognisku, obrastanie tłuszczem, a potem emerytura.

Lagdalen ponownie wybuchła śmiechem, dziwiąc się, że przeżyli i mogą teraz siedzieć w tak radosnej kompanii.

- Kiedy wyjeżdżacie do Kenoru? - zapytała po chwili.

- W przyszłym miesiącu wyruszamy do Dalhousie, ze świeżymi rekrutami. A ty?

Wzruszyła ramionami.

- Wkrótce. Skierowano nas do Fortu Picon.

Relkin westchnął cicho.

- No to będziemy daleko od siebie.

Roześmiała się.

- Och, Relkinie, jeżeli jestem czegokolwiek pewna, to tego, że nasze drogi jeszcze się skrzyżują.

Smok wyciągnął ogromną łapę i położył ją delikatnie na ramieniu dziewczyny.

- Nigdy o tobie nie zapomnimy, Lagdalen Smocza Przyjaciółko.

- Ja także cię nie zapomnę, Bazilu Złamany Ogonie.

* * *

Biskup zrozumiał, że nie ma odwrotu, kiedy przemówiło do niego martwe dziecko tuż przed własnym pogrzebem w domu Aurosa w Dzu.

Nocą przeszywały go spojrzenia gorejących oczu. Żądano od niego lojalności. Jego wierzenia zakpiły sobie z niego. We śnie słyszał szept.

Wiedział, że taka jest prawda. Opuściła go wiara. Auros, dobroczynne centrum wszechświata, nie istniał. Nawet dom Aurosa w popadającym w ruinę Dzu był oszustwem. Naprawdę była to stara świątynia Sephisa, Boga-Węża. Kilka stuleci temu przekazano ją kapłanom Aurosa, korzystając z obalenia tyrańskich rządów Sephisa nad Ourdh.

Ale biskup Aurosa w Dzu zajął się mroczną sztuką. Zagłębił się w czarne księgi Władców. Zaczął eksperymentować. Aby uniknąć odpowiedzialności za katastrofę, jaka przydarzyła mu się podczas próby zamiany miejscami osobowości małpy i szlachetnie urodzonej dziewczyny, złożył straszliwą przysięgę tajemniczemu człowiekowi, który wybawił go z opresji.

A teraz upomnieli się o zapłatę.

Martwe dziecko nie zgodziło się na pogrzebanie. Rozsiadło się w komnatach biskupa.

- Czekają na ciebie - oświadczyło i powiodło go do głównych wrót świątyni.

Oczekiwał go mężczyzna o obliczu kościotrupa, określający siebie mianem wysokiego kapłana Odiraka. Towarzyszyła mu postać skryta w obszernym, czarnym płaszczu. Z tyłu trzymała się siedemnastoletnia dziewczyna, ubrana jedynie w bawełnianą koszulę. Otwarte, śliniące się usta świadczyły, że poddano ją działaniu jakiegoś czaru.

Biskup poprowadził ich do domu Aurosa, gdzie otworzył przed nimi ciężkie drzwi do piwnic. Zstąpili do rozległego pomieszczenia, gdzie postać w płaszczu zdjęła kaptur. Biskup jęknął. Twarz mężczyzny kończyła się na nosie, poniżej lśnił dziób. Nad oczami, przypominającymi okienka paleniska, błyszczał blady, bezwłosy skalp.

Martwe dziecko zachichotało, a biskupowi ścierpła skóra.

Rozpoznał w przybyszu mezomistrza, najpotężniejszego z akolitów Władców. W najgorszych koszmarach nie przypuszczał, że kiedykolwiek ujrzy jednego z nich.

Chrapliwymi słowami mocy istota przyzwała z nicości Czarne Zwierciadło. Lustro zawisło w powietrzu; przewalał się w nim chaos szarości. Na komendę mezomistrza zwierciadło opuściło się na wysokość kolan. Dziewczyna o pustych oczach położyła się na ziemi. Martwe dziecko uniosło ostrze.

Biskup przypomniał sobie swój nieudany eksperyment. Jakimż okazał się głupcem! Po raz kolejny zastanowił się, czy aby nieprzyjaciel nie nakłonił go podstępnie do uwikłania się w mroczną sztukę, docierając do niego przez jakiś słaby punkt, co umożliwiło mu złapanie go w pułapkę.

Martwe dziecko podcięło dziewczynie gardło i przekrzywiło jej głowę, tak aby krew spryskała powierzchnię Czarnego Zwierciadła. Krople zadymiły, a mezomistrz wyrecytował przerażający psalm.

W mroku Zwierciadła zaczęło się coś formować. Po chwili owo rosnące coś otoczyła poświata rozszczepionego światła. Chmury chaosu zafalowały.

Mezomistrz cofnął się. Z lustra buchnął kłąb zielonego dymu, rozlewając się po podłodze na podobieństwo płynu i sięgając wkrótce do kolan.

Nagle w samym środku chmury rozbłysnął punkcik światła. Z oparów zaczęło wynurzać się coś materialnego. Początkowo było ciemnozielone, po chwili jednak nabrało złocistej barwy, a na powierzchni uwidocznił się wyraźny rysunek łusek.

Na podłodze zaległy zwoje ogromnego, złotego węża, przypatrującego się im ślepiami przypominającymi studnie nieskończoności.

Bóg Sephis odrodził się - demon z innego, mrocznego świata.





ROZDZIAŁ PIERWSZY


Smokowy pierwszej klasy, Relkin z Quosh, potrafił wyobrazić sobie mnóstwo lepszych sposobów spędzenia cennego, czterotygodniowego urlopu, niemniej dał smokowi słowo. Dlatego właśnie stał teraz w strugach zimnego, wiosennego deszczu pod powykręcaną sosną na zboczu góry Ulmo, wpatrując się w górską łąkę, zasnutą lodowatą mgłą.

Padało od wielu dni. Relkin przemókł pomimo suto nawoskowanego płaszcza z Kenoru, odpornego na pojedynczy deszcz. Westchnął głośno.

Na łące majaczyła wysoka, ciemna sylwetka smoka, także okutanego w strój przeciwdeszczowy i wodoodporną opończę, chroniącą go przed najgorszą ulewą.

Tkwili tu od wielu godzin - dokładnie rzecz biorąc: cały dzień - nie wspominając o dniu wczorajszym i jeszcze poprzednim. Prawdę rzekłszy, spędzili tu już dwa tygodnie, a za wyjątkiem pierwszego dnia było tak jak teraz: zimno, mokro i paskudnie.

Od tygodnia do jedzenia miał tylko suszoną wołowinę i owies, a za całe towarzystwo musiał mu wystarczyć posępny smok. Nie mogli rozpalić ogniska, gdyż las nasiąkł wodą tak, iż nawet Relkin Sierota nie był w stanie rozniecić najmniejszego płomyczka.

Najgorsza była świadomość, że dysponując czterema tygodniami urlopu mogli udać się o wiele dalej, być może nawet na wybrzeże, gdzie Relkinowi udałoby się rozwiązać najpoważniejszy z trapiących go problemów. Miał szesnaście lat i nie wpuszczano go do żołnierskich domów uciech - generał Paxion uznał dbanie o moralność młodych żołnierzy i smoczych giermków za jeden z priorytetów swego dowództwa w forcie Dalhousie. Działające poza burdelami dziewki prędko wyłapywano i deportowano z miasta. W ten sposób szybko dojrzewający młodzian stracił niemal wszystkie możliwości zgłębienia tajemnic seksu. Oczywiście w miasteczku, na okolicznych farmach czy nawet w forcie mieszkały także dziewczęta, lecz ich rodzice absolutnie nie dopuszczali do jakichkolwiek kontaktów ze smoczymi giermkami. Tacy chłopcy byli zawsze sierotami, szumowinami z nadmorskich miast, a kto chciałby, żeby taki pozbawiony domu śmieć zadawał się z jego córką? Na pewno żaden porządny obywatel Dalhousie, mimo iż los tych ludzi zależał od odwagi i niezłomności w boju tychże samych chłopców.

Szybka wycieczka do Marneri lub Talionu diametralnie zmieniłaby sytuację. Mogliby popłynąć łodzią do Razacu, a potem skorzystać z traktu. Rozprawiłby się ze swoją obsesją na punkcie płci przeciwnej, a potem przez tydzień czy dwa rozkoszowaliby się cieplejszym klimatem, co stanowiłoby idealne antidotum na długą, ciężką zimę w 87 Szwadronie Smoków Marneri w forcie Kenor.

Fort Kenor, usytuowany na północnym zboczu góry Kenor i mający za zadanie strzec potężną rzekę i zachodnie równiny, był najmniej przytulnym ze wszystkich fortów Kenoru. Wiatry, wiejące z tamtej strony Ganu, od Wyżyn Hazogu, były tak lodowate, że przenikały przez dwie wełniane koszule i płaszcz z futrzanym podbiciem.

Niemniej obietnica była obietnicą, a smok miał pamięć lepszą od ludzi czy słoni, co uniemożliwiało wykręcenie się sianem. I tak oto Relkin znalazł się tutaj, przyglądając się zmarzniętemu, przemoczonemu, smętnemu smokowi, wyczekującemu na środku łąki na przylot miłości swego życia.

Po której, rzecz jasna, nie było śladu. Nic nie wskazywało na zbliżanie się zielonej smoczycy.

Oczywiście Relkin słyszał tę historię mnóstwo razy. Zawsze, kiedy Bazil znalazł gdzieś jedną-dwie baryłki piwa. Stąd orientował się, że dokładnie w tym miejscu Baz walczył z potężnym, dzikim smokiem - Purpurowo-zielonym z góry Hak - i pokonując go, zdobył względy zielonej smoczycy. Oraz że Bazil został ojcem co najmniej jednego smoczątka, poczętego ze związku pomiędzy wolną samicą a bezskrzydłym smokiem z Argonathu. I wreszcie, że gibka smoczyca wróci na spotkanie z Bazem, jak tylko wyklują się ich młode.

Niestety nie przyleciała i nic nie wskazywało na to, że ma taki zamiar. Relkin przez kilka tygodni będzie miał do czynienia ze zrzędzącym smokiem. Westchnął. Chciało mu się krzyczeć.

Podniósł wzrok. Ściemniało się. Padało jeszcze mocniej niż zwykle. Przypuszczał, że nie uda mu się rozpalić ognia - ot, kolejny zimny posiłek i lichy nocleg pod skalnym nawisem.

Olbrzymi kształt poruszył się. Relkin zmienił pozycję. Jego prawa noga omal nie zdrętwiała. Potrząsnął nią, by pozbyć się mrowienia. Baz poddawał się na dzisiaj. Relkin podziękował starym bogom i natychmiast przeprosił za to Wielką Matkę. W kwestiach wiary był beznadziejnie zagubiony.

Podszedł do niego smok. Był przybity

- Nie przyleci. Teraz wiem to na pewno - obwieścił żałobnym tonem.

Chłopiec milczał. Lepiej nic nie mówić. Smok wyciągnął zbrojną w pazury łapę i oparł ją na ramieniu giermka. Lekkie dotknięcie jak na dwutonowe cielsko.

- Ach, wszystko na próżno! Przykro mi, chłopcze, głupi ze mnie smok. Nie przyleci.

Relkin zachowywał dyplomatyczne milczenie. Razem wrócili pod skałę.

Leśne szczury znalazły ich prowiant. Suszone mięso było rozszarpane na kawałki i porozrzucane, a owsiane i żytnie suchary pogryzione i pokruszone. Najgorsze zaś, że wylizały do czysta garnek akh. Relkin ocalił kilka szczątków na kolację. Smok pożarł funt dobrego owsa i resztę mięsa. Nie zdołał odegnać szponów głodu.

Lało przez całą noc.

Rano wciąż padało i było zimniej niż kiedykolwiek. Relkin obudził się i ujrzał Bazila pracującego nad nowym mieczem - legionowym orężem bez imienia, opatrzonym sześćset dwudziestym siódmym numerem.

- To już koniec - obwieścił z iście smoczą stanowczością. - Dziś wracamy. Przyjdę tu za rok. Wiem, że przyleci, jeżeli w ogóle jeszcze żyje.

Relkinowi ciarki przeszły po plecach.

- Za rok? Chcesz tu wrócić?

- Chłopiec nie musi tu przychodzić! Smok przyjdzie sam!

- Może tak się zdarzyć - mruknął Relkin, choć obydwaj wiedzieli, że nie zgodziłby się spuścić swego podopiecznego z oczu.

Bazil skończył z mieczem i podniósł go w górę, pozwalając kroplom deszczu rozpryskiwać się o błękitną stal.

- Ba, ten miecz jest niewygodny, głupi. Nie chcę nim walczyć.

Giermek słyszał narzekania na miecz - proste, wojskowe ostrze, długości niemal ośmiu stóp - odkąd Bazil otrzymał go zeszłego lata.

Prawdę rzekłszy, Relkin odkładał w tajemnicy srebro na nową, lepszą broń, lecz ceny były strasznie wysokie. Taki miecz stanowił równowartość rocznych zarobków, toteż giermka czekała jeszcze długa droga, zanim odwiedzi któregoś z płatnerzy fortu Dalhousie i wpłaci zaliczkę na jedno z tych przepięknych ostrzy, które wisiały na tyłach ich sklepów.

Bazil wstał i zamachnął się, aż zaświszczała stal, ścinając czubki kilku pechowych drzewek. Zaburczał coś i wetknął miecz do pochwy, po czym przetrząsnął resztki worka z ziarnem w poszukiwaniu czegoś do jedzenia.

Schodzili z góry Ulmo w ponurych nastrojach i przy akompaniamencie burczących z głodu brzuchów. Kiedy dotarli do wezbranej wskutek ciągłych deszczów Argo, jedyny przewoźnik nie zgodził się na przeprawę do małego miasteczka Sutsons Camp.

Musieli czekać na północnym brzegu rzeki, gdzie nie było nic prócz kilku zaniedbanych chatek rybackich. W jednym mieli szczęście, przebywało w nich paru rybaków, którzy poprzedniego dnia mieli całkiem udany połów. I choć zaliczyli kolejną paskudną noc - Relkin w zarobaczywionym i zadymionym domku, a Bazil pod wyciągniętą na brzeg rybacką łodzią - to przynajmniej mieli w brzuchach po kilka kwart gorącego, rybnego gulaszu.

Rankiem deszcz nareszcie ustał, zastąpiony przez lodowaty wiatr z północnego zachodu, Oddech Hazogu, jak nazywano go na kamiennych umocnieniach fortu Kenor. Relkin i Bazil czekali niepocieszeni, kuląc się przy niewielkim ognisku. Na obiad kupili kolejne porcje zupy rybnej od rybaków. Była wyraźnie cieńsza i nie zaspokoiła ich głodu. Relkin był tak przybity zimnem i głodem, że prawie nie dyskutował z rybakami na temat jej jakości.

Popołudnie ciągnęło się; było coraz zimniej. Po niebie od czasu do czasu przemykała ciemniejsza chmura. Rzeka wzbierała.

Wreszcie, przed samym zmierzchem, dojrzeli żagiel i wkrótce witali radośnie zawinięcie dużego statku kupieckiego, Tencha, kapitana Polymusa Karpone�a.

Smok i chłopiec machali jak szaleni i statek zrzucił żagle, po czym podpłynął po nich, walcząc z przeciwnym prądem.

Tench był dwumasztowym brygiem o niewielkim zanurzeniu i ruchomym kilu. Jednostkę zbudowano z myślą o handlu rzecznym, umożliwiając jej przybicie do niemal każdego brzegu.

Kapitanem okazał się łysy, brzuchaty jegomość w wypłowiałym, czarnym ubraniu. Miał pomarszczoną, rumianą twarz, a z kącika ust zwisała mu fajka.

- Co możecie zaoferować smokowi i smokowemu? - zapytał Relkin po wciągnięciu ich na pokład.

- Kabinę w przedniej ładowni. Jest trochę ciasna, lecz ciepła i sucha. Mnóstwo siana. Woziliśmy już smoki. Dokąd zmierzacie?

- Do fortu Dalhousie.

- Cóż, będzie to was kosztować jedną sztukę srebra od głowy.

- Dwie sztuki srebra?! Żeby dotrzeć stąd do Dalhousie? To rozbój! Wystarczy wam jedna sztuka.

- Za jednego srebrnika otrzymacie zimną kolację, składającą się głównie z chleba.

Relkin skrzywił się.

- A co macie w menu na ciepło?

- Dziczyznę w cieście z przystani Argo. I zupę rybną - nasz kucharz jest mistrzem w jej przyrządzaniu.

- Zapomnij o zupie rybnej, przez ostatni dzień jedliśmy tylko to.

- Wobec tego musicie zapłacić dwie sztuki srebra. Smok zje całą porcję ciasta na raz, nie licząc klusek.

- Macie akh?

- Mamy najlepszy akh z Jemins i Sveet, sławnych z ich butelkowanych sosów. Musisz znać te nazwy.

- Smok uwielbia akh, zwłaszcza z kluskami.

- Może mieć klusek, ile dusza zapragnie, ale za dwa srebrniki. Sama dziczyzna jest tego warta.

Relkin zerknął na Bazila, który wzruszył ramionami. Kapitan uchylił wywietrznik kambuza, skąd buchnęło gorące powietrze, przesycone cudownym zapachem rumieniącej się w piecu dziczyzny w cieście. Bazil jęknął.

Giermek westchnął ciężko.

- Bardzo dobrze. To stanowczo za drogo, ale jesteśmy zbyt zmęczeni, by się spierać. Dwie sztuki srebra.

Tench odbił od brzegu i ruszył szparko w dół rzeki. Bazil ściągnął opończę, a Relkin wyskoczył z mokrego ubrania i założył nieco suchsze rzeczy - podkoszulek z wełny Marneri i brązowe spodnie. Następnie udał się na poszukiwanie ciepłego jedzenia.

W kambuzie spotkał drobnego człowieczka z mnisią tonsurą, odzianego w brązowy strój i zajadającego kluski w sosie. Spodnie kończyły się mu nad kostkami, a obute w sandały stopy były sine od chłoszczącego pokład lodowatego wiatru. Jednak mężczyzna nie zważał na chłód, radośnie pomrukując do siebie podczas jedzenia.

Kiedy Relkin poprosił o więcej akh do porcji Bazila, mnich podniósł głowę z nagłym zainteresowaniem.

- Wybacz mi, młodzieńcze - odezwał się. - Czy w tych okolicach ludzie jadają akh?

Miał dziwaczny akcent, którego Relkin początkowo nie był w stanie umiejscowić. I cóż to za groteskowy pomysł - akh sporządzano z najostrzejszego pieprzu, najsilniejszego czosnku i wywaru ze starych ryb. Zdaniem Relkina, przyprawa ta nadawała się tylko dla smoków i leśnych szczurów.

- W żadnym razie, mój dobry mnichu. Biorę akh dla smoka.

Nieznajomy zrobił okrągłe oczy.

- Smok? W takim razie jesteś smokowym. Miło mi cię poznać. Wiele słyszałem o dzielności smoczych giermków.

Relkin wyciągnął dłoń.

- Smokowy pierwszej klasy Relkin z Quosh, do usług.

Niewielki człowieczek miał mocny uścisk i paciorkowate, niebieskie oczy.

- Jestem Ton Akalon z wysp Cunfshon. Pracuję dla Wydziału Gleby.

Teraz to chłopiec przeżył chwilę zdumienia. Ten niepozorny człowieczek przywędrował tu aż z Cunfshonu! To wyjaśniało dziwaczny akcent. Z samego Cunfshonu, z jego sławetnymi czarownicami i starożytnymi miastami z kamienia.

- Czy oznacza to, że na statku jest smok? - dopytywał się badacz.

Wytrącił Relkina z rozmarzenia.

- Zgadza się, panie Ton. A ja jestem jego smokowym.

- Ton, proszę, mów mi Ton. Bardzo chciałbym poznać smoka. Oczywiście czytałem o nich, lecz nigdy nie miałem okazji zobaczyć któregoś na własne oczy.

Giermek zdążył już wziąć tacę dziczyzny, miskę klusek z akh i torbę gorącego chleba.

- Mój smok byłby zaszczycony, mogąc cię poznać, panie Ton.

- Nie, po prostu Ton. Nie jestem rycerzem Imperium i wątpię, żebym kiedykolwiek takowym został. Nie jestem żołnierzem. Specjalizuję się w glebie.

- Glebie?

Oczy człowieczka zabłysły na to słowo.

- Tak, prowadzę badania gleby w Kenorze. Jest tam parę bardzo urodzajnych, głębokich pokładów na podłożu wapiennym. Imperium rozważa poczynienie poważnych inwestycji w tym regionie. Widzisz, żywność to potężna broń. Rozpoczęcie przez Kenor eksportu ziarna wydatnie zwiększy efektywność zabiegów dyplomatycznych Imperium.

- Jedzenie to broń? - Ta idea była dla Relkina zupełnie nowa.

- Obawiam się, że tak. I widzę, że twój smok lubi spożywać wielkie jej ilości - zauważył Ton, wskazując na miskę klusek w ostrym, aromatycznym akh. - No, ja już skończyłem. Pozwól, że ci pomogę.

Ton Akalon złapał ciężką michę i czekał, aż Relkin wskaże mu drogę. Chłopiec nie zauważył u niego najmniejszych oznak złej woli, a strój był zbyt skromny jak na agenta nieprzyjaciela. Problemem, z jakim zawsze borykał się ich wróg, była niechęć jego szpiegów do wcielania się w role zwykłych, biednych ludzi. Relkin przypomniał sobie groźną aurę, otaczającą złego czarodzieja Thrembode�a, kiedy ten pojawił się w Smoczym Domu w Marneri, by unieszkodliwić Bazila. U Tona Akalona niczego takiego nie dostrzegał, wręcz przeciwnie: mnich wydawał się całkowicie nieszkodliwy.

Baz nie miał najlepszego humoru, lecz na widok obiadu zalśniły mu ślepia.

- Bazil, to jest Ton Akalon z Cunfshonu. Jeszcze nigdy nie widział smoka.

Wielkie, czarne oczy zlustrowały przybysza.

- Jestem Bazil z Quosh. A to mój giermek, Relkin. Czasami sprawia mi kłopoty.

- Smok jest dzisiaj trochę smutny - szepnął Relkin mnichowi na ucho. Bazil prychnął szyderczo i zabrał się do jedzenia.

- Jestem zaszczycony tym spotkaniem, panie Bazilu. Wiele słyszałem o smokach Argonathu - powiedział Ton Akalon - lecz w Cunfshonie nie widujemy ich zbyt często.

Bazil przełknął kęs chleba grubo posmarowanego akh. Cunfshon?

- A cóż sprowadza mieszkańca Cunfshonu do Kenoru? - zapytał, skubiąc długą na sześć cali porcję dziczyzny w cieście.

- Wspomagam wysiłki rolnicze Kenoru, panie Bazilu. W szczególności wyszukuję tereny nadające się do intensywnej uprawy zbóż.

- Aha. I znalazłeś takie miejsca w Kenorze?

- Och, w rzeczy samej, panie smoku. Najlepsze warunki przewiduję na południu, w Monistol i Tuali.

Relkin wrócił z garncem pienistego ale. Odlał kufel dla siebie, drugi dla mnicha, a resztę wręczył Bazowi, który wziął szczodry łyk.

- Opowiadałem twojemu smokowi o moim zadaniu. Mam nadzieję potwierdzić nasze podejrzenia odnośnie Tuali i zachodniego Monistol.

Chłopiec nadstawił uszu. Interesowały go dobre ziemie, jak każdego na pograniczu. Pewnego dnia opuszczą z Bazilem legiony i otrzymają kawałek roli do uprawy.

- Ach tak, a czego oczekujesz?

Badaczowi zabłysły oczy, a kościste oblicze ożywiło się na moment, zaraz jednak człowieczek odzyskał czujność.

- Cóż, mogę wam jedynie powiedzieć, że Tuala będzie wspaniałym miejscem do uprawy roli. Oczywiście wyniki badań pozostają tajemnicą do momentu ich publikacji, nie widzę jednak nic złego w zdradzeniu wam tego.

- Oznacza to jezioro Tuala. No cóż, dotarcie tam nie jest zbyt łatwe. Brakuje bezpośredniej drogi.

- Trakt Tuali z fortu Redor zostanie uznany za oficjalny szlak handlowy - wyjawił im Ton Akalon z pewnością siebie wysoko postawionego biurokraty. - Wierzę, iż zostanie przedłużony do samego jeziora Tuala. W swoim czasie wyłożą go belkami. Ruch na szlaku będzie żyłą złota dla posiadaczy dobrych wozów z mułami. Tak, dla Tuali rysuje się świetlana przyszłość.

Relkin przeżuł jedzenie i przełknął. To ciasto było diabelnie smaczne.

- Słyszałem piękne opowieści o uprawach w dolinie Esk.

Ton Akalon zmarszczył się.

- Ach tak, Esk. Wiele czytałem o urodzie tej doliny. Lecz jej ziemie są zbyt lekkie. Mój poprzednik, Acultax, wiele o nich napisał. W dawnych czasach, przed upadkiem Veronathu, tamta okolica słynęła z winnic i sadów. Obawiam się jednak, że obecnie tamtejsze gleby są wyjałowione. Wkrótce zawita tam pustynia. Jak tak dalej pójdzie, za dwadzieścia lat będą tam jedynie lasy i zagajniki jałowca. Wspomnicie moje słowa.

Relkin uśmiechnął się. On z pewnością. Nazwa doliny Esk została właśnie wymazana z jego prywatnej listy na rzecz Tuali.

Chłopiec miał wiele pytań o bajeczne wyspy Cunfshon i Ton Akalon zrobił wszystko, by skorygować pewne jego mylne wyobrażenia. Jednak wkrótce jedzenie, a przede wszystkim piwo roztoczyły własną magię. Pierwszy opadł wielki łeb Bazila. Zaraz potem Relkin ziewnął i osunął się pod ścianą, przyjmując wygodniejszą pozycję. Nagle trzymanie oczu otwartych stało się bardzo trudnym zadaniem. Badacz zauważył, że jego publika usypia i zerwał się na nogi.

- A niech mnie, znowu mnie poniosło. Zdarza mi się czasami. Dajcie staremu badaczowi trochę piwa, a przegada całą noc! Widzę, że jesteście gotowi do snu, dobrzy panowie. Dziękuję wam za wszystko, miło było was poznać.

Odpowiedziało mu chrapanie. Ton Akalon dokończył ale, wyślizgnął się za drzwi i wrócił do kajuty, gdzie opisał w dzienniku podróżnym swoje pierwsze spotkanie ze smoczym zespołem. Dziennik liczył już sobie sześćdziesiąt stron zapisanych drobnym maczkiem.

Smok był wielką, brązowo-zieloną bestią z jaśniejszymi plamami na brzuchu i większymi łuskami na grzbiecie. Miał czarne, niewątpliwie inteligentne oczy i krokodylą paszczę, zdolną do pochłaniania nadzwyczajnych ilości pożywienia. Ton Akalon wzdrygnął się, wspominając ten moment. Smoczy giermek był równie godny opisania. Szesnastoletni chłopiec, zachowujący się jak dorosły, u którego pewna twardość rysów wokół ust zdradzała doświadczenie wojenne. Nosił broń równie niedbale jak dzieci w Cunfshonie skakanki i gumowe piłki.

W końcu mnich także poczuł senność i wślizgnął się pod koce, natychmiast głęboko zasypiając.

Tench płynął bystro w dół rzeki, dopływając w parę godzin do następnego przystanku, miasteczka Długie Jezioro, widocznego w blasku rozsianych wzdłuż doków świateł.

Kiedy tylko statek dobił do przystani, na pomoście wybuchło zamieszanie. Przez oczekujący tłum przebił się brzuchaty mężczyzna w uniformie dowódcy legionów, obrzucając wszystkich klątwami i przekleństwami. Towarzyszył mu zwalisty wojownik w czarnym płaszczu, spod którego przy szyi i z rękawów wystawała lśniąca kolczuga. Sama jego obecność torowała drogę tłuściochowi o gromkim głosie. Kilka minut później legionista stanął na pokładzie.

- Kto jest dowódcą tego statku? - zapytał, stukając masywną trzcinką dla podkreślenia swych słów.

Kapitan Karpone wysunął się naprzód.

- Ja, dobry panie, kapitan Karpone, do usług. Proszę też, jeśli łaska, nie stukać tak w pokład, bo pobudzi mi pan wszystkich pasażerów.

Mężczyzna jakby go nie słyszał. Krążył po pokładzie, łomocząc trzcinką o deski.

Karpone złapał go za ramię i zatrzymał.

- Przestań!

- Co? Co przestać?

- Stukać w pokład, sir. - Przybysz spojrzał na pokład, po czym gwałtownie przeniósł wzrok na kapitana Karpone�a.

- Bzdura! Wcale nie stukam! Zresztą, nieważne; potrzebuję kabiny, nie - żądam twojej największej kabiny, natychmiast. I mnóstwo miejsca w ładowni. Mam bagaż. Mój strażnik także potrzebuje kabiny.

Karpone splótł dłonie i zagwizdał.

- Cóż, dobry panie, obawiam się, że wszystkie kajuty mam już zajęte. Wynająłem nawet własną. Mam jednak miejsce w ładowni. Będziecie ją dzielić ze smokiem i ładunkiem głowic toporów, zostało jednak mnóstwo miejsca na bagaż.

- To niemożliwe! - ryknął mężczyzna. - Posłuchaj mnie uważnie. Jeżeli nie dasz mi kabiny, przejmę dowództwo nad statkiem i w ten sposób otrzymam to, co chcę. - Tłuścioch miał różową skórę i jasne, kręcone włosy. Kiedy krzyczał, trzęsły mu się policzki.

- Ależ, panie - protestował Karpone - wszystkie kajuty są pełne. Nie mogę dla ciebie wyciągnąć z którejś z nich pasażera, który zapłacił mi za przewóz.

- Jestem dowódcą Ósmego Regimentu Drugiego Legionu. Najdalej jutro muszę dotrzeć do mojego oddziału. Oznacza to, że muszę dotrzeć do Dalhousie, rozumiesz? Muszę. Sprawy wojskowe najwyższej wagi.

- Oczywiście, rozumiem to, panie, lecz ten statek nie jest okrętem wojennym, a zgodnie z prawem Kenoru wojsko nie może przejmować cywilnych jednostek bez zgody magistratu.

- Co? Chyba oszalałeś. Narażasz się na kąpiel w rzece. Jeszcze jedna impertynencja, a Dandrax wyrzuci cię za burtę.

Karpone westchnął w duchu. Miał wielką ochotę kopnąć tego tłustego bufona w zadek, lecz brakowało mu odwagi. Dandrax był młody i zręczny, i najwyraźniej obyty z bronią.

- Dobrze, panie - Karpone zatarł ręce; ani on, ani jego załoga nie chcieli kłopotów. Wszyscy już posunęli się w latach i najlepsze dni na bijatyki mieli już dawno za sobą.

- Nazywam się Glaves, kapitanie, komendant Porteous Glaves z Ósmego Regimentu Marneri.

Komendant był najwyraźniej pod wrażeniem własnego tytułu.

- Tak jest, hm, panie komendancie.

- Nalegam na kabinę, największą, jaką masz. I ciepły posiłek. Natychmiast!

- Jak już mówiłem?

- Jeszcze jeden sprzeciw i przejmę ten statek, zrozumiano?

Karpone zerknął na zwalistego strażnika, który wyszczerzył do niego zęby w uśmiechu.

Kapitan jękiem pokrył narastającą wściekłość. Miał kilku zręcznych szermierzy wśród oficerów, lecz żaden nie mógł się równać z tym drągalem. Nie miał pojęcia, co robić.

- Ja? - Stał niezdecydowany.

- Ba - prychnął Glaves. - Dandrax, przejmij kontrolę i znajdź mi kabinę.

Kapitan zakrzyknął gniewnie i wykonał ruch, jakby chciał sięgnąć po sztylet, lecz natychmiast poczuł na gardle nacisk czubka miecza strażnika.

- Nie robiłbym tego na twoim miejscu - mruknął zabijaka.

Parę minut później badacz Ton Akalon został dosłownie wyrzucony z własnej kajuty. Zaraz wyfrunęły za nim notatki i sakwojaż. Na jego miejsce wprowadził się komendant Glaves, wystawiając przed drzwiami groźnie spoglądającego Dandraxa.

Kapitan Karpone wycofał się i zwołał zebranie załogi. Mamrotali do siebie przez chwilę, po czym zgodzili się, że nie warto podejmować żadnych akcji. Nikt nie miał zamiaru dać się zabić.

Ton Akalon otrzepał się i spakował notatnik do sakwojażu. Zapytał kapitana, co może w tej sytuacji zrobić i gdzie ma spać. Upokorzony Karpone odmówił podjęcia jakichkolwiek kroków, zostawiając to badaczowi.

- Nie znasz jakichś zaklęć, magii? Zamień strażnika w żabę, a my z ochotą go rozdepczemy. Niestety jest tu nas tylko czterech, wszyscy starzy, a tamten jest młody i silny. Ktoś mógłby zginąć.

Badacz nie znał czarów i musiał zadowolić się kątem w przedniej ładowni.

Spali tam smok i giermek. Od ich chrapania aż trzęsły się ściany. Szukał sobie wolnego kąta, zdumiewając się, jak mocno śpią. W ciemnościach zahaczył nogą o smoczy miecz i przewrócił się.

Relkin obudził się natychmiast ze sztyletem w garści, wpatrując się w mrok. Zauważył jakiś ruch i krzyknął.

Ku jego zdumieniu intruzem okazał się badacz z Cunfshonu, wyciągnięty jak długi na sianie.

- Wybaczcie mi, przyjaciele, szukałem jakiegoś miejsca do snu i przez własną niezręczność potknąłem się o coś.

Tłumaczenie obudziło w giermku podejrzliwość.

- Sądziłem, że masz własną kabinę, sir Tonie. - Zapalił lampę i zauważył w jej świetle, że drobnej budowy badacz ma rozcięty prawy łuk brwiowy i podarty płaszcz. - Co się stało?

Ton Akalon pokrótce opisał utratę kajuty. Relkin zmarszczył brwi.

- To brzmi zupełnie niedorzecznie. Co na to wszystko kapitan Karpone?

- Niestety człowiek ten jest dowódcą w legionach, a jego strażnik jest zbyt wymagającym przeciwnikiem dla mnie czy dobrego kapitana.

- Dowódca, powiadasz?

- Niejaki komendant Glaves z regimentu Drugiego Legionu.

Relkin zagwizdał. Razem z Bazem mieli właśnie otrzymać nowy przydział. Miał nadzieję, że starzy bogowie wciąż mu sprzyjają.

- Jeżeli to komendant, to obawiam się, że niewiele możemy zrobić.

Ton Akalon musiał się z nim zgodzić. Zaraz jednak rozchmurzył się.

- Jestem pewny, że komendant wysiądzie w Dalhousie. Płynę aż do fortu Redor, więc wkrótce odzyskam kajutę.

Relkin wzruszył ramionami i z powrotem ułożył się do snu. Smok otworzył tylko jedno oko, lecz już zdążył je zamknąć.

Nadal było ciemno, kiedy Tench zawinął do fortu Dalhousie. Na Szpicu Maruderów płonęło tylko jedno światełko, lecz Polymus Karpone żeglował po tych wodach całe swoje życie.

Trap opadł ze zgrzytem i chrzęstem. Drużyna ładowaczy w płaszczach i futrzanych czapach rozpoczęła wyładunek melasy w osiemdziesięciogalonowych beczkach.

Znieruchomienie statku obudziło Relkina.

- Jesteśmy na miejscu. - Potrząsnął ciężkim łbem Bazila i podrapał go za uszami.

- Wciąż ciemno.

- Zgadza się, niemniej przybiliśmy. Chyba najlepiej dla nas będzie wysiąść przed pozostałymi.

- Dobrze myślisz, chłopcze. Wrócimy do fortu w samą porę, by zjeść śniadanie!

- Czemu sam o tym nie pomyślałem? - mruknął giermek, dla którego wojskowe jedzenie było zwyczajnie monotonne.

Smok był już na nogach. Badacz wkrótce także się obudził, pobłogosławił ich i życzył wszystkiego najlepszego. Zostawili go w ładowni i udali się do portu Dalhousie - osiedla dziesięciu budynków z drewna i kamienia, pomiędzy którymi przecinały się brukowane uliczki.

Była jeszcze godzina do świtu i prócz paru kotów nikogo nie spotkali. Relkin i Baz szybkim krokiem ruszyli w stronę fortu, górującego nad okolicą ziemnymi umocnieniami oraz drewnianymi i murowanymi wieżami.

Byli w połowie drogi, kiedy z portu dobiegły ich jakieś krzyki. Oglądając się, dostrzegli zamieszanie w dokach. Ze zgiełku wybijał się donośny głos. Wychwycili takie zwroty jak: "odmowa zapłaty", "brudna, robaczywa klitka" i "niech mnie licho, jeżeli to zrobię".

Relkin gwizdnął.

- Nie chciałbym znaleźć się w regimencie komendanta Glavesa.

- Gromki głos głupca, jeśli ktoś zapytałby tego oto smoka.

- Pomyślałem sobie dokładnie to samo.

Zgodnie ruszyli do bramy.


Dodano: 2006-04-29 11:25:26
Komentarze
-Jeszcze nie ma komentarzy-
Komentuj


Konkurs

Wygraj "Kulawego szermierza"


Artykuły

Wiedźmin Netfliksa: zachwyt czy rozczarowanie?


 Nie tylko Netflix animuje króliki, czyli „Wodnikowe Wzgórze” przez dekady

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e06)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e05)

 Gra o tron subiektywnym okiem (s08e04)

Recenzje

Jordan, Robert - " Wojownik Altaii"


 Scalzi, John - "Imperium w płomieniach"

 Rushdie, Salman - "Quichotte"

 Taylor, Dennis E. - "Nasze imię Legion, nasze imię Bob"

 Przechrzta, Adam - "Demony zemsty. Beria"

 Kisiel, Marta - "Płacz"

 Szczerek, Ziemowit - "Cham z kulą w główie"

 Dąbrowski, Michał - "Imię Boga"

Fragmenty

 Baoshu - "Odzyskanie czasu" (przedmowa)

 Hendel, Paulina - "Czarny świt"

 Baoshu - "Odzyskanie czasu"

 Canavan, Trudi - "Klątwa kreatorów"

 Clare, Cassandra & Chu, Wesley - "Czerwone Zwoje Magii"

 Chiang, Ted - "Wydech"

 Dąbrowski, Michał - "Imię Boga"

 Wilson, F. Paul - "Twierdza"

Projekt i realizacja:sismedia.eu       Reklama     © 2004-2020 nast.pl     RSS      RSS